หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ เจ้าสาวสลาตัน

เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 5

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์
14 มกราคม 2557 08:45 น.
เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 5
        เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 5
       
       ชานนท์พาเขมิกาเข้ามาในห้องทำงานแล้วหยิบสมุดบันทึกงานให้เขมิกา เขมิการับมาเปิดๆ ดูลายมือเทียบกับจดหมาย ลายมือไม่เหมือนกัน
       
       “เป็นอย่างที่เธอพยายามปรักปรำฉันหรือเปล่า”
       เขมิกาวางสมุดบันทึกพร้อมจดหมาย
       “คุณอาจให้คนอื่นเขียนก็ได้” ชานนท์รู้ว่าเป็นลายมือมณฑา แต่แกล้งทำเป็นโมโหเพื่อไม่ให้เขมิการู้ความจริง
       “นี่ไม่ใช่ลายมือคนบ้านนี้ เธอมากกว่าที่เขียนเอง กุเรื่องขึ้นเองเพราะกลัวฉันจับได้ว่าแอบไปเจอกับไอ้กัปตันคนนั้นมา” เขมิกายิ่งโมโหกว่าเก่า
       “ใครต่างหากที่กำลังพยายามกลบเกลื่อน เรื่องนี้ฉันไม่ยอมจบง่ายๆ แน่”
       เขมิกาเดินออกไป ชานนท์หยิบจดหมายขึ้นมาดู หน้าเครียด
       
       แววนิลถือจดหมายมือสั่นๆ เงยหน้ามองชานนท์
       “น้องไม่ได้เขียนนะคะ แล้วก็ไม่คิดทำเรื่องสกปรกพวกนี้ด้วย”
       แววนิลวางจดหมายบนโต๊ะ ชานนท์มองไปทางมณฑา
       “แต่พี่จำได้ว่าเป็นลายมือใคร อย่าให้พี่ต้องตัดสินใจทำในสิ่งที่พี่ไม่อยากทำ”
       แววนิลตกใจ รีบมายืนบังมณฑา
       “นมไม่เกี่ยวอะไรด้วย น้องทำเอง ถ้าพี่นนท์จะไล่นมออกน้องก็จะตามไปอยู่กับนม”
       “คุณหนู ห้ามพูดอย่างนี้นะคะ” มณฑาหันไปเผชิญหน้ากับชานนท์ “นมเป็นคนเขียนจดหมายนี่เอง เพราะทนเห็นผู้หญิงกาลกินีมากชู้หลายผัวเดินเชิดหน้าชูตาอยู่ในบ้านหลังนี้ต่อไปอีกไม่ได้แล้ว เกียรติยศ ศักดิ์ศรีของวงศ์ตระกูลที่คุณท่านสร้างไว้ถูกผู้หญิงคนนี้ย่ำยีจนไม่มีเหลือ”
       “นมพูดถูก เราไม่ได้ทำผิดอะไร คนที่ผิดคือนังนั่นต่างหาก” ชานนท์ยิ่งโกรธ
       “ทำขนาดนี้ยังคิดว่าไม่ผิดอีกหรือ”
       “น้องเกลียดมัน” แววนิลบอกเสียงดัง
       “เกลียดแล้วจะเอาไม้ไปตี เอาปืนไปยิง จะทำร้ายใครยังไงก็ได้หรือ มีแต่คนจิตไม่ปกติเท่านั้นที่มีความคิดแบบนี้” แววนิลทนไม่ได้ ร้องไห้ออกมา
       “น้องไม่ใช่พวกโรคจิต น้องทำไปเพราะห่วงพี่นนท์ ถ้านักข่าวได้ภาพที่มันกอดปล้ำกับผู้ชายบนเตียง พี่นนท์ก็จะหย่ากับมันได้โดยไม่ต้องเสียเงินของเราสักบาท”
       ประตูถูกผลักแรงๆ เขมิกายืนที่ประตู ชานนท์ตกใจที่เขมิกามาได้ยิน เขมิกาจ้องหน้าแววนิล
       “แค่ต้องการให้ฉันหย่า ถึงกับลงทุนจ้างผู้ชายมาเป็นชู้ฉันเลยหรือ งั้นก็แสดงว่าเรื่องที่ขวัญตาหนีไปกับชู้ คุณก็เป็นคนใส่ร้ายเหมือนกันล่ะสิ”
       แววนิลโกรธเดินตรงไปหาเขมิกา
       “แกทำชั่วเอง อย่ามาป้ายสีให้ฉัน”
       “อ้อ แล้วที่ป้ายสีให้ฉันวันนี้ ไม่เรียกว่าชั่วหรือ”
       แววนิลตบหน้าเขมิกาเปรี้ยง เขมิกาเซไปกระแทกผนังนอกห้องทำงาน ชานนท์อยู่ที่โต๊ะทำงาน ยังวิ่งมาไม่ทัน
       “นิล! หยุด!”
       ชานนท์บอกเสียงเข้มแต่แววนิลไม่สนใจตามเข้าไปจะจิกผม แต่เขมิกาหันมาจับมือแววนิลได้แล้วผลักออกสุดแรงเพื่อป้องกันตัว แววนิลอ่อนแอกว่าเซถอยหลัง หลังแววนิลกระแทกลูกบิดประตูที่เปิดอยู่
       “โอ๊ย!”
       แววนิลเจ็บหลังทรุดฮวบลง ชานนท์กับมณฑาวิ่งออกมา มณฑาเห็นก่อนรีบเข้าไปประคอง
       “คุณหนู!” เขมิกาเองก็ตกใจ
       “ฉันไม่ได้ตั้งใจนะ ฉันแค่ป้องกันตัว” แววนิลชี้เขมิกา
       “มันตั้งใจผลักนิล”
       มณฑารีบประคองแววนิลลุกยืนแล้วพูดยุชานนท์
       “คุณผู้หญิงกล้ารังแกคุณหนูต่อหน้าต่อตาพี่ชาย แสดงว่าไม่เห็นหัวคุณผู้ชายเลยสักนิด คุณผู้ชายไม่คิดว่ามันเกินไปบ้างหรือ คุณยายจวงรักพี่น้องทุกคน มาถึงคุณท่านก็ทำงานหนักเพื่อครอบครัว ไม่เคยเห็นคนนอก ดีกว่าเชื้อสาย”
       มณฑาจ้องเขมิกาอย่างเกลียดชัง ชานนท์หนักใจ
       “ผมไม่เคยลืมครับว่าครอบครัวสำคัญที่สุด” ชานนท์มองเขมิกา “ตราบใดที่ผมยังไม่หย่า ขวัญตาก็ยังคงเป็นภรรยาผมเป็นคนหนึ่งในครอบครัวเหมือนกัน”
       มณฑาคาดไม่ถึงว่าชานนท์จะย้อนกลับ
       “คุณผู้ชาย ลืมหมดแล้วหรือคะว่าผู้หญิงคนนี้ ทำร้ายเลิศวิริยะไว้ยังไงบ้าง”
       “ผมไม่ลืม แต่ผมจะไม่ทำร้ายใครด้วยวิธีสกปรกเพื่อแก้แค้น” เขมิกาอึ้ง
       “งั้นพี่นนท์ก็เลือกมา นิลหรือมัน”
       “กลับไปพักที่ห้องก่อน อารมณ์เย็นแล้วค่อยคุยกัน”
       ชานนท์จะประคองแววนิล แววนิลสะบัด ชานนท์อึ้ง
       “ไม่ ไม่ต้องมาสนใจนิล นมคะ พานิลออกไปจากที่นี่”
       
       มณฑาจ้องเขมิกาอย่างอาฆาตแล้วประคองแววนิลไป เขมิกาจะตามแต่ชานนท์ดึงแขนไว้

เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 5
        ชานนท์ดึงเขมิกามาถึงหน้าห้อง
       “กล้าดียังไงมาแอบฟังเรื่องในบ้านของฉัน”
       “ฉันเลียนแบบมาจากคุณไง” ชานนท์บีบแขนเขมิกา
       “อย่ามาแตะต้องน้องสาวฉันอีก ไม่อย่างนั้นฉันจะไม่ไว้หน้าเธอ” เขมิกาดึงมือชานนท์ออก
       “คุณเคยได้ยินว่าพ่อแม่รังแกลูกมั้ย คุณเองก็เป็นพี่ชายทำร้ายน้องตัวเอง”
       “ฉันรักน้องฉันยิ่งกว่าอะไรทั้งหมดในโลกนี้ ดังนั้นอย่ามาบังอาจพูดคำนี้ออกมาอีก” ชานนท์ชี้หน้าเขมิกา
       “ช่วยปกปิดสิ่งที่น้องทำผิดไม่เรียกว่าทำร้ายหรือฮะ”
       “เธอมันตัวคนเดียว ไม่มีพ่อไม่มีแม่ ไม่มีแม้แต่พี่น้อง แล้วเธอจะรู้อะไร ความผูกพันระหว่างพี่น้องที่คลานตามกันมา คนอย่างเธอยังไม่เคยรู้จักเลยด้วยซ้ำ”
       เขมิกากำมือแน่น เจ็บจี๊ดไปถึงหัวใจเพราะโดนสะกิดบาดแผลในใจ เขมิกาตาร้อนผ่าว
       “คงใช่ ฉันมันคนไม่มีพี่น้องอย่างที่คุณว่าจริงๆ นั่นแหละแต่ฉันเป็นคนกำหนดได้เองหรือ” เขมิกาจะเดินหนี ชานนท์รู้สึกผิดดึงมือไว้
       “ฉันไม่ได้ตั้งใจ ขอโทษ” เขมิกาสะบัดมือชานนท์อย่างแรง
       “ไม่ต้องมาทำตบหัวแล้วลูบหลัง คุณเข้าข้างน้อง ทั้งๆ ที่รู้ว่าเขาอาจใส่ร้ายว่าฉันมีชู้” ชานนท์นิ่งไปเริ่มคิดตามเขมิกา
       “ถ้าสมมติว่าเธอโดนใส่ร้ายจริง แล้วเงินสินสอดล่ะมันหายไปไหน”
       “ก็คนที่ใส่ร้ายนั่นแหละเป็นคนเอาไป ถ้าอยากรู้ความจริง ก็ทำอะไรสักอย่างสิ”
       เขมิกาโมโหเปิดประตูเข้าห้อง ชานนท์คิดตาม
       
       ห้องนอนพ่อแม่ ชานนท์ยืนหน้าชั้นวางกระดูกพ่อแม่ มองภาพพ่อแม่นิ่ง
       “ถ้านิลเป็นคนใส่ร้ายขวัญจริงๆ ผมจะทำยังไงดีครับ”
       ชานนท์สับสน เสียงมณฑาร้อง
       “ว้าย คุณหนูๆ”
       ชานนท์ตกใจ วิ่งไปเปิดประตู เจอแป้นหน้าตื่น
       “คุณผู้ชายคะ คุณนิลค่ะ คุณนิล”
       ชานนท์รีบวิ่งไป
       
       อีกด้านหนึ่ง โยธินพาจุมพลกับปิ้งมาที่คอนโด จุมพลเดินสำรวจห้อง เอามือลูบตามโต๊ะ ฝุ่นเขลอะ โยธินมีสีหน้าไม่ดี
       “ทำไมฝุ่นเขลอะ เหมือนไม่มีคนอยู่”
       “ก็เข็มอบรมหนักนี่ปู่ ไม่มีเวลามานั่งทำหรอก อยู่ที่นี่มันรีบเร่งไปหมด รีบๆ กิน รีบๆ นอน รีบๆ ตื่น”
       “โธ่ พี่เข็ม ไม่น่าต้องมาตกระกำลำบากขนาดนี้เลย ให้ผมมาอยู่ด้วยดีกว่า จะได้คอยเช็ดถูห้อง คอยหาข้าวหาปลาให้” ปิ้งบอก
       “ไม่ได้” โยธินรีบบอกอบ่างตกใจ
       “แต่ข้าว่าให้ไอ้ปิ้งมาอยู่ด้วยก็เข้าท่าดีเหมือนกัน” จุมพลบอก
       “จะอยู่ได้ไงปู่ ปู่ลองคิดดูนะเข็มเป็นสุภาพสตรีที่ยังบริสุทธิ์ผุดผ่องไร้ราคี ให้ผู้ชายมาอยู่ร่วมห้อง มันยังไงๆ อยู่นะครับ”
       “เอ้อ มันก็จริง จะลงทุนเช่าห้องให้มันอยู่ก็เกินไป” ปิ้งผิดหวัง จุมพลฉุนเฉียวเสียงดังขึ้นมา “แล้วนี่เจ้าเข็มมันยังไม่กลับมาอีกหรือ อบรมอะไรกันนักหนา พาข้าไปดูหน่อย มันอบรมที่ไหนเจ้าโย”
       โยธินตกใจหัวใจจะวายอีกรอบ
       “ไม่ได้นะครับปู่ ไปไม่ได้”
       “ทำไมจะไม่ได้วะ”
       เขมิกาผลักประตูเข้ามาอย่างเร็ว หอบแฮ่ก
       “ปู่ เข็มมาแล้ว โอ๊ย คิดถึงปู่ที่สุดในโลกเลย” เขมิกาวิ่งเข้าไปกอดจุมพล
       
