หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ คือหัตถาครองพิภพ

คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 15

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์
4 มกราคม 2557 17:10 น.
หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 15
        คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 15 (ต่อ)
       
       พริ้มเพรามาหลบนั่งครุ่นคิดใจลอยอยู่บริเวณโถงบ้าน
       
       “ขออย่าให้เกิดเรื่องร้ายแรงกับคุณพฤกษ์เลย คุณป๋าขา ช่วยน้องด้วยค่ะ”
       อุดรเดินเข้ามาพร้อมกระเป๋าแพทย์
       “คุณพริ้มครับ”
       พริ้มเพราหันมาเห็นอุดร
       “คุณอุดร เออ คุณหมออุดรสิคะจึงจะถูกค่ะ”
       “ใช่ครับ ผมเป็นหมอแล้ว คุณพ่อให้ผมมาที่นี่มารอดูเผื่อว่า...เออ...”
       “ค่ะ เผื่อว่านายแม่อาจจะไม่สบาย หรือว่าบางทีคุณพฤกษ์อาจจะโดนทำร้ายกลับมา ขอบคุณมากค่ะ”
       “ผมจะนั่งรอเตรียมพร้อมอยู่แถวนี้นะครับ”
       “คุณอุดรเชิญรอที่ห้องพักแขกเถิดค่ะ พริ้มจะไปหากาแฟมาให้ดื่มก่อน”
       “ขอบคุณมากครับ เออ...ผม ผมยังไม่ได้แสดงความยินดีกับคุณพริ้มเรื่องเรียนจบ”
       “ขอบคุณมากค่ะ เช่นกันค่ะ พริ้มยินดีด้วยนะคะที่กลับมาพบคุณอุดรกลายเป็นคุณหมอแล้ว”
       “ผมจะมาดูแลทุกคนที่นี่ครับ”
       สองคนยิ้มให้กัน อุดรหลงรักพริ้มเพรา แต่สำหรับพริ้มเพรายิ้มแบบมีไมตรีจิต
       
       พราวพิลาสวิ่งหนีร้องไห้ลงมาออกทางประตูตึกด้านหลัง แพรวพรรณราย วิ่งตามมา
       “เรามันบ้า เอาแต่ใจตัวเป็นที่ตั้ง วันนี้ทำคนร้องไห้ไปหลายคนแล้ว เกิดคุณพราวเป็นอะไรไป เราเสียใจตายแน่ เอ๊ะ”
       แพรวพรรณราย ยิ้มออก
       “เรารอดตายแล้ว อัศวินม้าขาวมาช่วยเราแล้ว”
       แพรวพรรณราย หยุดมองศีลมาเดินวนเวียนครุ่นคิดแถวซุ้มดอกไม้ พราวพิลาสวิ่งร้องไห้มาชนเอาศีลเข้าเต็มๆ ศีลตกใจแต่ก็กางแขนรับและโอบไว้
       “คุณพราว”
       “คุณศีล”
       “คุณพราวร้องไห้”
       “พราวเสียใจ”
       “เป็นอะไรครับคุณพราว”
       พราวพิลาสไม่ตอบได้แต่ส่ายหน้าซบกับอกศีลร้องไห้
       “ไม่ต้องตอบก็ได้ครับ”
       “พราวอ่อนแอมากขี้แยมากใช่ไหมคะ พราวอ่อนแอจนน่ารำคาญมากใช่ไหมคะ”
       “ไม่ใช่ครับ คุณพราวปกติดีไม่มีอะไรน่ารำคาญหรอกครับ นี่มันดึกแล้วคุณพราวลงมาตากน้ำค้างทำไมกันครับเดี๋ยวจะเป็นหวัดนะครับ ไปนอนนะครับ”
       “พราวไม่อยากนอน พราวนอนไม่หลับ”
       “ห่วงคุณพฤกษ์มากจริงไหมครับ”
       “ค่ะ ห่วงนายแม่ด้วยค่ะ”
       “ผมให้พี่เมี้ยนโทรตามคุณหลวงหมออดุลย์มาดูแลแล้วครับ ท่านส่งคุณหมออุดรมาแล้วไม่ต้องห่วงครับ ไปนอนนะครับ”
       “พราวอยากนั่งนิ่งๆเงียบๆสักพัก คุณศีลอยู่กับพราวนะคะ”
       “ครับ”
       ศีลยินดีนัก จูงมือพราวพิลาสมานั่งที่ม้านั่งแถวนั้น แพรวพรรณราย แอบมองถอนใจ
       “นี่อย่างไร ในที่สุดแค่คุณพราวร้องไห้ก็มีคนโอบอุ้มประคับประคองแล้วเราเล่า ร้องไห้ไปก็คงมีแต่ใครๆพากันสมน้ำหน้า ก็ยังดีมีคนดูแล คุณพราวแล้วไม่ต้องตามง้อให้เมื่อยปากเมื่อยใจ เฮ้ยใครๆก็มีแต่คนรักมากๆ แต่เราไม่มีใครรักแค่นิดเดียว แค่เราแสดงความห่วงใยคุณพฤกษ์มากไปนิดเดียวกลายเป็นเรื่องราวใหญ่โต ขอให้คุณพฤกษ์ปลอดภัยด้วยเถิด”
       แพรวพรรณราย หันกลับแบบปลงๆ
       
