เดินหน้าไปในทางสายกลาง
17 กรกฎาคม 2560 15:40 น.

       อะไรที่มีขึ้น...ย่อมมีลง ครั้นเมื่อมีลง...ย่อมมีขึ้น ถือเป็น “กฎเหล็ก” เป็นธรรมชาติของสรรพสิ่ง ที่พึงต้องหาทาง “เข้าถึง - เข้าใจ” ให้มากๆ เข้าไว้ อย่าง “วอลเลย์บอลสาวไทย” ที่พ่ายแพ้มา 4 เกมรวด เล่นเอาคนไทยประเภทรักแรง-เกลียดแรง ตามโซเชียลมีเดียทั้งหลาย ดาหน้าออกมารุมเหน็บ รุมทึ้ง ชนิดผู้ที่ออกแรงตบ ออกแรงเล่นไม่ได้แค่จิ้มๆ ทิ่มๆ อยู่หน้าคอมพิวเตอร์เฉยๆ ถึงกับ “ฟิวส์ขาด” ไปเป็นรายๆ แต่มาบัดนี้...กลับสามารถพลิกเอาชนะมือวางอันดับหนึ่งของโลกอย่างทีมบราซิลระดับ 3 เซ็ตรวด เรียกว่า...แทบไม่ต้องเสียเวลาพูด เสียเวลาอธิบาย ต่อปาก ต่อคำกับบรรดา “เกรียนๆ” ทั้งหลายต่อไปอีกแล้ว...
       
        ไม่ต่างไปจากบอลไทย ทีม “ช้างศึก” ที่อาจซูบๆ โทรมๆ ลงไปมั่ง ในช่วงปลายยุค “ซิโก้” แต่มาคราวนี้...ไม่เพียงแต่ผงาดคว้าตำแหน่ง “แชมป์คิงส์คัพ” มาได้อย่างสมภาคภูมิ ด้วยการเอาชนะทีมเบลารุสไปอย่างขาวสะอาด ก่อนหน้านั้นยังสามารถกำราบทีม “โสมแดง” เกาหลีเหนือ ที่ชื่อ ชั้น อยู่ในระดับเบียดๆ ทีมชั้นนำในเอเชีย อย่างเกาหลีใต้ ญี่ปุ่น ฯลฯ ชนิดหายใจรดต้นคอไม่ห่างไปจากกันมากนัก อันเป็นไปตามกฎแห่งการขึ้นๆ-ลงๆ นั่นแหละทั่น...
       
        แถมช่วงระหว่างบรรยากาศที่อะไรกำลังขึ้นๆ ซึ่งได้นำเอาความชื่นมื่น ชื่นสะดือมาให้กับผู้คนในสังคมเป็นจำนวนไม่น้อย “ตำมะหรวดไทย” ที่เคยถูกด่าเช็ด ด่าตะเม็ดมาโดยตลอด กลับหันมาโชว์ผลงานจับผู้ต้องหา “ฆ่ายกครัว 8 ศพ” ได้อย่างชนิดคาหนัง คาเขา โดยมี “ผบ.ตร.” ลงไปลุยเอง และขณะระหว่างลุยยังแสดงออกถึงความรัก ความห่วงใย “สันติราษฎร์” ด้วยการจอดรถลงไปช่วยมอเตอร์ไซค์ที่ต้องเจอกับอุบัติเหตุอีกด้วยต่างหาก เล่นเอาใครต่อใครหันมาพลิกหน้าตีนเป็นหลังมือนุ่มๆ นิ่มๆ แซ่ซ้อง สรรเสริญ ถึงความดี ความมีน้ำจิต น้ำใจ ของผบ.ตร.โดยไม่ต้องเสียเวลาไปจ้างทนายฟ้องให้เสียงบ เสียเวลา เอาเลยแม้แต่น้อย...
       
        เรียกว่า...อย่างน้อยที่สุด ก็ยังพอใช้เป็นหลักฐาน ข้อพิสูจน์ ว่า “ตำรวจดีๆ” ยังเหลือติดตุ่ม ติดไห สำนักงานตำรวจแห่งชาติอยู่บ้าง ไม่จำเป็นถึงกับต้องไปล้างครก ล้างบางอะไรกันมากมาย อาศัย “การปฏิรูป” ที่ตั้งอยู่บนพื้นฐานแห่งความร่วมมือ ร่วมใจ เพื่อให้ “ตำรวจดีๆ” มีโอกาสมีบทบาทเพิ่มขึ้นๆ ไปตามลำดับ ป้องกันและขัดขวางไม่ให้ “ตำรวจไม่ดี” กระโดดค้ำถ่อข้ามหัวใครต่อใคร จนไม่เพียงก่อให้เกิดปัญหาในแวดวงตำรวจ แต่ยังกลายเป็นปัญหาของบ้านเมืองไปจนได้ เพียงเท่านี้ก็น่าจะพอ “ออกัสซั่ม” กันได้ตามสมควร ไม่ถึงกับต้องพลั่กๆๆ ต้องสวิงสุดโต่งไปในด้านใด ด้านหนึ่ง ก็น่าจะเพียงพอแล้ว...
       