       “อบรมอะไรนักหนามาเอาป่านนี้ ปล่อยให้ผู้ใหญ่รอใช้ไม่ได้” จุมพลต่อว่าหลานรัก
       “โธ่ปู่ วิทยากรนะมันพล่ามๆ ไม่หยุด บ้าน้ำลายเป็นบ้าเนี่ย เดี๋ยวกินข้าวกับปู่เสร็จก็ต้องกลับไปทำworkshopต่อ”
       “ว่าไงนะ ต้องกลับไปอีกหรือ”
       เขมิกาทำเป็นโมโห ลุกยืน
       “เข็มไปถอนตัวเลยดีมั้ยปู่ อบรมบ้าเลือดอย่างนี้ใครจะทนไหว เข็มยอมแพ้ กลับบ้านไปกับปู่ดีกว่า”
       โยธินแปลกใจมองหน้าเขมิกา เขมิกาขยิบตา โยธินจึงรับมุกรีบเล่นต่อ
       “เฮ้ย เข็มแล้วเค้าจะไม่ว่าเหรอ ทิ้งกลางคันแบบนี้อบรมฟรีด้วยนะ”
       “จะเหลือเหรอ มันก็ต้องหาว่าเข็มไม่รับผิดชอบ หนักไม่เอาเบาไม่สู้ พวกที่อบรมด้วยกันมันก็ดูถูกเข็มอยู่ด้วย หาว่าเป็นพวกบ้านนอก โง่”
       จุมพลตบโต๊ะลุกยืน ปิ้งที่กำลังตักข้าวเข้าปากสะดุ้งโหยง ช้อนหล่น
       “ไม่ได้ ทำครึ่งๆ กลางๆ อย่างนี้ได้ยังไง คนเรามันต้องมีความรับผิดชอบปล่อยให้เขาด่าตามหลัง เสียชื่อหลานปู่หมดกลับไปอบรมให้จบ ไม่งั้น ปู่จะตีซ้ำ เจ้าเข็ม”
       
       เขมิกาแอบยิ้มให้โยธิน โยธินแอบยกนิ้วโป้งชม

เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 5
        เขมิกาดึงโยหลบมาคุยกันหน้าลิฟต์
       “เฮียรีบพาปู่กลับระยองพรุ่งนี้เลยนะ เพราะไอ้โรงแรมที่เฮียเช็คอินให้นะ แฟนใหม่นายชาเย็นทำงานอยู่”
       “หา! จริงดิ คนไหนอ่ะ”
       “ชื่อปรียาอยู่ฝ่ายประชาสัมพันธ์”
       “ท่าทางเรียบร้อยนิสัยดี ไม่น่าไปยุ่งกับสามีชาวบ้าน” โยธินพูดลอยๆ
       “เฮียรู้จักเขาหรือ”
       “ก็ได้คุยกันไม่กี่คำ แสดงว่าสามีพี่ขวัญตาเจ้าชู้ใช่ย่อย เข็มก็อย่าหลงลมเข้าล่ะ”
       “ไม่มีทาง คนปากจัด ใจดำ เห็นแต่ประโยชน์ของตัวเอง เข็มขอลาไกลเลย”
       โยธินทะเล้นยื่นหน้าไปใกล้
       “สู้เทพบุตรที่แสนดีอย่างเฮียไม่ได้เนอะ เหงื่อทุกหยดเพื่ออนาคตน้องเขมิกา”
       เขมิกาดันหน้าโยธินออกไปห่างๆ ลิฟต์เปิด
       “ไปนะเฮีย ดูแลปู่ดีๆ ละ ไว้เข็มจะเลี้ยงมื้อใหญ่ตอบแทนเฮีย” โยธินยื่นหน้าทำปากจู๋
       “ขอเป็นจูจุ๊บสักฟอดไม่ได้หรือ”
       เขมิกาดึงหน้าโยธินเข้ามาระหว่างประตูลิฟต์จะปิด
       “หลายฟอดก็ได้ แต่เอาปากกระแทกประตูไปก่อนนะฮะ”
       ประตูจะงับหน้ากับปากโยธิน เขมิกาแกล้งดึงไว้ไม่ปล่อย โยธินร้องลั่นรีบดึงหน้าตัวเองก่อนประตูจะปิด
       
       หมอเดินออกมาจากห้องนอนแววนิล ชานนท์ มณฑาและปรียาเดินตาม หมอหันไปถามมณฑา
       “กินยากดภูมิตรงเวลาหรือเปล่าครับ”
       “ดิฉันทำตามที่หมอสั่งทุกอย่างค่ะ แต่พักนี้...” มณฑามองชานนท์ “คุณหนูเธอเครียดๆ ก็เลยนอนไม่หลับ”
       หมอหันไปทางชานนท์
       “ไม่ได้นะครับ คุณนิลปลูกถ่ายไตไปยังไม่ถึงหกเดือนต้องระวังภาวะแทรกซ้อนให้ดี”
       “เข้าใจแล้วครับ ผมจะระวังให้มากขึ้น ขอบคุณคุณหมอที่ทำให้เสียเวลา ยัยนิลแกดื้อมากไม่ยอมไปโรงพยาบาล”
       “ไม่เป็นไรครับ แต่ถ้าอาการหนักกว่านี้ไม่ไปคงไม่ได้ ผมกลับก่อนนะครับ”
       “เดี๋ยวปรียาไปส่งคุณหมอเองค่ะ”
       
       โย่ง แป้น ยืนออกันอยู่ที่ห้องโถง ปรียาเดินพาหมอลงมา
       “โย่ง ไปส่งคุณหมอที่รถด้วย ขอบคุณมากนะคะ”
       ปรียาไหว้หมอเดินออกกับโย่ง สวนกับเขมิกาที่เข้ามา
       “ใครน่ะแป้น” เขมิกาถามแป้น
       “หมอค่ะ”
       “ใครเป็นอะไรเหรอ”
       “คุณนิลไม่สบายค่ะ คือ...”
       “ไปทำงานเถอะ คงไม่มีอะไรหรอก” ปรียมาบอกแป้น
       
       ปรียาเสียงเครียด วางอัลบั้มรูปหลายเล่มบนโต๊ะ
       “นิลอาจจะทำอะไรรุนแรงไปบ้าง แต่มันเกิดจากสุขภาพของเธอ นิลขาดแม่ตั้งแต่เล็กๆ แถมยังเป็นโรคไตอักเสบ ต้องเข้าออกโรงพยาบาลเป็นว่าเล่น หลังจากคุณพ่อนิลเสียไป ชีวิตของนิลก็เหลือแค่พี่ชายคนเดียว” เขมิกานิ่งไป
       “คุณจะบอกว่า ฉันเป็นสาเหตุให้คุณแววนิลอาการป่วยกำเริบเหรอ”
       “ฉันแค่อยากขอให้คุณเห็นใจแววนิล และเข้าใจความผูกพันระหว่างเธอกับพี่ชาย” ปรียาเลื่อนอัลบั้มรูปไปตรงหน้าเขมิกา “ลองดูนะคะ”
       ปรียาเดินจากไป เขมิกาหยิบอัลบั้มมาเปิดๆ
       รูปในอัลบั้มเป็นภาพชานนท์กับแววนิลตอนเล็กๆ ถ่ายคู่กันทุกภาพ เช่นภาพชานนท์คลานเป็นม้าให้น้องนั่งขี่บนหลัง ภาพนนท์ป้อนเค้กน้องจนปากเลอะน่ารัก ภาพพี่น้องกอดกันถ่ายรูปฉีกยิ้มมีความสุข เขมิกาน้ำตาหยดแบบไม่รู้ตัว
       
       เขมิกาดูต่อไม่ได้เพราะนึกถึงตัวเองที่มีพี่สาวเหมือนกันแต่ไม่เคยอยู่ด้วยกัน เขมิการีบปิดอัลบั้มรูป

เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 5
        โยธินเปิดประตูเข้ามา
       “เกิดเรื่องทางโน้นแล้วปู่ พ่อผมเพิ่งโทรมาบอกว่า ไอ้พวกเฮียเม้งมันไปก่อกวนที่สะพานปลาอีกแล้ว”
       “ไม่เห็นคนงานมันส่งข่าว”
       “หรือมันจะโดนอัดเละ จนติดต่อเราไม่ไหว”
       “ต้องใช่แน่ๆ ปู่รีบกลับไปดูเถอะครับ ขืนชักช้ามันจะยิ่งได้ใจคิดว่าปู่ไม่มีน้ำยา”
       “เฮ้ยปล่อยมันดูถูกได้ยังไง ไอ้ปิ้งไปเอากระเป๋ามา”
       “ทันทีเลยเถ้าแก่ ฉันคันไม้คันมือเต็มที่แล้ว หนอย บังอาจมาแหยเสืออย่างเรา”
       ปิ้งรีบเดินไปหยิบกระเป๋าเสื้อผ้า โยธินดูมีพิรุธเพราะโกหกจุมพลเพื่อให้กลับบ้านเร็วๆ
       
       เขมิกานั่งครุ่นคิดถึงครอบครัวตัวเอง โยธินโทรเข้ามา เขมิการับสาย
       “เฮียหลอกให้ปู่กลับบ้านไปแล้วนะ ตอนแรกเฮียจะไปส่งเอง แต่ปู่ไม่ยอมให้เฮียคอยอยู่เป็นเพื่อนเข็ม”
       “อื้อ ขอบใจนะเฮีย กะว่าจะโทรหาปู่เหมือนกันแต่คิดไปคิดมาไม่โทรดีกว่า” เขมิกาบอกซึมๆ
       “คิดถึงปู่ละสิ”
       “เข็มบอกอารมณ์ตัวเองไม่ถูก คือเข็มเห็นพี่น้องคนอื่นเขารักกันดี แต่ทำไมเข็มกลับเจ็บแปลบๆ อยู่ๆ ก็นึกถึงแม่ นึกถึงพี่สาวขึ้นมา เข็มเลยอยากคุยกับปู่” เขมิกาบอกเสียงอ่อยน่าสงสาร
       “มันไม่เสียหายนี่ที่เข็มจะนึกถึงพวกเขาบ้าง ยังไงเขาก็เป็นแม่เรานะเข็ม”
       “แม่ที่ไม่เคยมาดูดำดูดีลูก ไม่เคยติดต่อถามข่าวคราวมาสักนิดเลยนะหรือ พี่ขวัญคนเดียวที่เป็นลูกเขา ส่วนเข็มก็แค่ติ่งเล็กๆ ที่เกาะมดลูกเขามาเกิด” จู่ๆ เขมิกาก็หงุดหงิดขึ้นมา เขมิกาวางสาย สะกดความรู้สึกเจ็บลึกๆ ในใจ
       
       เช้าวันต่อมา เขมิกามาด้อมๆ มองๆ หน้าห้องแววนิล จะเคาะก็ไม่กล้า ในที่สุดตัดสินใจเปิดประตูเข้าไปเบาๆ แล้วเขมิกาก็เห็นชานนท์นั่งพิงเตียงหลับข้างๆ แววนิลที่หลับสนิทเหมือนกัน ชานนท์จับมือนิลไว้ เขมิกามองอย่างซึ้งใจ ชานนท์ขยับตัว เขมิกาตกใจรีบออกจากห้อง ชานนท์มองที่ประตูเพราะได้ยินเสียงปิดแล้วมองนาฬิกาก่อนจะขยับผ้าห่มให้แววนิล ก้มลงหอมหน้าผากเบาๆ แล้วขยับลุกเดินออกไป
       เขมิกาแอบไม่ให้ชานนท์เห็นพอชานนท์ไปแล้วก็มองไปที่ประตูตัดสินใจว่าจะเข้าดีมั้ย
       
       ประชารอชานนท์อยู่ในห้องรับแขก แป้นเสิร์ฟกาแฟ
       “คุณนนท์ยังไม่ตื่นเหรอ” ประชาถามแป้น
       “คุณผู้ชายนอนเฝ้าคุณนิลอยู่ตั้งแต่เมื่อคืน เพิ่งตื่นไปอาบน้ำเมื่อกี้ค่ะ”
       “แล้วนัดมาเช้าป่านนี้ทำไม” ประชาบ่น แป้นมองๆ หมั่นไส้ เดินไป มณฑาเดินถือซุปกับยามาจะขึ้นบันได ประชาคิดออกรีบไปดัก
       “สวัสดีครับ คุณมณฑา”
       “ค่ะ”
       “ผมเพิ่งรู้ว่าคุณนิลป่วย ตกใจมากเลยครับ ทำไมอาการกำเริบได้”
       “คุณหนูจะไม่เป็นไรหรอก ถ้าไม่มีตัวเสนียดเข้ามาในบ้าน” มณฑาประชดประชันประชา
       “นี่...คุณนิลถูกขวัญตาทำร้ายเหรอครับ แล้วเป็นอะไรมากมั้ย”
       “ร่างกายเจ็บยังไม่เท่าไหร่ แต่จิตใจคุณหนูตอนนี้บอบช้ำมาก รู้เอาไว้นะว่าถ้าผู้หญิงคนนั้นแตะต้องคุณหนูอีก ฉันจะไม่ไว้หน้าเด็ดขาด”
       มณฑาจะเดินขึ้นบันได ประชาแกล้งพูดดังๆ
       “คุณนิลเป็นถึงขนาดนี้ ทำไมคุณนนท์ยังจะส่งคุณนิลไปเรียนต่ออีกนะ” มณฑาชะงัก
       “เรียนต่อ ว่าไงนะ ใครจะส่งใครไป”
       ประชามองเอกสารในมือ ทำท่าลำบากใจ
       