       ทองพยายามลากพฤกษ์หนีให้ไกลที่สุดเพราะกลัวจะโดนตามจับ พฤกษ์เดินลำบากมาก
       “เท้าฉันเจ็บมาก บางทีอาจเป็นบาดทะยักก็ได้”
       “ดีสิ กูจะได้ไม่ต้องลงมือฆ่ามึงด้วยตัวเอง”
       พฤกษ์ล้มลงแต่กัดฟันพยายามจะลุก ทองแอบถอนใจ ในที่สุดก็ก้มลงไปมองที่เท้าของพฤกษ์
       “ช่วยฉันฉีกเสื้อได้ไหมพี่ทอง ฉันจะเอามาพันเท้า ฉันจะได้เดินตามพี่ได้สะดวกขึ้น พี่จะได้ไม่เสียเวลา”
       “มึงจะมาห่วงกูเรื่องกลัวเสียเวลาทำไม”
       “เพราะพี่ไม่ต้องการให้ใครตามพี่พบ ฉันก็กลัวว่าเขาจะมาทำร้ายพี่เหมือนกันนะ”
       ทองฉีกเสื้อของตัวเอง
       “มึงแกล้งพูดว่าห่วงกูหรือว่ามึงห่วงกูจะโดนคนตามมาทำร้ายจริงๆ”
       “ฉันห่วงพี่ทองจริงๆ แค่ตอนที่ยังไม่รู้ว่าพี่เป็นพี่แท้ๆฉันยังรักยังห่วงพี่ ยิ่งตอนนี้พี่เป็นพี่ฉัน ฉันก็ต้องยิ่งปกป้องถ้ามีใครจะมาทำร้ายพี่”
       ทองแอบถอนใจอีกและพันแผลให้
       “พอแล้ว ไม่ต้องสาธยายมาก เดินไม่ค่อยจะไหวละสิรอตรงนี้ จะตัดไม้มาให้ช่วยค้ำยัน”
       “ขอบคุณมากพี่ทอง”
       “มึงเลิกเรียกกูว่าพี่สักทีได้ไหมกู...กูเออ...ไม่อยากฟัง”
       ทองเดินออกไปแล้วนึกได้หันกลับมาเอาพฤกษ์ผูกไว้กันต้นไม้อีกที
       “กลัวฉันหนีหรือ”
       “หรือว่ามึงไม่เคยคิดจะหนี”
       “เคยสิ แต่ตอนนี้ฉันไม่อยากหนีแล้ว เพราะเราจะกลับบ้านด้วยกัน ถ้าพี่ตัดสินใจได้”
       “บ้านมึงไม่ใช่บ้านกู กูไม่กลับบ้านมึงหรอกไม่ต้องมาเกลี้ยกล่อมกู”
       ทองเดินออกไป พฤกษ์มองตามพึมพำ
       “เราต้องทำให้เขาเข้าใจนายแม่ให้ได้ ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเขาจึงเข้าใจนายแม่ผิดมากมายเช่นนั้น”
       พฤกษ์พยายามคิด แต่คิดไม่ออก
       