        ส่วนรัฐบาลที่เริ่มออกอาการลงๆ อยู่บ้างในช่วงหลังๆ...อย่างน้อยก็น่าจะพลอยได้อานิสงส์จากช่วงบรรยากาศที่อะไรต่อมิอะไรกำลังขึ้นๆ ได้บ้างไม่มากก็น้อย คือบรรดาพวก “เกรียนๆ” ทั้งหลาย อาจไม่เหลืออารมณ์ที่จะเอามา “ด่ารัฐบาล” ได้แบบเต็มสูบ เต็มด้าม เหมือนช่วงก่อนๆ เพราะในเมื่อความสดชื่น รื่นเริง มันเข้าทางประตู ความหงุดหงิด รำคาญ ย่อมต้องพรั่งพรูออกไปทางหน้าต่างไม่มากก็น้อย เหลือแต่ประเภท “ลูกผู้ชายอีกสิบปีล้างแค้นก็ไม่สาย” อะไรทำนองนั้น ที่ยังคงปักหลักจองคิวเป็นเจ้าภาพในการถล่ม “บิ๊กตู่” หรือบิ๊กไหนๆ ไปตามบท ตามสคริปต์ ตามแบบฉบับทางใครก็ทางมัน...
       
        แต่ก็นั่นแหละ...ภายใต้บรรยากาศแห่งการขึ้นๆ ลงๆ เช่นนี้ อย่างน้อยก็น่าจะนำเอามาเป็นอุทาหรณ์สอนใจ เป็นเครื่องเตือนสติสำหรับใครต่อใครได้บ้าง เพราะความ “เข้าถึง - เข้าใจ” ต่อความเป็นไปแห่งธรรมชาติของสรรพสิ่งเช่นนี้ ต้องถือเป็นสิ่งสำคัญเอามากๆ ไม่ว่าสำหรับปัจเจกบุคคล หรือแม้แต่สังคมทั้งสังคมก็ตามแต่ คือนอกจากมันจะช่วยไม่ให้เกิดความหงุดหงิดรำคาญ ความรักแรง เกลียดแรง การสวิงไป สวิงมา ในด้านหนึ่งด้านใด อันถือเป็นผลเสียต่อ “สุขภาพจิต” มิใช่น้อยยังอาจช่วยให้เกิดแนวทางกลางๆ ที่ต่างฝ่ายต่างสามารถยอมรับด้วยกันได้ โดยความยินยอม พร้อมใจ หรือก่อให้เกิด “ความร่วมมือ - ร่วมใจ” อันถือเป็นสุดยอดปรารถนาของทุกๆ สังคม ซึ่งจำต้องมีเอาไว้เป็นเครื่องมือเพื่อปกป้องตัวเอง ไม่ต่างอะไรไปจาก “เครือข่ายป้องกันทางสังคม” นั่นแล...
       
        เพราะบุคคลใด สังคมใด หรือประเทศชาติบ้านเมืองใด ถ้าหากปราศจากเสียซึ่งเครื่องมือที่ว่านี้ โอกาสที่จะไปไม่กลับ-หลับไม่ตื่น-ฟื้นไม่มี ย่อมเป็นไปได้สูงเอามากๆ ไม่ว่าจะพลิกหน้าประวัติศาสตร์ตั้งแต่อดีต ไล่เรียงมาถึงปัจจุบันก็ตาม บ้านใด เมืองใด ที่ปราศจากสิ่งที่ว่านี้ หรือหลงเหลือสิ่งที่ว่านี้น้อยลงไปเรื่อยๆ โอกาสที่จะเกิดอาการบ้านแตกสาแหรกขาด เกิดความฉิบหายวายป่วง ชนิดไม่เหลือทางเลือกทางรอดใดๆ ต่อไปอีกเลย ก็มีตัวอย่างให้เห็น จนตราบเท่าวินาทีนี้ ไม่ว่าจะเป็นซีเรีย อิรัก เยเมน ฯลฯ ที่ถูกกองทิ้งเอาไว้บนซากปรักหักพัง ชนิดแทบไม่เหลือความเป็นประเทศ ความสงบร่มเย็นในสังคมหลงเหลืออยู่อีกเลย...
       
        และย่อมแน่ล่ะว่า...การก่อร่างสร้างสิ่งที่เรียกว่า “ความร่วมมือ -ร่วมใจ” ขึ้นมาในสังคมหนึ่งๆ นั้น ใช่เป็นเรื่องง่ายๆ ซะที่ไหน ด้วยเหตุเพราะมันคงไม่ใช่เรื่องของใครคนหนึ่งคนใด หรือแม้แต่รัฐบาลหนึ่งรัฐบาลใด จะสามารถสถาปนาสิ่งที่ว่านี้ ให้ตั้งมั่นโด่เด่ขึ้นมาในสังคมได้แบบฉับพลัน-ทันที เนื่องจากมันเป็น “ปฏิสัมพันธ์” ซึ่งเกี่ยวโยงไปถึงทุกๆ สัดส่วนของสังคมด้วยกันทั้งหมด อันหนีไม่พ้นต้องอาศัยความ “เข้าถึง - เข้าใจ” ต่อลักษณะความเป็นไปของการขึ้นๆ-ลงๆ หรือความเป็นไปตามธรรมชาติของสรรพสิ่งนั่นแหละ มาช่วยถ่วง ช่วยรั้ง ไม่ให้เกิดอาการ “เปรี้ยวตีน” ของแต่ละส้นตีนจนเกินไป อะไรที่พออยู่ๆ กันได้ พอร่วมๆ กันไปได้ ก็อย่าถึงกับร่วมเจ็บ ร่วมแรงมากมายเกินไปนัก เอาแค่พอแบ่งเฉลี่ยความออกัสซั่มได้โดยถ้วนหน้าก็พอแล้ว อย่าถึงขั้นต้องบิดหัวนมถึงจะถึงจุดสุดยอด เพราะอันนั้น...มันออกจะ “ซาดิสต์” ไปซักหน่อย...


พิมพ์จาก http://www.manager.co.th/asp-bin/mgrView.asp?NewsID=9600000072640
เวลา 23 สิงหาคม 2560 09:09 น.
ผู้จัดการออนไลน์ - Manager Online (http://www.mgronline.com)