       ที่ห้องนอนแววนิล เขมิกายืนอยู่ข้างๆ เตียง แววนิลขยับตัวตื่นเห็นเขมิกา
       “แก เข้ามาทำไม”
       “ใจเย็นฮ่ะ ฉันแค่อยากมาเยี่ยม”
       “มาเยี่ยมหรือมาเยาะเย้ยกันแน่ แกคงสะใจมากที่ฉันเป็นแบบนี้แต่รู้ไว้นะว่าฉันไม่ตายง่ายๆ หรอก”
       “คิดอย่างงั้นได้ก็ดี เพราะพี่ชายคุณคงจะเสียใจมาก ถ้าคุณเป็นอะไรไป ฉันก็จะกลายเป็นคนบาปเหมือนกัน เพราะฉะนั้นเราสงบศึกกันชั่วคราวแล้วกัน” เขมิกายื่นมือให้
       “นี่แกจะมาไม้ไหน”
       “จะไม้เอก ไม้โท ไม้ตรีก็ไม่มีทั้งนั้นแหละ ฉันพูดจริงๆ ที่แล้วมาฉันอโหสิ”
       แววนิลมองเขมิกาอย่างประเมิน
       “คุณจะทำอะไรคุณหนู”
       มณฑาถือเอกสารเข้ามา ผลักเขมิกากระเด็น
       “อย่ามองโลกในแง่ร้าย คุณแม่นมดีเด่นแห่งชาติ ฉันก็แค่มาขอปรองดองกับคุณแววนิล เพื่อความสงบสุขของเลิศวิริยะ”
       “ปรองดอง เฮอะ แล้วที่คุณยุให้คุณผู้ชายส่งคุณหนูไปเมืองนอก ไม่ใช่คิดจะกำจัดคุณหนูให้พ้นทางหรอกเหรอ” มณฑาบอกแล้วยื่นเอกสาร แววนิลฉวยเอกสารมาดู ตาลุก กรี๊ดลั่น เขมิกาเอามืออุดหู มณฑาเข้ากอดแววนิล
       “คุณหนู” ชานนท์วิ่งเข้ามา
       
       “อะไรกัน นิล เกิดอะไรขึ้น”

เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 5
        เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 5 (ต่อ)
       
       เสียงร้องของแววนิลดังมาถึงชั้นล่าง ประชามองขึ้นไป ยิ้มสะใจ แป้น โย่ง วิ่งเข้ามา
       
       “เสียงคุณนิล”
       “ระเบิดลงอีกแล้ว”
       “เรื่องในครอบครัว คนนอกอย่างฉันอยู่คงไม่เหมาะ ฝากเรียนคุณนนท์ด้วยว่าฉันต้องไปเคลียร์งานที่บริษัท”
       ประชาบอกแล้วเดินฮัมเพลงออกไป
       “อะไรเนี่ย คนเค้าจะฆ่ากันตาย มาอารมณ์ดีซะงั้น” โย่งมองตามประชาอย่างแปลกใจ
       “แล้วคุณนิลแกเกิดคลั่งอะไรขึ้นมาอีก”
       
       แววนิลขว้างเอกสารร้องไห้ อาละวาด
       “ในที่สุดพี่นนท์ก็เลือกมัน แล้วเฉดหัวน้องออกไปจากบ้านนี้พี่นนท์ใจร้าย พี่นนท์ทำอย่างนี้กับน้องได้ยังไง” ชานนท์เก็บเอกสารขึ้นมา
       “พี่หวังดี ไปอยู่เมืองนอกนิลจะได้สุขภาพดีขึ้น”
       “น้องไม่ไป”
       “พี่จะไม่ตามใจนิลอีกแล้ว ยังไงนิลก็ต้องไป”
       เขมิกามองคนนั้นที คนนี้ที อารมณ์เหมือนดูละคร แววนิลคว้ากรรไกรตัดกระดาษบนโต๊ะ หันมาจิ้มที่คอตัวเอง
       ร้องไห้เสียใจหนัก
       “ได้ พี่นนท์อยากให้น้องไปให้พ้นๆ น้องก็จะไปตามทางที่น้องเลือก”
       “อย่านะนิล อย่าทำอะไรบ้าๆ”
       “คุณหนูอย่า”
       ปรียาวิ่งเข้ามา
       “นิลอย่านะ”
       แววนิลรีบถอยห่างจากทุกคน จ่อกรรไกรใกล้คอมากขึ้น
       “เพราะพี่รักนิล ห่วงนิล พี่ถึงต้องทำแบบนี้ ส่งกรรไกรมาให้พี่”
       “พี่นนท์โกหกน้อง อย่าคิดว่าน้องโง่ไม่รู้ว่าพี่นนท์ยังรักมันอยู่ ที่พี่นนท์บอกว่าจะหย่ากับมัน ก็หลอกน้องมาตลอด ถ้าพี่นนท์รักมันมากกว่าน้องก็ปล่อยให้น้องตาย”
       “คุณหนูอย่านะคะ นมขอร้อง ได้โปรดเถอะค่ะ”
       “นิล ส่งกรรไกรให้พี่นนท์เถอะนะ”
       ชานนท์มองไปหลังแววนิลเห็นเขมิกาเดินมาด้านหลังแววนิลช้าๆ เขมิกาจุ๊ปากไม่ให้ชานนท์ทำให้แววนิลรู้ตัว ชานนท์ช่วยดึงความสนใจของแววนิลมาที่เขา
       “ใจเย็นนะนิล นิลไม่อยากไปก็ไม่ต้องไป พี่ยอมนิลทุกอย่าง”
       “นิลไม่เชื่อ” เขมิกาตัดสินใจเข้าชาร์จแววนิลในระยะประชิด คว้าข้อมือแววนิลแล้วบิดแย่งกรรไกรมาได้อย่างสวยงาม “แกมายุ่งอะไรด้วย”
       แววนิลแค้นเขมิกาจะวิ่งเข้าไป ชานนท์เข้ามาดึงตัวไว้
       “พอแล้วนิล”
       “คุณนี่คิดสั้นจริงๆ คุณตายไป ฉันก็ยิ่งสบาย ไร้คนกวนใจ แต่คุณซิ ต้องตกนรก เกิดใหม่ก็ต้องฆ่าตัวตายไปอีกห้าร้อยชาติ” เขมิกาบอก
       “หยุดแช่งคุณหนู ไม่งั้นจะหาว่าฉันไม่เตือน”
       “ไม่ใช่เรื่องของเธอ ออกไปก่อน” ชานนท์พูดกับเขมิกา
       “แน่ใจเหรอว่าไม่ใช่เรื่องของฉัน คุณนิลฉันว่าคุณกับฉัน เราเลิกแล้วต่อกันเถอะ สิ่งใดก็ตามที่ฉันเคยทำให้คุณไม่พอใจ ฉันขอโทษก็แล้วกัน ไหว้ด้วยก็ได้ จบมั้ยคุณน้อง” เขมิกายกมือไหว้ ทุกคนอึ้ง แววนิลเชิดหน้าใส่ ส่วนชานนท์คิดไม่ถึง มณฑามองเขมิกาอย่างประเมิน
       
       เขมิกาเดินจะกลับห้องตัวเอง ปรียาตามมา
       “คุณขวัญตา” เขมิกาหยุด “ขอบคุณนะคะ”
       “ฉันก็ต้องขอบคุณ คุณด้วยที่เตือนสติฉัน” ชานนท์เดินมามอง เขมิกาเหลือบเห็น “ขอตัวก่อนนะ ขี้เกียจต่อปากต่อคำกับคน”
       เขมิกาเดินลงบันไดไป
       
       ทางด้านแววนิล เธอยังอาละวาดวิ่งไปคว้าหมอนปาทิ้ง
       “นิลแพ้มันอีกจนได้ มันเสแสร้งทำเป็นคนแสนดี เพื่อเรียกคะแนนจากพี่นนท์ เหมือนที่มันเคยทำ”
       “คุณหนูตั้งใจจะฆ่าตัวตายจริงๆ หรือคะ ทำไมไม่คิดหน้าคิดหลังให้ดีก่อน รู้มั้ยว่าทำแบบนี้มันเหมือนคน...(โง่)” มณฑาชะงัก ไม่กล้าพูดคำสุดท้ายออกมา
       “นมคิดหรือว่านิลจะโง่คิดแทงตัวเอง นิลแค่ขู่พี่นนท์เท่านั้น”
       มณฑานิ่งไปคาดไม่ถึง จับมือแววนิลชื่นชม
       “คุณหนูเก่งมาก เล่นสมจริงจนนมเชื่อสนิท”
       “มันกะทันหัน นิลเองก็ไม่ได้วางแผนไว้ก่อน แต่นังตัวแสบดันมาแย่งซีนนิล”
       “แปลก คุณผู้หญิงคิดจะทำอะไร ทำไมจู่ๆ ถึงมาขอสงบศึก”
       “นมจะให้นิลทำดีกับมันหรือ”
       
       “เล่นตามน้ำกับมันไปก่อนค่ะ ลองคิดดู ถ้าคุณหนูไปอยู่เมืองนอกเมื่อไหร่ ทุกอย่างก็จะตกเป็นของมันคุณหนูยอมได้หรือคะ” แววนิลคล้อยตาม

เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 5
        เขมิกาออกมาเดินเล่นพร้อมกับบ่นพึมพำอย่างสงสัย
       “พี่ขวัญไปทำอะไร ยัยปลานิลถึงได้เกลียดพี่ขวัญนักหนานะ” เขมิกาเห็นต้นไม้ต้นใหญ่ติดกำแพงสั่นแรง เขมิกาหันไปมองอย่างแปลกใจว่าอะไร รีบเดินไปดู “นั่นใคร” ต้นไม้ยังสั่นไม่มีเสียงตอบ เขมิกาก้มหยิบก้อนหินเล็กๆ ด้วยมือซ้าย เตรียมปา “ไม่ออกมาฉันปาหัวแตกแน่”
       โยธินโผล่ออกเหนือกำแพงที่มีต้นไม้สูงบังไว้
       “อย่าๆ ไอ้สลาตัน เฮียเอง” เขมิกาชะงักตกใจ
       “เฮียมาทำไมถึงนี่ เดี๋ยวก็โดนจับได้ทั้งคู่หรอก”
       โยธินกระโดดลงมาจากกำแพง
       “เฮียเห็นเข็มดูไม่สบายใจ เฮียก็เลยเอานี่มาให้ เผื่อเข็มจะรู้สึกดีขึ้นบ้าง” โยธินยื่นFlash Drive ให้เขมิกา
       “อะไรหรือเฮีย”
       “เอาไปเปิดดูเองก็จะรู้”
       เขมิการับมา
       
       ชานนท์เดินออกมายืนหน้าตึก คิดเรื่องเขมิกา ภาพตอนที่เขมิกาเข้าชาร์จแววนิลบิดแขนแล้วแย่งมีดจากมือแววนิลผ่านเข้ามา ชานนท์รู้สึกแปลกใจทำไมเขมิกาเก่งขนาดนี้
       ที่ข้างกำแพงบ้าน โยธินมองไปทางตึก
       “นายชาเย็นไม่อยู่หรือ”
       “หลับไปแล้วมั้ง เข็มว่าเฮียกลับไปเถอะแล้วค่อยนัดเจอกันข้างนอก” โยธินขยี้หัวเขมิกาเบาๆ
       “ดูแลตัวเองดีๆ ล่ะเด็กน้อย” เขมิกาดึงมือโยธินออก
       “เข็มโตแล้วนะเฮีย ชอบเห็นเข็มเป็นเด็กอยู่เรื่อย รีบๆ ไปเหอะ” เขมิกาทำหน้าบูด โยธินขำๆ หันกลับปีนต้นไม้เพื่อขึ้นบนกำแพง
       ห่างออกไป ชานนท์เดินเล่นอยู่เห็นหลังเขมิกาตะคุ่มๆ ลับๆ ล่อ ชานนท์เพ่งมองแต่ไม่เห็นโยธินเพราะมืดและมีต้นไม้บังๆ อยู่
       “ขวัญตา ทำอะไรอยู่ตรงนั้น” ชานนท์ตะโกนถาม เขมิกาหันมาเห็นชานนท์ก็สะดุ้งรีบดันก้นโยธิน
       “เร็วเฮีย นายชาเย็นมาอีกแล้ว”
       “อะไรวะ ไหนบอกว่านอนไปแล้วไง เฮียกับไอ้หมอนี่ต้องเคยผูกพยาบาทกันมาก่อนแหงๆ เฮียมาทีไร ดันโผล่ออกมาทุกที”
       โยธินขึ้นกำแพงได้ เขมิการีบโบกมือไล่
       “โดดเลยเฮีย โดดไปเลย เร็วๆ”
       โยธินกระโดดลงกำแพงทัน ชานนท์เดินเข้ามาถึงพอดีแต่ไม่เห็นโยธิน เขมิการีบหันมายิ้มให้
       “อุ๊ย ตกกะใจหมด สุดที่เลิฟเนี่ย ชอบมาไม่ให้ซุ่มให้เสียงอยู่เรื่อยเลยอ่ะ” ชานนท์มองสำรวจกำแพง ต้นไม้ด้านหลังเขมิกาแต่ไม่มีอะไร
       
       ข้างกำแพงด้านนอก โยธินนั่งที่พื้น ลุกยืน ย่องๆ ระวังไม่ให้เกิดเสียง เดินตรงไปที่รถจอดซุ่มอยู่ เมื่อเดินมาถึงรถโยธินควานหากุญแจรถในกระเป๋ากางเกงแต่หาไม่เจอ
       “เฮ้ย กุญแจรถหายไปไหนวะ”
       โยธินตบๆ ตามเสื้อ ตามกางเกง
       