       นายสอนกับนายบุญช่วยกันไสเรือลงน้ำให้เมี้ยนกับคุณหญิงศรีที่นั่งอยู่ในเรือแล้ว
       “คุณเมี้ยนกับคุณท่านจะไปกันตามลำพังจริงๆหรือขอรับ” นายบุญถามขึ้น
       “ใช่ ฉันจะไปกันตามลำพัง” คุณหญิงศรียืนยัน
       นายสอนเป็นห่วง
       “ให้กระผมตามไปด้วยคนเถิดนะขอรับ เกิดมันมีปืนผาหน้าไม้...”
       เมี้ยนขัดขึ้น
       “ฉันก็มีมีด มีพาย มีเสียม...นี่ จะตีมันเสียให้ตายก่อนมันทำร้ายฉันกับคุณท่าน”
       “ขอบใจนายสอนนายบุญมากกลับไปเสีย แล้วอย่าบอกใครเด็ดขาดว่าฉันสองคนไปไหน” คุณหญิงศรีตัดบท
       “ขอรับ”
       สองคนยืนมองห่วงใย เมี้ยนเริ่มพายเรือออกไปในบึง
       
       แพรวพรรณราย กลับมาทางประตูหลังของตึกแล้วชะงัก
       “หมออุดรมาหาคุณพริ้มนี่นา”
       