       เขมิกาเดินเข้าบ้าน ชานนท์เดินตาม
       “ออกไปยืนทำอะไรอยู่แถวนั้น หรือแอบนัดใครไว้” เขมิกาหันมา
       “ฉันก็อยากเดินเล่น ชมนกชมแมวของฉันไปตามเรื่อง วันนี้เจอแต่เรื่องเครียดๆ ทั้งนั้น โดยเฉพาะเรื่องน้องคุณ”
       “ทำไมเธอช่วยน้องสาวฉัน นิลไปอยู่เมืองนอก น่าจะเป็นผลดีกับเธอ”
       “ฉันไม่อยากเป็นต้นเหตุให้พี่น้องต้องมาแตกหักกัน คุณเอง เหลือกันแค่สองพี่น้องไม่ใช่หรือ แล้วจะแยกไปอยู่คนละทิศคนละทางทำไม” เขมิกาพูดจริงจัง
       “เธอไม่เข้าใจฉันหรอก”
       “แต่ฉันเข้าใจตัวเอง ฉันเกิดมาก็ขาด ไม่มีแม่ ไม่มีพี่น้อง ฉันก็เลยไม่อยากให้ใครเหมือนฉันก็เท่านั้น” เขมิกาจะไป ชานนท์เสือกมีดผ่านหน้าเขมิกา เขมิกาตกใจจับข้อมือชานนท์ไว้ได้ทัน “ทำบ้าไรเนี่ย”
       ชานนท์กระชากมือออก แต่เขมิกาเร็วกว่าจับบิดข้อมือจนชานนท์ร้องออกมา ยอมปล่อยมีดตกลงพื้น แต่ชานนท์โต้กลับจับแขนเขมิกาบิดมาไพล่หลัง จนหลังเขมิกาปะทะกับอกชานนท์ ชานนท์ใช้อีกมือโอบเอวเขมิกาไว้แล้วพูดที่ข้างหู
       “แค่อยากทดสอบดูว่า ที่เธอแย่งมีดจากน้องสาวฉันได้ไม่ใช่เรื่องฟลุค คนที่จะแย่งมีดจากมือคนอื่นได้ง่ายๆ
       แบบนี้ ต้องฝึกวิชาป้องกันตัวมา”
       เขมิกาพยายามดึงมือชานนท์ออก
       “โอ๊ย ฉันเจ็บนะ”
       “ตอนที่เราเป็นแฟนกัน เธอไม่มีพื้นฐานการต่อสู้เลย”
       “ตอนนั้นไม่ได้ฝึก แล้วมาฝึกเอาตอนนี้ไม่ได้หรือฮะ ยุคนี้อันตรายรอบตัว เอะอะก็จะฆ่าแกงกัน มันก็ต้องเป็นไว้บ้างโดยเฉพาะผู้ชายที่ชอบเอาเปรียบผู้หญิงอย่างคุณ”
       เขมิกากระแทกเท้าชานนท์
       “โอ๊ย”
       ชานนท์ปล่อยแขนเขมิกา เขมิกาจับแขนชานนท์จะทุ่มลงพื้นแต่ชานนท์ยั้งตัวไว้ได้แกล้งล้มทับเขมิกา เขมิกาตัวแบนคว่ำหน้าอยู่ที่พื้นโดยมีชานนท์ทับอยู่ด้านบน

เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 5
        ปรียาเดินมาเห็นพอดี ปรียาเห็นภาพบาดตาบาดใจรีบหันหน้าหนีไม่อยากมอง ปรียาเสียใจวิ่งออกจากตึกไปอย่างเร็ว
       “คุณลุกออกไปสิฉันเจ็บนะ ตัวหนักอย่างกับกระสอบข้าวสาร” เขมิกาบอก
       “เธอเหยียบขาฉันเจ็บ ฉันลุกยังไงไหว”
       ชานนท์แกล้งซบหน้าบนบ่าหลังเขมิกา เขมิกาใจหวิว เหลียวหน้ามาจ๊ะเอ๋กับหน้าชานนท์พอดี เขมิกาตัวแข็งอยากเป็นลม ชานนท์จ้องตาเขมิกา ชานนท์ลืมตัวจะจูบ เขมิกาสะดุ้งพลิกตัวผลักชานนท์ออกอย่างแรง
       “ฉันไม่ใช่ผู้หญิงใจง่ายหรอกนะจะบอกให้ ถ้าคิดจะมาถูกเนื้อต้องตัวให้อ่อนระทวยละก็ ไม่มีวันซะหรอก”
       เขมิการีบลุกยืนเดินหนี
       “เธอทำให้ฉันขาเป๋ แล้วทิ้งให้ฉันนอนอยู่อย่างนี้หรือ ใจดำ”
       เขมิกาหันกลับมามองขาชานนท์ ชานนท์แกล้งทำเป็นเจ็บมาก
       
       ปรียาร้องไห้ลืมตัววิ่งออกมานอกรั้วบ้าน ปรียาเดินปาดน้ำตามาข้างกำแพงจุดที่โยธินตกลงมาขณะนั้นโยธินกำลังก้มๆ เงยๆ หากุญแจรถ ปรียาเห็นคนลับๆ ล่อๆ ริมกำแพงบ้านจึงเพ่งมอง โยธินเจอกุญแจรีบหยิบ
       “เจอจนได้ นึกว่าต้องนอนตากยุงแถวนี้ซะแล้ว”
       ปรียาสงสัยย่องไปใกล้ๆ
       “หยุดนะ จะปีนขึ้นบ้านคนอื่นหรือ ช่วยด้วย” ปรียาตะโกน โยธินตกใจหันมา
       “ปะเปล่านะครับผมเป็นพลเมืองดี” โยธินเห็นหน้าปรียาก็ตกใจสุดขีด “คุณปรียา” ปรียาตกใจพอกัน
       “คุณโยธิน เออ นี่บ้านที่ฉันอยู่ค่ะ คุณมาทำอะไรแถวนี้คะ”
       “ผม...ผมมาหาเพื่อนครับ”
       “เพื่อนคุณอยู่บ้านนี้หรือคะ”
       “ไม่ใช่ครับไม่ใช่ ตอนแรกคิดว่าใช่ แต่จำผิด ความจริงอยู่ซอยอื่น ดันขับรถมาผิดซอยซะงั้น” โยธินแกล้งกุมท้อง “อู๊ย”
       “คุณเป็นอะไรคะ”
       “สงสัยข้าศึกจะโจมตี ผมคงต้องรีบลาไปหาห้องน้ำก่อนละครับ”
       “ไปเข้าห้องน้ำที่เรือนคนรับใช้ก่อนก็ได้ค่ะ”
       โยธินตกใจหน้าตาตื่น ร้องเสียงหลง
       “ไม่ๆ ไม่เป็นไร”
       “ไม่ต้องเกรงใจหรอกค่ะ มาเถอะ”
       “อย่าเลยครับ ผมเข้าปั๊มสะดวกกว่า ลาเลยนะครับ” โยธินรีบชิ่งหนี ปรียางงๆ ตะโกนถาม
       “แน่ใจนะคะว่าทนไหว”
       โยธินตรงดิ่งไปที่รถ ทำเป็นไม่ได้ยินแต่พูดกับตัวเองเบาๆ
       “โลกมันกลมจริงโว้ย ดันมาอยู่บ้านเดียวกันอีก เข็มนะเข็มไม่เห็นเคยบอกกันบ้างเลย”
       
       เขมิกาประคองชานนท์เดิน ชานนท์แกล้งกระเผลกตั้งใจเบียดใกล้ชิดเขมิกา
       “นี่คุณ จะเบียดเข้ามาทำไมนัก เดี๋ยวฉันเสียหลักก็ล้มกลิ้งไปทั้งคู่หรอก”
       “เธอทำฉันเจ็บ เธอก็ต้องรับผิดชอบ”
       เขมิกาค้อนพาชานนท์เดินต่อ ชานนท์แอบมองเขมิกา อมยิ้ม
       
       เขมิกาประคองชานนท์มาที่เตียง แต่เขมิกายังยืนเฉย
       “ประคองฉันนอนด้วย” ชานนท์บอก เขมิกาจึงประคองชานนท์ให้นอนราบ “ห่มผ้าให้ด้วย”
       “คุณเจ็บขานะ ไม่ใช่เจ็บมือ”
       “แต่ถ้าฉันขยับตัว มันก็กระเทือนถึงขา เจ็บอยู่ดี”
       เขมิกาห่มผ้าให้ แบบไม่เต็มใจ
       “จะบัญชาให้ทำอะไรอีกมั้ยฮะสามีสุดที่เลิฟ”
       “เปลี่ยนกางเกงนอนให้หน่อย”
       “หา! คุณก็นอนชุดนี้ไปละกัน ซกมกบ้างสมชายชาตรีจะตายไป” เขมิกาบอกแล้วจะเดินไปที่ประตู
       “เธอเหมือนไม่ใช่ขวัญตาเลยนะ” เขมิกาหยุดกึกสะดุ้งในใจ “เมื่อก่อน เธอชอบไล่ฉันไปอาบน้ำตลอด ความจำเสื่อมไม่น่าจะทำให้คนเปลี่ยนรสนิยมไปได้”
       เขมิการีบหันกลับมา ไม่อยากให้ชานนท์สงสัย
       “ก็ได้ๆ ขี้บ่นเหมือนผู้หญิงวัยทองไม่มีผิด ชุดนอนคุณอยู่ไหน”
       
       ชานนท์ชี้ไปที่ตู้เสื้อผ้า เขมิกาเดินไปเปิดตู้ ชานนท์ยิ้มๆ
        

เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 5
        เขมิกานั่งลงข้างเตียง หยิบที่ปิดตาขึ้นมาปิดตาไว้
       “ปิดตาทำไม”
       “ก็มัน อุจาดตา คุณรูดซิบลงมาเองนะ ฉันจะดึงกางเกงลงมาให้” ชานนท์ทำตาม
       “เรียบร้อยแล้ว ถอดออกได้เลย” เขมิกาจะวางมือแปะที่ขอบกางเกง แต่ดันวางไปบนเป้า ชานนท์สะดุ้ง
       “เฮ้ย นั่นไม่ใช่ขอบกางเกง”
       “ว้าย แล้วอะไร ฉันจับอะไรอยู่” ชานนท์ก้มมองเป้ากางเกงไม่กล้าบอก เขมิการีบดึงที่ปิดตาออก ก้มมองมือตัวเองแล้วร้องออกมา “ว้ายยยย” เขมิการีบดึงมือกลับ ตกใจมากลนลานไปหมด “ทุเรศ ลามกจกเปรตที่สุด เกิดมาไม่เคยพบไม่เคยเจอ ฉันไม่เอาด้วยแล้ว อี๊”
       เขมิกาปาที่ปิดตาใส่ชานนท์แล้วรีบวิ่งหนีออกจากห้อง ชานนท์หัวเราะชอบใจกับอาการเขินอายของเขมิกาแล้วจู่ๆ หน้าเคร่งเครียดขึ้นมา
       “เราทำบ้าอะไรไปเนี่ย”
       แล้วชานนท์ก็นึกขึ้นได้เรื่องส่งแววนิลไปเรียนต่อ
       
       เขมิการีบเข้ามาในห้องเดินมานั่งบนเตียง มองมือตัวเอง
       “อี๊ จับอะไรไม่จับไปจับตรงนั้น เพราะอีตาชาเย็นคนเดียว มือของฉันเสียความบริสุทธิ์ก็คราวนี้ ฮือๆๆๆ”
       เขมิการีบเช็ดมือที่เสื้อไปโดน Flash Driveในกระเป๋า เขมิกาชะงัก หยิบออกมาดู
       หน้าจอคอมฯเป็นภาพจุมพลถ่ายรูปคู่กับบัณฑิต เขมิกาตอนอายุ 3 ขวบนั่งอยู่บนบ่าคนละข้างของจุมพลกับบัณฑิต เป็นภาพที่น่ารักอบอุ่นมาก เสียงข้อความมือถือเข้ามาเขมิกากดดู
       “รูปนี้คงช่วยให้เข็มดีขึ้นนะจ๊ะ ป๋าของเฮียเป็นคนถ่ายไว้ เฮียเลยขอป๋ามาเก็บไว้นานแล้ว จำไว้นะเข็ม รอบตัวเข็มมีคนรักเข็มอยู่มากมาย เข็มไม่เคยขาดความรักเลยแม้แต่น้อย”
       เขมิกาเอื้อมมือไปลูบจอคอมฯ ยิ้มมีความสุขรู้สึกสบายใจขึ้น
       
       โยธินอยู่ที่คอนโดนั่งที่เตียงมองมือถือหลังจากส่งข้อความไปหาเขมิกา
       “หวังว่าเข็มจะได้ดูรูปแล้วนะ โอ๊ย คิดถึงเข็ม” โยธินดึงหมอนมากอดปล้ำแทนเขมิกา “อยากกอดเข็ม อยากจุ๊บๆๆ เข็ม จังเลยโว้ย”
       โยธินวิ่งไปที่หน้าต่างที่เปิดอยู่ ป้องปากตะโกนลั่นโลก
       “เฮียจะรอเข็มน้าาา เขมิกาเจ้าสาวของเฮียโยยยย”
       เสียงคนด้านบนตวาดลั่นลงมา
       “เฮ้ย แหกปากอะไรวะ คนจะหลับจะนอน”
       โยธินสะดุ้งค่อยๆ ปิดหน้าต่าง
       