       แพรวพรรณราย หยุดแอบมองสองคน

คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 15
         
       อุดรจิบกาแฟมองพริ้มเพราหลงใหล
        
       “กาแฟคุณพริ้มรสชาติดีมากครับ”
       “ขอบคุณมากค่ะ พริ้มคิดว่าเราไม่ควรมานั่งรออย่างนี้นานๆนะคะ คุณอุดรควรไปพักผ่อนที่ห้องพักแขกก่อนเถิดค่ะจะได้ไม่อ่อนเพลีย”
       “ครับ ขอบคุณมาก...เออ...คุณพริ้มครับผมขอโทษ”
       “ขอโทษ...เรื่องอะไรคะ”
       “คือ...เออ...ตอนนี้มันผิดเวลาผิดกาลเทศะที่ผมจะมาพูดเรื่อง...เออ...”
       “พูดมาเถิดค่ะ”
       “ผมดีใจมากที่ได้พบคุณพริ้มอีก ผมดีใจจริงๆครับ”
       “โธ่ พูดแบบนี้ไม่เห็นจะมีอะไรผิดกาลเทศะ พริ้มเองก็ดีใจมากที่พบคุณอุดรค่ะ”
       “คือ...ผม...ผมอยากพูดอยากบอกมากกว่านั้นครับ แต่ผมเกรงว่า...คุณพริ้มอาจไม่พอใจที่ผมมาพูด ณ เวลานี้”
       “พูดมาเถิดค่ะ”
       อุดรอึกอักแล้วมากุมมือไว้ พริ้มเพราไม่ตกใจนิ่งๆ
       “คือ ผม ผม...”
       แพรวพรรณราย เอามือปิดปากตื่นเต้นมาก
       “นี่ก็อีกคนมีคนมารอบอกรัก เฮ้ย...ช่างน่าสมเพชเวทนาตัวเองแท้ๆ มีแต่คนอยากจะบอกว่าเกลียด เฮ้ย...แต่ก็น่ายินดีกับพี่น้องของเรา”
       แพรวพรรณราย มองต่อไป
       “คุณอุดรก็ลิ้นคับปากอยู่ได้ พูดออกไปสิพูด...”
       แพรวพรรณราย มองลุ้น พริ้มเพราสบตาอุดรรอฟังคำพูด อุดรอึกอัก
       “ผมรักคุณพริ้มครับ”
       พริ้มเพรายิ้มตอบไม่ทำท่าตระหนก
       “ขอบคุณค่ะ พริ้มก็รักคุณอุดรค่ะ”
       อุดรปิติยินดียิ่งนัก
       “คุณพริ้ม”
       แพรวพรรณราย แอบมองดีใจสุดขีดแทนคนทั้งสอง
       “ในที่สุดความรักของคนทั้งสองก็สมหวัง”
       เสียงพริ้มเพราดังขึ้น
       “แต่...”
       แพรวพรรณราย ชะงัก
       “อ้าว แต่อะไรกัน”
       แพรวพรรณราย มองเป๋งไปที่สองคนต่อ...พริ้มเพรายิ้มให้อุดรที่ยังไม่เลิกปลื้ม
       “ความรักของพริ้มที่มีต่อคุณอุดรคือความรักที่พริ้มมีต่อทุกคน แม้ว่าไม่ใช่ญาติพี่น้อง พริ้มพบเจอข่าวสงครามที่ต่างประเทศพริ้มสลดใจกับการตายของทั้งทหารและประชาชน พริ้มเคยอาสาสมัครไปช่วยคนเจ็บกับรัฐบาลอังกฤษ พริ้มสงสารผู้คนที่บาดเจ็บล้มตายเหลือเกิน ทำไมต้องฆ่ากันทำไมต้องอยากมีสงคราม พริ้มพยาบาลพวกที่บาดเจ็บไปก็ให้นึกถึงว่าถ้าสักวันบ้านเมืองเราเป็นเช่นนั้นบ้างประเทศไทยคงย่ำแย่ โชคดีที่บ้านเราสงบสุขดี เข้าใจพริ้มใช่ไหมคะว่าทำไมพริ้มจึงรักทุกคน ห่วงใยทุกคน”
       อุดรหน้าจ๋อยลงไป
       “ครับ ผมเข้าใจครับ จิตใจคุณพริ้มช่างประเสริฐเหลือเกิน”
       “ค่ะ ที่พริ้มกลับมานี่ พริ้มตั้งว่าจะไปทุกที่ที่มีคนเดือดร้อน พริ้มยกหัวใจให้กับพี่น้องร่วมชาติและร่วมโลกไปหมดแล้วค่ะ”
       “ครับ ผมจะยืนเคียงข้างคุณพริ้ม ผมจะยกหัวใจของผมให้กับพวกเขาเช่นเดียวกันกับคุณพริ้มครับ”
       “ขอบคุณมากค่ะ”
       พริ้มเพรายื่นมือให้อุดรจับสองคนจับมือกันกุมมือกัน ยิ้มบริสุทธิ์ใจให้กัน
       “เราจะร่วมมือกันช่วยเหลือผู้อื่นครับ”
       อุดรยกสองมือพริ้มเพรามาจูบ...แพรวพรรณราย ส่ายหน้ามึนงง
       “รักอะไรกันมากมายยิ่งใหญ่มหึมามหาศาลปานนั้น เฮ้ย...แค่จะรักสักไม่กี่คนยังปวดหัว นี่อะไรกัน พี่สาวฉันดันรักคนทั้งโลก”
       