       เช้าวันรุ่งขึ้น ห้องทำงานนนท์ที่สปา ประชารับเอกสารคืนจากชานนท์
       “ตกลง คุณนนท์ไม่ส่งคุณนิลไปเรียนต่อแล้วเหรอครับ”
       “ใช่ ตอนแรกผมใจร้อนไปไม่ทันคิดให้รอบคอบ”
       “ผมก็หลงสบายใจ เพราะถ้าคุณนิลไปซะ คุณนนท์จะได้ไม่ต้องปวดหัวที่คอยเป็นตัวกลางระหว่างคุณขวัญตากับคุณนิล”
       “ขวัญตาเค้าขอสงบศึก”
       “ฮะ”
       “เค้าเป็นฝ่ายยอมขอโทษนิล นิลเองก็อ่อนลงมาก” ประชาเครียด “เออ มีอีกเรื่องที่ผมอยากให้คุณทำ”
       
       ที่บอร์ดประชาสัมพันธ์ อึ่ง กุ้ง ยืนดูบอร์ด
       “บริษัทขอเลื่อนตำแหน่งพนักงานดังนี้” อึ่งอ่านที่บอร์ด กุ้งชี้ที่ตัวเอง
       “ฉันๆ”
       “นางสาวจรรยา บรรจงศิลป์ เลื่อนเป็นผู้ช่วยหัวหน้าพนักงาน ตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป อะไรกันเนี่ย ทำไมไม่ใช่ฉัน”
       “วันๆ เอาแต่เม้าท์ชาวบ้าน คงได้หรอก”
       “นังกุ้ง” อึ่งแผดเสียงใส่กุ้ง จรรยาเดินผ่านมา อึ่งรีบเดินไปขวางหน้า “ท่านผู้ช่วยคอแห้งมั้ยจ๊ะ เห็นวันๆ ต้องคอยเลียแข้งเลียขาแม่ขวัญตาแผล็บๆ คงหมดน้ำลายไปหลายลิตรสินะ” จรรยาไม่อยากยุ่งด้วย เดินหนี แต่อึ่งยื่นขาไปขัด จรรยาหน้าคะมำ อึ่งหัวเราะชอบใจ “ดูมัน เดินดีๆ ไม่ชอบ ชอบจับกบโว้ย ฮาๆๆ”
       กุ้งหัวเราะผสมโรง จรรยาโกรธลุกยืน
       “กบ ฉันไม่อยากจับ แต่อยากตบนังอึ่งอ่างโสโครกอย่างแกมากกว่า”
       จรรยาตบเปรี้ยง อึ่งตบกลับแต่จรรยาหลบทัน จรรยาตบอีกฉาด อึ่งเซไปปะทะกุ้ง
       “ช่วยกันสิโว้ย”
       กุ้งกับอึ่งเข้าไปรุมจรรยา กุ้งล็อกแขนจรรยาได้ อึ่งเงื้อมือสูงจะตบแต่มีมือมาจับข้อมืออึ่งไว้ อึ่งหันไปมอง คือ เขมิกานั่นเอง
       “อย่ามาเจ๋อ ไม่ใช่เรื่องของแก ปล่อย!”
       อึ่งดึงมือไม่หลุดเพราะเขมิกาจับแน่นมาก เขมิกาจ้องเขม็งแล้วบิดข้อมืออึ่งจนตัวแอ่น ร้องลั่น
       “ถ้าฉันเห็นเธอรังแกเพื่อนฉันอีก ฉันจะหักมือเธอ ตบหน้าเพื่อนฉันข้างไหน ฉันหักข้างนั้น”
       เขมิกาปล่อยมือผลักอึ่งเซไป อึ่งกลัวขึ้นมา
       “แหม ฉันก็แค่ล้อเล่น ไปเร็วนังกุ้ง”
       อึ่งรีบเดินหนีไปกับกุ้ง เขมิการีบหันไปทางจรรยา จรรยายิ้มให้
       “ขอบใจเพื่อน”
       ที่ห้องทำน้ำมันหอมระเหย เขมิกาถามจรรยาอย่างดีใจ
       “เธอได้เลื่อนตำแหน่งหรือ ดีใจด้วยนะ”
       “ขอบใจนะขวัญ”
       “ขอบใจฉันทำไม เพราะเธอมีความสามารถต่างหาก เรื่องที่ฉันบอกคุณสามีนะ มันเป็นเรื่องที่ต้องทำอยู่แล้ว แต่ที่จริงเขาน่าจะประกาศให้ทุกคนรู้ว่าเจ้าของสูตรตัวจริงคือเธอ”
       “ขวัญเธอไม่รู้จริงๆ หรือว่าทำไมเจ้านายถึงไม่บอกใคร”
       “รู้สิ เขากลัวลูกค้ายกเลิกสัญญา เพราะฉันไปโกหกลูกค้าไง” จรรยาส่ายหน้า
       “เธอนี่จริงๆ เลย สามีห่วงยังไม่รู้ตัวอีก”
       “เขานะหรือห่วงฉัน”
       “ถ้าคุณชานนท์บอกทุกคนว่าฉันคือเจ้าของสูตรกลิ่นนางแย้ม ทุกคนที่นี่จะมองเธอเป็นตัวอะไร เขาปกป้องเธออยู่นะขวัญ”
       
       เขมิกาอึ้งพูดไม่ออก

เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 5
        เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 5 (ต่อ)
       
       เขมิกานั่งครุ่นคิดเรื่องชานนท์ ประชาเดินมาข้างหลังเหมือนประสงค์ร้าย ประชาเอื้อมมือไปที่ไหล่เขมิกาคล้ายจะผลักตกน้ำ เขมิกาเห็นเงาประชาในสระน้ำ รีบหันขวับมา ประชาชักมือกลับทันที
       
       “นึกว่าใคร คุณผู้จัดการนี่เอง”
       “คุณขวัญมีเรื่องให้คิดหนักอยู่หรือครับ ผมมายืนอยู่สักพักคุณขวัญยังไม่รู้” เขมิกาลุกยืน
       “ฉันพยายามนึกเรื่องในอดีตน่ะ”
       ประชาใจหายกลัวเขมิกานึกออกขึ้นมา
       “เกี่ยวกับด้านไหนครับ เผื่อผมจะช่วยได้”
       “คุณพอรู้มั้ยว่าฉันเคยทำอะไรให้แววนิลเกลียดถึงขนาดนี้”
       “เมื่อก่อนไม่เห็นคุณเคยกังวลเรื่องนี้”
       “จริงเหรอ แล้วฉันตอบโต้ยังไงเวลาถูกรังแก”
       “ไม่ คุณไม่ต้องทำอะไรเลย เพราะคุณมีคนทำให้คุณ”
       “หมายความว่ายังไง”
       “หมายความว่า เวลาคุณเจ็บ มีคนเดือดร้อนกว่าคุณ เวลาคุณอยากแก้เผ็ดเอาคืนใคร คุณก็ไม่ต้องลงแรง คนโง่คนนั้นมันทำแทนคุณทุกอย่างแล้ว”
       “งงอ่ะ ช่วยอธิบายให้เคลียร์ๆ หน่อย คนที่คุณว่าใครเหรอ อย่าบอกนะว่าเป็นคุณชานนท์”
       “คุณจำไม่ได้จริงๆ...”
       “ถ้าคุณลำบากใจที่จะพูดตรงๆ ทำไมไม่ช่วยฉันเรียกความจำกลับมาล่ะ”
       ประชาชั่งใจ
       
       ประชานัดเจอกับอู๋ที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง
       “มันคิดจะฟื้นความจำ ถ้าเกิดมันจำเรื่องวันนั้นขึ้นมาได้...” อู๋เสียงดัง ประชารีบกระชากคออู๋เข้ามาใกล้ๆ
       “แกกลัวคนไม่รู้หรือไง แหกปากออกมาได้”
       อู๋หน้าเสีย ประชาปล่อยอู๋
       “ก็ผมกลัวนี่พี่ เก็บขวัญตาไว้ก็เหมือนเก็บระเบิดเวลาไว้กับตัว วันดีคืนดีระเบิดตูมตามขึ้นมา พี่กับผมได้กินข้าวแดงแน่”
       “แกหุบปากได้มั้ย ฉันกำลังคิดอยู่”
       “ไม่ต้องคิดแล้วพี่ โอกาสดีมาถึงเราแล้ว ปิดปากมันเลยดีกว่า นะพี่นะ”
       ประชานิ่งไป
       
       เขมิกาเดินเข้ามาในห้องทำงานชานนท์
       “เรียกฉันมีอะไรหรือฮะ”
       “คุณราตรีจะมากรุงเทพฯ เขาขอนัดกินข้าวเย็นนี้ที่โรงแรม ฉันเสร็จธุระกับลูกค้าอีกรายแล้วจะไปรอที่นั่นเลย เธอตามไปสมทบเองแล้วกัน”
       ชานนท์ลุกยืน เขมิกาอ้าปากจะแย้ง
       “ดะ เดี๋ยวก่อนสิ ฉันยังไม่รับปากเลยนะ”
       “นี่คือส่วนหนึ่งของงาน ถ้าคุณราตรีไม่ระบุชื่อเธอมา ฉันก็ไม่คิดอยากจะชวน ไปให้ตรงเวลาด้วย”
       ชานนท์เดินออกจากโต๊ะ
       “อย่าเพิ่งไปฮะ”
       “อะไรอีกละ ฉันรีบ”
       “ขอบคุณนะฮะ ที่ช่วยตอบแทนจรรยา”
       “ฉันทำไปเพราะตัดรำคาญ ขี้เกียจฟังคนชี้หน้าด่าว่าไม่มีน้ำใจ”
       ชานนท์เดินไป เขมิกามองขาชานนท์ไม่มีกระเผลกเลย
       “ขาคุณ หายเจ็บแล้วหรือทำไมเดินปร๋ออย่างนี้” ชานนท์หันกลับมา
       “ขาฉันไม่ได้เป็นอะไรนี่”
       “อ้าว ก็เมื่อคืนคุณบอกว่าเจ็บขา แล้วยังให้ฉันถอดกางเกงให้”
       “เธอชอบโกหกฉัน ฉันก็ตอบแทนเธอด้วยวิธีเดียวกันไง ข้องใจอะไรหรือเปล่า”
       
       ชานนท์เดินออกจากห้อง เขมิกาโกรธด่าไม่ออก จะตามไปลุยชานนท์แต่เสียงมือถือเขมิกาดังซะก่อน เขมิกาหยุดเดินรีบหยิบมือถือออกมา

เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 5
        ประชาขับรถเข้ามาจอดหน้าสปา เขมิกาเดินออกมารีบเปิดประตูรถขึ้นไป ประชาขับรถพาเขมิกามายังรีสอร์ตที่ระยอง เขมิกากับประชาลงจากรถ เขมิกามองบ้าน
       “ที่นี่หรือ ที่คุณบอกว่าถ้าฉันมาเห็น ความจำเก่าๆ อาจกลับมา”
       “ผมหวังไว้อย่างนั้น เชิญครับ”
       ประชาเดินนำเข้าบ้าน เขมิกากวาดตามองรอบๆ อย่างระวังก่อนตามไป
       
       เขมิกามองสำรวจบ้านพักก่อนจะถามประชาอย่างสงสัย
       “บ้านใครฮะ”
       “ถ้าผมบอกคุณขวัญก็จะทบทวนความจำด้วยตัวเองไม่ได้สิครับ”
       “แต่คุณน่าจะให้ข้อมูลฉันบ้าง”
       “คุณชอบมาที่นี่บ่อยๆ”
       “กับใครฮะ”
       ประชาเปิดตู้เย็นว่างเปล่าไม่มีอะไรเลย
       “คุณลองเดินดูรอบๆ ก่อน ผมจะออกไปซื้อน้ำดื่มมาให้ ถ้าผมกลับมาแล้วคุณยังจำไม่ได้ ผมจะเล่าให้ฟัง”
       ประชาเดินออกไป เขมิกาไม่ทันทัดทาน
       
       เขมิกาเปิดประตูเข้ามาในห้องนอน เห็นเตียงมีผ้าสีขาวคลุมปิดไว้ เขมิกาเปิดผ้าคลุมเตียงออกเห็นหมอนวางคู่กัน 2 ใบ เขมิกาเดินไปที่โต๊ะเล็กๆ เอามือลูบมีฝุ่นหนา
       “ฝุ่นหนาเตอะไม่มีคนมาอยู่นานแล้วแหงๆ”
       ไอ้โม่งโผล่มายืนข้างหลังเอาปืนจี้หลังเขมิกา
       “อย่าส่งเสียง ทำตามที่ฉันสั่ง”
       เขมิกาค่อยๆ ยกมือขึ้น
       “ฉันพอมีเงินติดตัวมาบ้าง แต่ไม่มากนัก ฉันจะล้วงเงินให้” เขมิกาจะลดมือลง อู๋ตวาด
       “ไม่ต้อง” อู๋กระชากไหล่เขมิกาแล้วเหวี่ยงไปที่เตียง อู๋เล็งปืนไปทางเขมิกา
       “ใจเย็น ถ้านายยิงฉันเสียงปืนจะทำให้คนได้ยินนะ นายอยากได้อะไรก็รีบเอาไปเลย ฉันจะไม่แจ้งตำรวจ”
       “นังตัวดี อย่าคิดว่าจะหลอกฉันได้อีก” เขมิกาตะลึง
       “นายรู้จักฉันด้วยหรือ”
       อู๋พุ่งเข้าไปกดไหล่เขมิกา ปืนจ่อ
       “แกเอาเงินสินสอดไปซ่อนไว้ที่ไหน บอกมา”
       “เงินสินสอด”
       “พูด ไม่งั้นยิง”
       “อย่าๆ ฉันความจำเสื่อม จำอะไรไม่ได้เลย ช่วยบอกฉันก่อนได้มั้ยว่า ฉันเป็นคนเอาเงินสินสอดหนีมาหรือ”
       “ลองกินลูกปืนสักนัดก่อนมั้ยล่ะ จะได้จำได้ นังตอแหล” อู๋ยิงใส่หมอน เปรี้ยง หมอนกระจุย เขมิกาตัวสั่นใจหายวูบ อู๋หันปืนมาจ่อที่เขมิกาอีก “จะบอกไม่บอก”
       “ก็คนมันจำไม่ได้จะให้บอกอะไรเล่า”
       “โธ่โว้ย กูไม่ทนแล้ว มึงตาย”
       
       อู๋จ่อปืนที่หัว เตรียมยิง
       อ่านต่อเวลา 17.00น.

เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 5
        ประชาขับรถดูกระวนกระวายใจ เพราะยังรักขวัญตาอยู่ ประชาเปลี่ยนใจเบรกรถหยุด แล้วเลี้ยวรถกลับไปรีสอร์ต
       ที่รีสอร์ตอู๋จะยิงเขมิกา โยธินพุ่งเข้ามาถีบอู๋กระเด็นตกเตียง ปืนหล่น อู๋หันมาเล่นงานโยธิน โยธินสู้ไม่ได้โดนชกล้มไป เขมิกาเข้ามาสู้แทน เตะต่อยกัน แต่เขมิกาใช้ได้แค่มือเดียว โดนอู๋บิดแขนผลักล้มไปทางปืนหล่น อู๋ปีนหนีทางหน้าต่าง โยธินวิ่งไปที่หน้าต่างตามไม่ทัน เขมิกาคว้าปืน
       “เฮีย”
       เขมิกาโยนปืนให้โยธิน โยธินรับไว้แล้วเล็งไปยังหลังอู๋ที่วิ่งหนีเข้าพงหญ้า เสียงปืน เปรี้ยง! โยธินยิงไม่โดนรีบกระโดดลงหน้าต่าง วิ่งไป อู๋รีบวิ่งหนีหายไปในพงหญ้าสูงท่วมหัว โยธินตามมาไม่ทัน เขมิกาวิ่งมาสมทบ
       “อย่าตามเข้าไปดีกว่า เราไม่คุ้นทางมันอันตราย เข็มปลอดภัยนะ”
       “เฮียล่ะ”
       “หมัดมันไม่มีน้ำหนัก ไม่ระคายผิวเฮียหรอก”
       “เฮ้ย แล้วเฮียมาได้ไงเนี่ย” เขมิกาถามอย่างแปลกใจเมื่อนึกได้
       “เฮียไปที่บ้านนั้นไม่เจอ ก็เลยมาลองดูที่สปา แต่เห็นเข็ม ขึ้นรถไปกับผู้ชาย เฮียก็เลยเป็นห่วงขับตามมา”
       “แล้วปืนนี่ทำไงดี”
       “แจ้งตำรวจก็ไม่ได้เดี๋ยวรู้ถึงหูปู่ เอางี้เฮียจะลองสืบดูว่าเจ้าของปืนมันเป็นใคร”
       “เจ๋ง ไม่เสียแรงที่เข็มยกให้เป็นอาเฮีย”
       “อยู่แล้ว”
       โยธินยัดปืนเหน็บกางเกง เอาเสื้อปิด
       “รีบไปดีกว่า นายประชากลับมาเห็นเฮียล่ะยุ่งเลย”
       
       รถประชาวิ่งมา อู๋วิ่งแหวกพงหญ้าออกมาริมถนนแล้ววิ่งออกมาขวางรถให้หยุด
       “พี่ จอดด้วย”
       ประชารีบหยุดรถ ตกใจที่เห็นอู๋
       เขมิกาอยู่บนรถโยธินกดโทรศัพท์หาประชา
       “ไม่รับสายหรือ”
       “สายไม่ว่าง”
       “หรือเขากำลังโทรตามเข็มเหมือนกัน เขาจะไม่สงสัยหรือว่าเข็มหายไปไหน”
       “ตัวเขานั่นแหละน่าสงสัยมากกว่า พาเข็มมาที่นี่ แล้วมีไอ้โม่งโผล่มาฆ่าเข็ม มันต้องเป็นคนเดียวกับที่เคยเข้าไปทำร้ายเข็มในบ้านเลิศวิริยะวันนั้น แถมมันยังพูดเหมือนรู้จักพี่ขวัญด้วย เข็มต้องกาหัวนายประชาเอาไว้อีกคนแล้ว”
       โยธินเข้าจอดริมทางทันที เขมิกางง “จอดทำไมล่ะเฮีย”
       “เข็มล้มเลิกที่จะสืบหาพี่สาวเถอะ”
       “ตลกแล้วเฮีย”
       “เฮียไม่ได้พูดเล่น ถ้าเข็มไม่เลิก เฮียจะบอกปู่ บอกทั้งหมด”
       “เข็มกำลังใกล้รู้แล้วว่าพี่สาวยังอยู่หรือตายไปแล้ว”
       “แต่คนที่จะตายก่อนคือเข็ม”
       “เข็มรับปากพ่อไว้”
       “ถ้าอาฑิตรู้ว่าเข็มต้องเอาตัวเองมาเสี่ยง อาฑิตคงไม่ยอมเหมือนกัน เฮียจะไม่ให้เข็มกลับไปที่บ้านบ้าๆ นั่นอีก”
       เขมิกานิ่งไป
       
       บ้านเลิศวิริยะ โย่งยืนข้างรถหน้าตึกคุยมือถือกับชานนท์
       “คุณผู้หญิงหายไปไหนก็ไม่รู้ครับ โย่งหาจนทั่วบ้านแล้วก็ไม่เจอ”
       ขณะนั้นชานนท์อยู่ที่หน้าห้องอาหารของโรงแรม ชานนท์ตัดสาย มองนาฬิกาท่าทางหงุดหงิดไม่พอใจเขมิกา
       เสียงโทรศัพท์ดัง ชานนท์รีบรับสาย
       “สวัสดีครับคุณราตรี มาถึงแล้วหรือครับ ครับตอนนี้ผมรออยู่ที่ห้องอาหาร”
       ชานนท์เหลือบมองนาฬิกาข้อมือ กังวลใจที่เขมิกายังมาไม่ถึง
       โยธินพาเขมิกามาเยี่ยมบัณฑิตที่โรงพยาบาล พยาบาลวัดความดันบัณฑิตเสร็จเงยหน้ามองเขมิกากับโยธิน
       “ระยะหลังๆ มานี่ คนไข้หน้าตาสดใสขึ้นมาก เหมือนคนปกติเวลานอนหลับ อาการแทรกซ้อนอื่นๆ ก็ไม่มีเลยค่ะ”
       “ขอบคุณฮะ” พยาบาลออกไป เขมิกาจับมือพ่อ “พ่อรับรู้ว่าเข็มกำลังตามหาพี่สาวมาให้พ่ออยู่ใช่มั้ยฮะ” เขมิการีบหันมาหาโยธิน “เฮียให้เข็มทำต่อให้จบเถอะ ที่พ่ออยากมีชีวิตอยู่ เข็มเชื่อว่าเพราะพ่อรอเจอพี่ขวัญ”
       โยธินหยิบมือถือ
       “เฮียจะโทรหาปู่บอกว่าเข็มกลับมาแล้ว”
       เขมิการีบยั้งมือโยธินไว้
       “ถ้าเข็มหาพี่สาวเจอ เข็มจะกลับมาแต่งงานกับเฮีย ตกลงมั้ย”
       “เฮียไม่เห็นแก่ความสุขของเฮีย แล้วรับข้อเสนอของเข็มหรอก”
       “ถ้าเฮียไม่รับ เข็มจะเป็นโสดไปตลอดชาติ ไม่แต่งกับเฮียไม่แต่งกับใคร เฮียจะเอาแบบไหน”
       “เข็มอย่าต้อนเฮียจนมุม”
       “เข็มยืนยันคำเดิม เข็มจบเรื่องนี้ได้เมื่อไหร่ เข็มจะแต่งงานกับเฮีย เฮียยอมให้เข็มไปนะ”
       
       โยธินอึ้งไป มองไปที่บัณฑิต

เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 5
        ประชายืนมองทะเลจุดที่อู๋จัดการกับขวัญตา อู๋เดินมาข้างหลัง
       “ไม่รู้ไอ้ผู้ชายที่มาช่วยมันเป็นใคร”
       “ตอนที่แกไล่ตามขวัญตามาถึงตรงนี้” ประชามองจุดที่อู๋ต่อสู้กับขวัญตา “จะเป็นไปได้มั้ยว่า...”
       ประชานึกถึงเหตุการณ์ที่อู๋เล่าให้ฟังซึ่งเป็นตอนที่ขวัญตาวิ่งหนีมาตามชายหาด อู๋ในชุดไอ้โม่งวิ่งไล่ลา
       ขวัญตาวิ่งหลบหลังเรือ ควานหามือถือที่เหน็บไว้ในหน้าอก
       “ช่วยหนูด้วย”
       ไอ้โม่งโผล่มาข้างหลัง กระชากแขนขวัญตามือถือหล่นบนทรายข้างตัวขวัญตา ขวัญตาสู้กับไอ้โม่งอู๋ ไอ้โม่งตบขวัญตาล้มลงแล้วจะยิง ขวัญตาเอาทรายปาเข้าตาไอ้โม่ง ปืนลั่นโดนแขนขวัญตาแบบถากๆ เลือดกระเด็นใส่ทราย ไอ้โม่งยังแสบตามองไม่เห็น ขวัญตาคว้าไม้ข้างหลังแล้วออกแรงฟาดไอ้โม่งจนทรุด ปืนหล่น หมอบเจ็บ ขวัญตาวิ่งหนี
       ไอ้โม่งผงกหัวแสบตาพยายามเพ่งมองหาแต่ขวัญตาหายไปกับสายฝนแล้ว
       กลับมาปัจจุบัน
       “หลังจากขวัญตาหนีรอดไปได้ อาจไปเจอไอ้ผู้ชายคนนี้ช่วยไว้ก็ได้”
       “มันจะรู้เรื่องของเราหรือเปล่าพี่”
       “ไม่น่า ขวัญตาไม่มีทีท่าว่าจำที่นี่ได้เลย ขนาดปืนจ่อหัว ยังไม่ปริปากบอกที่ซ่อนเงินสินสอด แสดงว่าขวัญตาจำอะไรไม่ได้จริงๆ ไอ้หมอนั่นก็คงไม่รู้อะไรเหมือนกัน”
       “พี่คิดอย่างนั้นจริงๆ หรือพี่ยังรักขวัญตาอยู่”
       ประชาโมโหที่ถูกแทงใจดำ
       “ไอ้อู๋”
       “ไม่งั้นพี่จะวกกลับมาเหรอ”
       “ฉันกลัวว่าแกจะทำพลาดเหมือนคราวที่แล้วต่างหาก”
       “แล้วพี่จะเอาไงต่อ” ประชาครุ่นคิด
       “ถ้าขวัญตาความจำเสื่อมจริง ทำไมเราไม่ใส่ความทรงจำใหม่ให้ล่ะ”
       
       ที่ประตูทางเข้าล็อบบี้ของโรงแรม เขมิกาวิ่งเข้ามาพร้อมโยธิน เขมิกาดึงข้อมือโยธินมาดูนาฬิกา
       “โดนเละแน่ เลยเวลานัดมาตั้งสองชั่วโมง”
       “แล้วทำไมเขาต้องนัดเข็มมากินข้าวที่นี่ มีอะไรพิเศษหรือ” โยธินเริ่มหวง
       “ก็แค่นัดกินข้าวกับลูกค้า ไม่มีอะไรในกอไผ่หรอกเฮีย ส่งเข็มแค่นี้ก็พอ เข็มจะเข้าไปดูว่ายังอยู่หรือเปล่า”
       โยธินมองไปเห็นชานนท์เดินออกมาอีกมุม
       “ไม่ทันแล้วเข็ม เจ้าหมอนั่น มาทางนี้แล้ว”
       “โอ๊ยยังอุตส่าห์อยู่อีก เอาไงเฮีย เขาเห็นเราแน่”
       โยธินหมุนตัวเห็นนักท่องเที่ยวฝรั่งยืนอยู่ข้างๆ โยธินหัวไวรีบออกห่างจากเขมิกาแล้วหันหลังให้ชานนท์จับมือทักทายกับฝรั่งทำเป็นรู้จักกันดี
       “ไงไมเคิล สบายดีมั้ย ไม่ได้เจอกันเสียนาน มาเมืองไทยก็ไม่ยักบอกกันบ้าง จำผมไม่ได้หรือ ไซม่อนไง”
       ฝรั่งงง โดนโยธินจับมือเขย่าไม่หยุด
       ชานนท์มองมาเห็นเขมิกาพอดี ตีหน้ายักษ์ใส่ เขมิการีบเดินไปหาชานนท์เพื่อให้ห่างๆ จากโยธิน
       “อย่าเพิ่งด่านะฮะ ฟังความจำเป็นของฉันก่อน คืองี้ ...”
       ชานนท์ตอบแทน โกรธมากใส่เขมิกาแรงๆ
       “ไม่ว่าจะเหตุผลอะไรก็คือคำแก่ตัว นัดหมายแค่นี้เธอยังไม่มีความรับผิดชอบ แล้วจะไปทำอะไรกิน” เขมิกาหน้าชา
       “ฉันจะไปขอโทษคุณราตรีเอง อยู่ที่ห้องอาหารใช่มั้ย” เขมิกาจะไป ชานนท์ดึงแขนไว้
       “คิดว่าเขาจะนั่งรอเธอถึงสองชั่วโมงหรือ ดีที่ฉันโกหกว่าเธอเกิดท้องเสียขึ้นมา ก็เลยมาไม่ได้”
       “คราวนี้ฉันผิดเอง ต่อไปจะไม่ให้เป็นอย่างนี้อีก”
       “คำพูดของเธอเชื่อถือได้ด้วยหรือ” เขมิกาสะอึก “ถ้าไม่อยากนั่งแท็กซี่กลับไปเอง ก็รีบตามมา”
       