       พราวพิลาสกับศีล นั่งด้วยกันเงียบๆ
       “คุณพราวครับดึกมากแล้ว คุณพราวควรไปนอนพักผ่อนนะครับ”
       ศีลแตะแขนจะพาลุก แต่พราวพิลาสกลับหันมาซบอกสะอื้น
       “พราวคิดถึงพี่ธรรม์เหลือเกินค่ะคุณศีล”
       ศีลข่มใจลำบาก
       “เออ...อีกไม่นานคุณธรรม์ก็คงจะกลับมานะครับ”
       “นี่มันนานมากเกินไปแล้วนะคะ ถ้ายังไม่มาพี่ธรรม์ก็น่าจะส่งจดหมายมาหาพราวบ้างสิคะ แต่เขากลับเงียบหาย”
       “เขาอาจยุ่งกับการเรียนของเขานะครับ”
       “คุณน้าปานวาดบอกนายแม่ว่าเขาเรียนจบแล้วค่ะ เขาย้ายมาอยู่ฝรั่งเศสแล้วค่ะ เขาไม่กลับมาแล้วใช่ไหมคะ ทั้งๆที่รู้ว่าพราวรออยู่”
       “เขาจะกลับมาแน่นอนครับ เพราะเขารู้ว่าคุณพราวรออยู่”
       “จริงหรือคะ”
       “จริงสิครับคนดี เชื่อผมนะขึ้นบ้านไปนอนนะครับ”
       “ค่ะ พราวเชื่อคุณศีลเสมอ คุณศีลคือพี่ชายที่แสนดีที่สุดของพราวค่ะ”
       “ขอบคุณมากครับ”
       ศีลแอบถอนใจอีก
       “พราวจะเป็นเด็กดีของคุณศีลตลอดไปนะคะ”
       “ครับผมดีใจที่ได้ยินเช่นนี้”
       สองคนมองหน้ากัน พราวพิลาสยิ้มให้ศีล
       “ใจดีกับพราวให้ตลอดไปนะคะ”
       ศีลอดใจไม่ไหวก้มหน้าไปจูบหน้าผากพราวพิลาส...แพรวพรรณราย กลับมาแอบดูพราวพิลาสอีก
       
       “นี่ก็อีกคู่ รักกันแบบพิลึกกึกกือ รักแบบพี่ชายกับน้องสาว ป่านนี้พี่ธรรม์หนีไปแต่งงานกับดนตรีแล้วยังไม่ยอมรู้ตัวอีก เฮ้ย...ไม่มีใครรักเราบ้างก็ให้มันรู้ไป เชอะ”

คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 15
         
       เมี้ยนพายเรือลำน้อยลอยมากลางบึง คุณหญิงศรีนั่งใจจดใจจ่อ เมี้ยนพายพรวดๆ ส่ายตามองหาไปรอบๆมีแต่ความมืดมิด
        
       “ตายจริง เมี้ยนลืมเอาไฟฉายมาเจ้าค่ะ”
       “นั่นสิ มันมืดมิดไปหมด แล้วเราจะพายไปขึ้นฝั่งที่ไหนกันเล่าในเมื่อเราไม่รู้จุดหมายที่นายทองมันข้ามไปจอดเรือว่าอยู่ที่ตรงไหน”
       “ไปให้ถึงฝั่งโน้นก่อนเถิดเจ้าค่ะคุณหญิง แล้วเราค่อยคลำทางต่อ”
       เสียงฟ้าร้องดังลั่น คุณหญิงศรีชะงัก
       “ฝนจะตกแล้ว”
       สองคนเงยหน้ามองเห็นท้องฟ้ามืดมนมาก ฟ้าแลบแปลบปลาบ
       “คุณหญิงไม่ควรมาเลยเจ้าค่ะฝนตกแน่ๆ คุณหญิงจะลำบากแย่เมี้ยนหันกลับนะเจ้าคะ”
       “อย่านะ...หุบปาก ฉันยอมลำบากเพียงไหนได้ทั้งนั้น ขอเพียงไปทันไม่ให้นายทองมันทำร้ายตาพฤกษ์ ฉันไม่มีวันลืมหัวอกคนเป็นแม่ว่าเจ็บปวดสาหัสแค่ไหนที่ต้องเห็นลูกที่เป็นแก้วตาดวงใจมีอันเป็นไปต่อหน้า สะบันงาไม่เคยทำร้ายใครแม้แต่น้อย ฉันจะไม่ให้หัวอกแม่อย่างสะบันงาต้องมาเจ็บปวดเหมือนกับที่ฉันเคยพบเจอ”
       ขาดคำคุณหญิงศรี ฝนก็ตกลงมากราวใหญ่
       