       ชานนท์เดินนำไปทางประตู เขมิกาหันมามองโยธินเห็นโยธินไม่อยู่ตรงที่เดิมแล้วเหลือแต่ฝรั่งคนเดิมอยู่คนเดียว เขมิกาโล่งใจรีบเดินตามชานนท์ไป

เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 5
        เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 5 (ต่อ)
       
       เช้าวันต่อมา ประชายืนรออยู่หน้าตึกเลิศวิริยะ เขมิกาเดินเข้ามา ประชารีบหันไป
       
       “ผมตกใจแทบแย่ เกิดอะไรขึ้นที่รีสอร์ตครับ”
       เขมิกามองประชาแบบประเมิน
       “มีไอ้โม่งโผล่มาคิดจะฆ่าฉันน่ะสิ โชคดีที่คนแถวนั้นมาช่วยฉัน มันก็เลยหนีไป” ประชาทำเป็นตกใจ
       “ไอ้โม่งไหนครับ”
       “นั่นน่ะสิ ฉันก็อยากรู้เหมือนกันว่ามันเป็นใคร แล้วรู้ได้ยังไงว่าฉันอยู่ที่นั่น” เขมิกามองตาประชาเพื่อจับพิรุธ
       “ผม ผมขอโทษ ผมไม่นึกว่า คุณนิลจะเล่นแรงขนาดนี้”
       “คุณนิลเหรอ”
       “วันที่เราคุยกันที่สปา คงมีใครแอบได้ยิน แล้วเอาไปบอกคุณนิล เธอก็เลยบังคับให้ผมนัดคุณไปที่บ้านพักของเธอ เธอบอกว่าเธออยากจะปรับความเข้าใจกับคุณ”
       “ที่แท้เป็นอย่างนี้นี่เอง”
       “ผมคิดว่าคุณนิลคงยังโกรธเรื่องที่คุณนนท์จะส่งเธอไปเมืองนอก คุณขวัญอย่าบอกคุณนนท์นะครับ ไม่งั้นผมคงถูกไล่ออกแน่”
       “ถึงบอก คุณนนท์ก็คงไม่เชื่อหรอก ขอบใจนะที่เล่าความจริงให้ฉันฟัง”
       มณฑาเดินมา เห็นสองคนแอบคุยกันอยู่ก็ชะงักแอบดู
       
       ประชาเดินสะใจจะมาขึ้นรถ มณฑาเดินเข้ามา
       “ยังตามดูแลเรื่องงานชนิดประกบติดไม่ยอมห่างเหมือนเดิมนะคะ ช่างเป็นผู้จัดการกับอดีตลูกน้องที่แนบแน่นกันเหลือประมาณ”
       “คุณมณฑา” ประชาทำเป็นพิรุธ “คุณขวัญเธอเรียกผมมาถามเรื่องสินค้าตัวใหม่น่ะครับ”
       “งั้นฉันคงต้องบอกคุณผู้ชายว่าทั้งภรรยากับผู้จัดการขยันขันแข็งแค่ไหน”
       “อย่านะครับ มันไม่ได้เป็นอย่างที่คุณนมคิด”
       “คุณก็ไปอธิบายกับคุณผู้ชายเองแล้วกัน”
       “เดี๋ยวครับ ผมบอกก็ได้ คือคุณขวัญเธออยากรู้ว่าคุณนิลมีหุ้นอยู่ในบริษัทหรือเปล่า มีทรัพย์สินอื่นๆ อะไรอีกบ้าง แล้วก็...คุณท่านทำพินัยกรรมไว้ยังไง” มณฑาตาลุก
       
       โยธินอยู่ที่โรงแรมขณะกดมือถือหาเขมิกา เขมิกากำลังจะเดินกลับห้องเสียงมือถือดัง เขมิกาหยุดดูหน้าจอเห็นหน้าโยธินจึงรีบเดินหลบหาที่คุย
       “เรื่องปืนหรือเฮีย”
       “มันเป็นปืนเถื่อน ก็เลยจับมือใครดมไม่ได้ แล้วเรื่องนายประชาล่ะ เข็มเจอกับเขาหรือยัง”
       “เรื่องมันพลิกไปอีกด้านเลยเฮีย”
       “ยัยปลานิลนะหรือคิดฆ่าเข็ม คำพูดประชาเชื่อได้แค่ไหน”
       “เข็มไม่เชื่อใครเลยเฮีย แต่เราคือนักสืบ เมื่อได้เบาะแสมาจะจริงจะเท็จ เราก็ต้องหาทางพิสูจน์ แล้วนี่อยู่ไหนฮะ”
       จู่ๆ มีมือของผู้ชายแย่งมือถือจากมือเขมิกาไป เขมิกาสะดุ้งหันขวับมาข้างหลัง ชานนท์ยืนบึ้งตึงเอาเรื่อง ถอยห่างออกจากเขมิกาพูดใส่มือถือทันที
       “ผมเป็นสามีของขวัญ คุณเป็นใคร ถ้ายังเป็นลูกผู้ชายอยู่ ก็ควรออกมาคุยกันตัวต่อตัว อย่าเอาแต่หลบอยู่ใต้กระโปรงผู้หญิงนัดมาเลย ที่ไหน เมื่อไหร่ ผมพร้อม”
       เขมิกาตกใจพูดไม่ออก
       โยธินตกตะลึงที่ได้ยินเสียงชานนท์ ลุกพรวด คิดๆ เอาไงดี โยธินรีบดัดเสียงเป็นกระเทยแรดๆ เสียงดังลั่น
       “แอร๊ยยยย นังชะนีขวัญ แกส่งโทรศัพท์ให้ใครมาคุยกับเจ๊เนี่ยไม่บอกไม่กล่าวเลยนะยะ...สวัสดีค่า เสียงหล่อ
       แบบนี้ หน้าตาก็ต้องเฟี้ยวฟ้าวฝุดฝุด เป็นแน่แท้” โยธินทำสียงอ้อน ชานนท์งง
       “คุณเป็นใคร”
       “มายเนมอีส เจ๊มะตูมไงฮ้า ต๊ายสวรรค์คงบันดาลให้เราได้มาป๊ะเท่งป๊ะกัน อยากเจอกับเจ๊หรือฮ้า นัดมาได้เลยฮ่า ถึงจะเป็นผัวใคร เจ๊มะตูมก็ไม่เกี่ยง ใส่เกียร์เสียบแหลก”
       
       โยธินทำมือทำไม้กรีดกราย ปรียาเดินมาหยุดมอง ตกตะลึงพรึงเพริด โยธินกำลังจีบปากจีบคอหันไปเห็นปรียาพอดิบพอดี โยธินค้าง ปากคอสั่น อายแทรกแผ่นดิน รีบตัดสายทิ้งทันที แต่ปรียาเดินหนีไปแล้ว

เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 5
        ชานนท์รีบส่งมือถือคืนเขมิกา
       “เธอไปมีเพื่อนเป็นผู้หญิงข้ามเพศตั้งแต่เมื่อไหร่กัน” เขมิกาเหวอ
       “ฉัน ฉันก็มีหมดแหละ เทย ทอม เทียม เก้ง กวาง ไม่เห็นต้องคอยรายงานคุณเลย ทำไมตกลงคุณอยากเจอเพื่อนเทยของฉันหรือไง จะได้นัดให้” เขมิกาแกล้งยั่ว
       “ไม่ต้อง” ชานนท์จะไป เขมิกาดึงไว้
       “มันสวยนะคุณ นางงามยังอาย ลองของแปลกบ้างมั้ยฮะ ฉันยกให้เป็นกิ๊กอีกคนก็ได้เอ้า”
       ชานนท์ไม่พอใจที่เขมิกาดูไม่หวงเขา
       “อย่ามาเที่ยวยกฉันให้คนนั้นคนนี้ เพราะเธอไม่ใช่เจ้าของฉัน”
       “เล่นตัวซะด้วย น่ารักนะเนี่ย” ชานนท์โมโห เดินปึงๆ ไป เขมิกาโล่งใจหัวเราะคิก “อยากจะโดดกอดเฮียชะมัด คนอะไรหัวไวเป็นบ้า”
       
       ชานนท์มาที่ห้องแววนิลจะเคาะประตู มณฑาเข้ามา
       “คุณหนูเธอยังหลับอยู่ค่ะ”
       “ผมแค่อยากเข้าไปดูเค้าหน่อย”
       “คุณผู้ชายเป็นห่วงคุณหนูจริงๆ เหรอคะ”
       “นิลเป็นน้องสาวคนเดียวของผมนะ”
       “นมดีใจค่ะที่คุณนนท์ยังไม่ลืม เพราะลำพังคุณนิลคงไม่มีปัญญาเรียกร้องความยุติธรรมอะไรให้ตัวเองหรอก”
       “ถ้าคุณนมหมายถึงเรื่องขวัญตา ผมยุติธรรมเสมอ”
       “ขอให้เป็นอย่างงั้นเถอะค่ะ เพราะถ้าไม่ นมจะเป็นคนเรียกร้องความยุติธรรมให้คุณหนูเอง”
       มณฑาเดินเข้าห้องปิดประตู ชานนท์ไม่พอใจ แต่ต้องข่มอารมณ์
       
       ที่สปา จรรยายื่นรูปให้เขมิกา เขมิการับมาดูเป็นรูปขวัญตานุ่งกระโปรงอ่อนหวานสวยงามถ่ายคู่กับจรรยา
       “ฉันเคยถ่ายรูปกับเธอแค่รูปเดียวนี่แหละ ตอนนั้นเธอเป็นแฟนกับคุณชานนท์แล้ว”
       “ฉันแต่งตัวแบบนี้หรือ”
       “อื้อ ไฮโซสมฐานะคุณผู้หญิงเลยแหละ”
       จรรยามองเขมิกา เขมิกานุ่งเสื้อยืดกางเกงยีนส์
       “มองทำไม สายตาดูเหยียดหยามมากเลย”
       “อย่าให้พูดดีกว่า” จรรยายิ้ม
       “งั้นขอนะ”
       “จะเอาไปทำไมหรือ”
       เขมิกามองรูปอย่างพิจารณา
       
       วันต่อมา โยธินยืนเต๊ะจุ๊ยอยู่หน้าห้องลองเสื้อรอเขมิกา ปากก็บ่นไปตลอด
       “ทีหน้าทีหลังอย่าให้เขาจับเอาได้อีก เมื่อวานนะเล่นเอาเฮียอายเพื่อน มันดันมาเห็นตอนเฮียแกล้งทำแต๋วแตกใส่นายชาเย็น เสียภาพแมนเฮียหมด”
       “เอาน่าเฮีย ชายบ้างหญิงบ้างทูอินวัน อินเทรนกันไป”
       “เฮ้ย ไม่เอา”
       เขมิกาเดินออกมาจากห้องลองเสื้อ อยู่ในชุดกระโปรงแนวป้าๆ โยธินเห็นแล้วกลั้นหัวเราะ
       “หัวเราะอะไรเฮีย ให้มาช่วยดูนะ ไม่ได้ให้มาซ้ำเติมกัน”
       โยธินเข้าไปกระซิบข้างๆ พูดไปขำไป
       “เฮียจริงใจนะถึงกล้าพูด เข็มใส่ชุดนี้แล้ว เหมือนป้าที่หิ้วตะกร้าเข้าวัดไปทำบุญเป๊ะ”
       เขมิกาเสียงดัง แกล้งยกฝ่ามือมาใกล้ปากโยธิน
       “เฮียนี่! เดี๋ยวเข็มตีปากแตกเลย”
       พนักงานมองกันใหญ่ โยธินเลยดึงเข็มห่างออกมา
       “แล้วเข็มแต่งอย่างนี้ไปทำไมเล่า”
       “มันเป็นส่วนหนึ่งของแผน เข็มอยากรู้ว่าแววนิลเป็นคนที่ชักไยแมงมุมอยู่หลังไอ้โม่งหรือเปล่า”
       “แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเสื้อผ้า เฮียตามไม่ทันจริงๆ นะเนี่ย”
       เขมิกากระซิบที่หูโยธินเล่าแผนก่อน
       “เป็นไงเฮีย แผนเข็ม” เขมิกาถาม โยธินฟังแล้วส่ายหน้า
       “แต่งป้าๆ อย่างนี้นะหรือจะได้ผล รสนิยมเข็มไม่ไหวเลยว่ะ เดี๋ยวเฮียจัดให้เอง น้องๆ” โยธินเรียกพนักงาน “ช่วยพาป้าคนนี้ไปถอดชุดนี้ออกที”
       
       โยธินดันเขมิกา เขมิกาทำปากขมุบขมิบด่าโยธินกลับเข้าห้องไปเปลี่ยนชุด

เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 5
        ชานนท์กำลังจะไปทำงาน มณฑาพาแววนิลออกมาแล้วพยักหน้าให้แววนิล
       “พี่นนท์”
       “นิลแข็งแรงดีแล้วเหรอถึงลงมาข้างล่าง”
       “นิลอยากมาส่งพี่นนท์ค่ะ”
       แววนิลเอาใจยื่นกระเป๋าทำงานให้พี่ชาย ชานนท์รับมา
       “ขอบใจจ๊ะนิล” ชานนท์หอมหน้าผากแววนิล แป้นเงยหน้ามองไปทางบันได
       “คุณผู้หญิง!”
       ทุกคนหันไปมองพร้อมกัน เห็นเขมิกาอยู่ในชุดกระโปรงไฮโซงดงามตั้งใจยืนโชว์ตัว ส่งยิ้มหวานให้ชานนท์ ชานนท์ตะลึงที่เขมิกาสวยแปลกตามาก แววนิลมองอย่างริษยา มณฑาหมั่นไส้
       “นางฟ้าคนเดิมกลับมาแล้ว อย่างนี้แหละใช่เลย” แป้นบอก เขมิกาเดินลงมาคล้องแขนชานนท์เพื่อยั่วแววนิล
       “มองตาค้าง พูดไม่ออกเลยหรือคะสุดที่เลิฟ” ชานนท์เรียกสติกลับมา
       “คิดยังไงถึงลุกขึ้นมาแต่งอย่างนี้”
       “เพราะฉันเริ่มจะจำได้บ้างแล้วว่าแต่ก่อนแต่งยังไง เลยอยากจะเอาใจสามี เวลาไปไหนมาไหนด้วยกัน คุณจะได้ไม่อายใคร” เขมิกาหันไปถามแววนิล “เป็นไงคะคุณน้องสามี พี่สะใภ้แต่งอย่างนี้ พอสมหน้าสมตาเลิศวิริยะหรือยัง”
       แววนิลสะบัด มณฑาจับมือแววนิลให้พูดดีๆ แววนิลฝืนยิ้ม
       “สวยมากค่ะ ถึงเสื้อผ้าจะดูบ้านๆ โนเนมไปนิด เกรดต่ำไปหน่อย แต่หน้าสวยๆ ของคุณพี่สะใภ้ก็ช่วยได้เยอะ” “ต๊าย อย่างนี้วันไหนว่างๆ คงต้องให้สุดที่เลิฟพาไปสอยเสื้อผ้าแบรนด์เนมสักตัวละแสนสองแสนมาใส่บ้างแล้วนะเคอะ” แววนิลจิกตาร้ายไม่พอใจ เขมิกาถือกระเป๋าให้ชานนท์ “ไปทำงานกันเถอะค่ะ”
       เขมิกากอดแขนชานนท์เดินออกไป หันมายิ้มยั่ว แววนิลกำมือแน่น
       
       เขมิกานั่งยิ้ม ทำหน้าสวยอยู่ในรถ ชานนท์เหลือบมอง ทนไม่ไหว เบี่ยงรถเข้าจอดข้างทาง
       “จอดทำไมค่ะ ที่รัก ปวดฉี่เหรอ ปั๊มอยู่ข้างหน้าโน่น มาทำเรี่ยราดอย่างงี้ไม่ดีเสียภาพลักษณ์ผู้บริหาร”
       “เธอจะเล่นอะไรของเธออีก มีแผนอะไรถึงลุกขึ้นมาแต่งตัวอย่างนี้”
       “ก็บอกไปแล้วว่าอยากให้สวยสมหน้าสมตาสามี คุณหล่อกระแทกใจขนาดนี้จะให้ฉันเดินมอมแมมอยู่ได้ไง”
       “เอ๊ะ หรือไม่อยากเห็นฉันสวยเพราะหึง ไม่เอาน่า ฉันน่ะรักคุณคนเดียวนะ” เขมิกาเข้าไปซบกอดแขน ชานนท์นิ่งอึ้ง โกรธจนน้ำตาคลอ เขมิกาเงยหน้ามอง อึ้งไป “เป็นไร ซาบซึ้งจนน้ำตาคลอเลยเหรอ”
       “เธอเห็นความรักเป็นของเล่น แต่ฉันไม่”
       “ไม่นะ ฉันไม่ได้ล้อเล่นคือ...ว่า ฉัน...” ชานนท์จ้อง เขมิกาไม่กล้าพูดต่อ “ฉัน เอ่อ ฉัน”
       “ไม่ต้องพูดต่อหรอก เพราะไม่ว่าเธอจะพูดอะไร ฉันก็ไม่เชื่อเธอ”
       ชานนท์เหยียบคันเร่งออกรถแบบกระชาก เขมิกาหัวทิ่ม
       
       ที่สปา พวกเยาว์กำลังช่วยกันทำความสะอาดร้าน เขมิกาเดินเข้ามาในชุดกระโปรงสวยงาม อึ่งถือตะกร้าใส่พวกผ้าขนหนูผืนเล็กๆ คิดว่าเป็นลูกค้าถลาเข้าไปหา แต่ไม่ยอมไหว้ แค่ย่อตัวเฉยๆ
       “สวัสดีค่ะ จวงจันทร์สปายินดีต้อนรับค่ะ”
       “กิริยามารยาทใช้ได้ แต่ควรยกมือไหว้ลูกค้าด้วยจะดีมาก” เขมิกาบอก อึ่งชักสีหน้า
       “แหม ก็มือมันไม่ว่างนี่คุณ”
       ชานนท์เดินเข้ามายืนข้างเขมิกา
       “ไม่ว่างก็วางของก่อน การไหว้บอกถึงความเป็นคนไทยลูกค้าเรามีชาวต่างชาติมาใช้บริการอยู่เรื่อยๆ ควรต้องไหว้อย่างนอบน้อมให้ติดเป็นนิสัย ตามที่คุณขวัญตาแนะนำ”
       อึ่งกับคนอื่นตกใจ มองเขมิกา
       “นี่หรือขวัญตา เอ๊ย คุณขวัญ”
       “สวยจนจำเกือบไม่ได้เลยค่ะ”
       “ความสวยมันไม่คงทนหรอกครับ ฉาบปิดไว้กี่ชั้นก็ปิดธาตุแท้ไม่อยู่” ชานนท์พูดกับเยาว์ เขมิกาทำไม่รู้ไม่ชี้
       
       “จริงด้วยค่ะสามี เพราะอย่างงี้ ภรรยาก็เลยอยากจะสวยทั้งข้างนอกข้างใน สามีจะได้เลิฟๆ ไงคะ”

เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 5
        เขมิกากอดแขนชานนท์รักมาก ทุกคนมองซุบซิบ อึ่งอิจฉามากๆ ประชาเดินเข้ามาก็ชะงักเพราะเขมิกาดูสวยมาก
       “ทำงานกันต่อได้แล้ว” ชานนท์แกะมือเขมิกาออกแล้วเดินหน้านิ่งไป ประชาต้องละสายตาจากเขมิกาเดินตามชานนท์ เขมิการีบเดินไปดึงมือจรรยาพยักหน้าให้ไปด้วยกัน
       
       ประชาเดินตามชานนท์คิดถึงอดีตที่คบอยู่กับขวัญตา
       ภาพในอดีตขวัญตาอยู่ในชุดกระโปรงธรรมดาไม่เลิศหรูเดินอยู่ในห้างซึ่งตอนนั้นเป็นช่วงที่ยังไม่ได้เป็นแฟนกับชานนท์ ขวัญตาหยิบชุดสวยราคาแพงขึ้นมาทาบกับตัว
       “สวยมั้ยคะพี่ชา”
       ประชามองขวัญตาด้วยสายตารักใคร่
       “มากๆ จ้ะ” ขวัญตาดูป้ายราคา จะแขวนเข้าที่ “ไม่อยากได้หรือ”
       “มันแพงมากค่ะ ขวัญไม่มีปัญญา”
       ประชาดึงชุดมา ส่งให้พนักงาน
       “เอาชุดนี้ครับ”
       พนักงานรับไปพร้อมบัตรเครดิต
       “อย่าเลยค่ะ พี่ชาเสียเงินให้ขวัญมาเยอะแล้ว ไหนจะค่าเช่าอพาร์ทเม้นท์ ค่าผ่อนโน้นนี่จิปาถะ”
       “พี่บอกแล้วไง สำหรับขวัญ พี่ให้ทุกอย่าง ไม่ต้องเกรงใจพี่นะจ๊ะ อยากได้ก็บอก” ขวัญตายิ้มสดใส
       “ขวัญไม่อยากได้อะไร ขอแค่พี่ชาดีกับขวัญมากๆ ก็พอ”
       กลับมาปัจจุบัน ประชาได้ยินเสียงชานนท์เรียก ประชาสะดุ้ง
       “ครับ”
       “ผมถามคุณว่า ตอนที่คุณขวัญเข้ามาทำงานที่นี่ใหม่ๆ เขาเคยคบหากับใครมาก่อนหรือเปล่า” ประชาใจหาย
       วาบ
       “ไม่ ไม่มีนี่ครับ ผมเห็นแต่คุณขวัญไปไหนมาไหนกับจรรยาตลอด ยังไม่เคยเห็นมีผู้ชายที่ไหนมารับมาส่งเลยสักครั้ง”
       “แล้วพวกที่เป็นกระเทย แอ๊บแมนอะไรทำนองนี้”
       “เออ ผมก็ไม่สนิทกับคุณขวัญเท่าไหร่ ไม่ค่อยรู้หรอกครับ คุณนนท์สงสัยอะไรหรือครับ”
       “ไม่เป็นไร ผมก็แค่ถามดู”
       ชานนท์เดินต่อไป
       “กระเทยไหนอีกวะ” ประชาพึมพำออกมา
       
       บนเรือประมงที่แพปลา จุมพลยืนชี้ไม้ตะพดใส่ปิ้ง
       “ดึงมันขึ้นไปอีก”
       ปิ้งดึงเชือก เห็นโยธินโดนมัดข้อมือถูกแขวนโตงเตงห้อยกับเสากระโดงเรือ
       “โอ๊ย ผมไม่ใช่ปลาบึกนะปู่ มาจับแขวนกันไว้อย่างนี้ ปล่อยผมลงไป พ่อจ๋า ช่วยด้วย” จุมพลหวดไม้ตะพดใส่ก้นโยธิน “โอ๊ย!”
       “มันต้องตีให้ตาย ดันมาโกหกข้าว่าพวกเฮียเม้งบุกมาก่อกวนแพปลา คนงานบอกไม่เห็นมีสักตัว”
       “เอาสูงขึ้นไปอีกมั้ยเถ้าแก่ เอาให้ถึงยอดเสาไปเลย”
       “จ๊าก ไอ้ปิ้งอย่านะ ปู่จ๋า ผมไม่กลัวตายหรอก แต่ถ้าผมมีอันเป็นไป ใครจะคอยดูแลเข็ม อยู่กรุงเทพฯหัวเดียวกระเทียมลีบอย่างนั้นมันอันตรายนะปู่”
       “ปล่อย” จุมพลสั่งปิ้ง
       “ครับเถ้าแก่”
       ปิ้งปล่อยเชือกเลย ทำให้โยธินที่ห้องโตงเตงหล่นตุ๊บลงมาร้องลั่น
       “ไอ้ปิ้ง เอ็งจะฆ่าเจ้าโยหรือ”
       “เปล่านะจ๊ะ ก็เถ้าแก่สั่งให้ปล่อย ฉันก็นึกว่าให้ปล่อยเชือกนะสิ”
       จุมพลเข้าไปช่วยพยุงโยธิน
       “ลุกขึ้น”
       “ปู่ไม่โกรธผมแล้วใช่มั้ยครับ”
       “คราวนี้ข้าจะจดบัญชีไว้ก่อน ถ้าเอ็งดูแลหลานข้าไม่ดี เกิดเหตุร้ายอะไรก็ตามกับเจ้าเข็ม เอ็งเตรียมตัวซื้อโลงไว้รอได้เลย”
       โยธินกังวลใจอันตรายที่จะเกิดกับเขมิกา
       “ถึงปู่ไม่สั่ง ผมก็ไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายแฟนผมหรอกครับ ปู่ไม่ต้องห่วง มันต้องข้ามศพโยธินไปก่อน”
       
       โยธินบอกเสียงจริงจัง
        
       จบตอนที่ 5
       
       


ข่าวล่าสุด ในหมวด
เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 20 จบบริบูรณ์
เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 19
เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 18
เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 17
เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 16
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลปกติ
จำนวนคนโหวต 21 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 18 คน
86 %
ไม่เห็นด้วย 3 คน
14 %
ความคิดเห็นที่ 3 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ชอบคู่นี้ที่สุดเลยพี่ขวัญพี่อ๋อม ฟินในทีวีเเล้วมาฟินต่อในผู้จัดการออนไลน์อีก เนื้อเรื่องสนุกดีค่ะ ขอบคุณนะคะที่อัพให้อ่านอย่างต่อเนื่อง
เข็มหมุด
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
อ๊ากกกก !!! ฟินเว่อร์ อ๋อม-ขวัญ :D
สนุกจิง ๆ อยากให้อัพเร็วๆจังเลยค่ะ
kwanjaii_siri@outlook.com (kwanjaii สมาชิก)
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
สนุกดี แต่แต่งหน้าได้ป่วยมาก
****
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
 
คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ป่วยไรยะ ขวัญตาปากแดงแจ๋ขนาดนั้น ส่วนเขมิกาสาวห้าว ไม่ค่อยแต่งหน้าแต่งตา จะให้ทาปากแดงก็คงไม่เข้าคอนเซปหรอกนะ
111
คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ถ้าหมายถึงแววนิลน้องสาวชานนท์นะคะ บอกเลยว่าเห็นด้วย แต่งหน้าได้ป่วยมาก
จริง
 
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014