       ทองเดินอยู่กับพฤกษ์ เดินกันแบบทุลักทุเลมีสายฝนกระหน่ำ พฤกษ์เจ็บปวดทรมานยิ่งนักทุกข์ทนมากแต่ไม่ปริปากบ่น ทองหน้าเครียดมองพฤกษ์ให้นึกผิดขึ้นมา
       “ไหวไหม”
       “ไหวสิ”
       “อ่อนแออย่างมึงน่ะหรือไหว”
       “อ่อนแอเพราะมีคนรอบข้างคอยประคอง แต่ตอนนี้ไม่มีฉันต้องยืนหยัดได้โดยลำพัง ฉันจึงต้องเข้มแข็ง คุณป๋าสอนไว้ว่าลูกผู้ชายต้องไม่ปริปากบ่นแม้อยู่ท่ามกลางภยันตราย”
       “คุณป๋า เชอะ คุณป๋าของมึงก็พ่อกูนี่แหละ กูไม่เคยมีพ่อคอยสอน กูมีแต่แม่ที่สอนให้กูรู้จักแต่ความเกลียดชัง ความอาฆาตแค้น กูจึงต้องเกลียดชังฝังใจจนถอนไม่ขึ้น”
       “พี่ทองบังคับตัวเองให้ฝังใจต่างหาก พี่จะไม่เปลี่ยนใจกลับบ้านกับฉันแน่หรือ”
       “ถึงกูเปลี่ยนใจกูก็ยังมีความผิดมากมายนัก มันสายไปแล้ว กูฆ่านัง พริสซิลล่าไปแล้ว นั่นมันก็น้องกูใครจะมาอภัยให้กู”
       พฤกษ์ตกใจ
       “พี่ทองเป็นคนฆ่าคุณพริสซี่"
       “กูตั้งใจจะฆ่าแม่มึง แต่นังนั่นมันดันจำกูได้”
       พฤกษ์เข่าอ่อนลงไปกองท่ามกลางสายฝนร้องไห้โฮ
       “ทำไม ทำไมเทวดาฟ้าดินจึงลงโทษพวกเราถึงเพียงนี้”
       “เพราะมึงมีแม่เลวทรามต่ำช้า ฟ้าดินจึงได้ลงโทษพวกมึงให้สาสม”
       “แล้วนี่ยังไม่สาสมอีกหรือ พี่ยังมีความสุขดีอยู่อีกหรือที่พี่ฆ่าน้องตัวเองกับมือ ทั้งๆที่รู้ แถมจะฆ่าน้องอีกคน เอาสิฆ่าฉัน ถ้าพี่ฆ่าฉันแล้วพี่หยุดได้ ไม่ไปฆ่าแม่ฉันอีก”
       “มึงอย่าทำให้กูคลั่งไอ้เด็กบ้า อย่ามาทำเป็นผู้ดีมีความเสียสละสูงส่งใส่กู มึงอย่านึกว่ากูไม่กล้า”
       พฤกษ์เชิดหน้าหลับตายื่นหน้าไปตรงหน้าทองที่เงื้อมีด
       “ฉันรู้พี่กล้า ฆ่าฉันแล้วจบความแค้นกันวันนี้”
       ทองมองหน้าแล้วขว้างมีดทิ้ง ก่อนจะกระชากคอพฤกษ์
       “โธ่โว๊ย...มึงหยุดพล่ามแล้วไปหาที่หลบฝนก่อนที่มึงจะโดนตะพ้าน กินตาย”
       ทองลากพฤกษ์ออกไปจากที่นั่น พฤกษ์ยิ้มทั้งน้ำตา
       “เห็นไหมว่าพี่ทองไม่ใช่คนใจร้าย”
       
       บ้านเจ้าคุณทั้งหลังในอยู่ในความมืด ฟ้าผ่าเปรี้ยงๆลงมากลางหลังคาบ้านดังรุนแรงมาก คุณหญิงสะบันงานั่งอยู่ในห้องนอน ดานั่งเฝ้า ทั้งสองสะดุ้งตกใจเสียงฟ้าผ่าหลายครั้ง
       “คุณพฤกษ์ของแม่กำลังเปียกฝนแล้วจะไปหลบที่ไหน โธ่ลูกรัก”
       คุณหญิงสะบันงาน้ำตาไหล
       “คุณหญิงขา คุณพฤกษ์เธอคงหาที่หลบฝนได้ค่ะ เธอคงไม่ยอมตากฝนหรอกค่ะ”
       “ก็ถ้านายทองมันไม่ยอมให้หลบฝนเขาจะทำอย่างไรเล่า มิต้องตากฝนจนหนาวตายหรือ โธ่ลูกแม่”
       คุณหญิงสะบันงาทุกข์ร้อนไปหมด
       
       ทองกับพฤกษ์พากันมาหลบฝนใต้ต้นไม้ใหญ่
       “ไม่มีที่ดีกว่านี้ที่จะหลบฝนแล้ว ขืนไปต่อฟ้าผ่าตายแน่ๆ”
       “ขอบคุณมากที่พี่พาฉันมาหลบฝน”
       “กูไม่ได้จะพามึงมาหลบฝน แต่กูอยากหลบเองมึงอย่าเข้าใจผิดคิดว่ากูเมตตามึง”
       “พี่เกลียดฉันมากนักหรือพี่ทอง”
       ทองอึ้ง แล้วพาลต่อ
       “มึงจะถามกูหาอะไร เงียบซะ กูจะนอนกูง่วง”
       ทองเอาพฤกษ์ผูกไว้อีก พฤกษ์เริ่มไม่สบายเพราะแผลอักเสบ
       
       พราวพิลาสติดอยู่ที่ซุ้มดอกไม้หลบฝนตรงม้านั่งที่มีหลังคา
       “ฟ้าผ่าน่ากลัวเหลือเกินค่ะ”
       “ครับ คุณพราวเปียกหมดแล้ว หนาวมากไหมครับ”
       “ค่ะ”
       พราวพิลาสพยักหน้าตัวสั่นไปหมด ศีลเขยิบดึงมาโอบกอดไว้
       “ผมไม่ควรรั้งคุณพราวไว้ ผมควรพาคุณพราวเข้าบ้านให้เร็วที่สุด ดูสิคุณพราวอาจไม่สบายได้”
       “พราวไม่สบายกายแต่พราวสบายใจที่มีคุณศีลคอยให้กำลังใจ มีคุณศีลที่เข้าใจพราวไปเสียทุกอย่างค่ะ คุณศีลอยู่เคียงข้างพราวในยามที่พราวเหงา พราวว้าเหว่คิดถึงพี่ธรรม์”
       “ผมดีใจและภูมิใจที่ได้ยินคุณพราวพูดเช่นนั้น”
       “จริงๆนะคะพราวได้พูดคุยกับคุณศีลพราวสบายใจมากค่ะ มาหาพราวมาคุยกับพราวบ่อยๆนะคะ มาเป็นที่พึ่งที่ปรึกษาให้พราวนะคะ”
       “ครับ”
       ศีลมองฝนเบื้องหน้า
       “ถ้าฝนซาอีกนิดผมสมควรพาคุณพราวกลับเข้าบ้านนะครับ เชื่อผมนะครับคนดี”
       “ค่ะ พราวมีคุณศีลอยู่ใกล้ๆแม้หนาวกาย แต่พราวไม่มีวันหนาวใจ”
       “ครับคนดี”
       พราวยังอิงแอบอกศีลแบบสบายใจและอบอุ่น
       
       อุดรกับพริ้มเพรายังคงนั่งกันต่อเพราะฝนตกแรงมาก
       “ฝนตกแรงมากนะครับ แถมมีฟ้าผ่าด้วย”
       พริ้มเพราเป็นห่วงน้อง
       “คุณพฤกษ์จะเป็นอย่างไรกันหนอ โธ่ พริ้มห่วงน้องเหลือเกินค่ะ”
       นายสอนกับนายบุญพรวดเข้ามาสีหน้าตระหนกมาก
       “คุณพริ้มขอรับ คุณหญิงเล่าขอรับ” นายบุญถามอย่างร้อนใจ
       “นายบุญมีอะไร”
       “คุณท่านกับคุณเมี้ยนขอรับ”
       “คือทั้งสองคนพายเรือออกไปในบึงขอรับ” นายสอนบอก
       นายบุญเสริม
       “ไปตามหาคุณพฤกษ์กับนายทองขอรับ”
       พริ้มเพราลุกพรวดตกใจมาก
       “ตายจริง”
       อุดรร้อนใจ
       “รีบไปบอกนายแม่กันเถิดครับ”
       พริ้มเพราคิดได้
       “บอกคุณศีลก่อนค่ะ”
       แพรวพรรณราย วิ่งมาทันที
       “คือตอนนี้คุณศีลเขา เออ...”
       “คุณศีลเขาทำไมหรือคะคุณแพรว”
       
       ศีลกับพราวพิลาสยังอยู่ที่ซุ้มต้นไม้
       “เข้าบ้านได้แล้วครับคนดี”
       “เข้าบ้านไปฟังแต่ข่าวร้าย พราวกลัวค่ะ”
       “ไม่ต้องกลัวคนดี คุณพราวต้องเผชิญหน้ากับทุกสิ่งให้ได้ไม่ว่าจะร้ายหรือดี ผมจะพาฝ่าฝนเข้าบ้านเกาะผมไว้แน่นๆนะครับผมจะวิ่งให้เร็วที่สุดครับ”
       “ค่ะ”
       
       ศีลถอดเสื้อตัวเองออกแล้วเอาเสื้อคลุมพราวไว้ จากนั้นยกพราวอุ้มพยายามบังพราวให้พ้นจากฝนแล้ววิ่งอย่างเร็ว พราวกอดแน่นมาก

คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 15
         
       ในห้องโถงเจ้าคุณ แพรวอึกอัก พริ้มกับอุดรมองหน้ารอคำตอบ
        
       “คุณศีลทำไมหรือ” พริ้มเพราคาดคั้น
       “เขาติดฝนอยู่กับคุณพราวที่ซุ้มดอกไม้ค่ะ”
       “อ้าว ทำไมคุณพราวไม่ได้อยู่ในห้อง ทำไมลงมาอยู่ที่นั่น”
       แพรวพรรณราย น้ำตาร่วง
       “คุณพราววิ่งหนีแพรวค่ะ เราเออ...ไม่ใช่เราคะแพรวคนเดียวค่ะที่ไปพาลหาเรื่องน้อง คุณพราวเสียใจวิ่งหนีไปเจอคุณศีลค่ะ”
       “เปียกฝนแย่แน่ๆไปหาร่มมา พี่จะไปรับน้อง”
       แพรวพรรณราย หันไปเห็นศีลอุ้มพราวแนบอกเข้ามา พริ้มเพรามองตาม
       “คุณพราว คุณศีล”
       ศีลวางพราวพิลาสที่เปียกโชก แพรวพรรณราย เข้าไปบอก
       “พี่ขอโทษ พี่จะไปเอาผ้าเช็ดตัวมาให้คุณพราว”
       พริ้มเพราแทรกขึ้น
       “พาน้องไปข้างบน ดูแลน้องให้ดีอย่าทะเลาะกับน้องอีก”
       “ค่ะ”
       แพรวพรรณราย ประคองพราวพิลาสพาออกไป
       “ขอบคุณมากค่ะคุณศีล พราวขอโทษที่ทำให้ยุ่งยาก” พราวพิลาสหันมาหาศีล
       “ไม่เป็นไรครับ ผมขอตัวไปห้องน้ำก่อนนะครับ”
       พริ้มเพราพูดขึ้น
       “คุณศีลยังไม่ทราบว่าคุณป้ากับป้าเมี้ยน แอบลงเรือพากันไปตามหาคุณพฤกษ์ตามลำพังค่ะ”
       ศีลชะงักราวกับถูกตรึง
       “พี่เมี้ยน คุณท่าน”
       
       เมี้ยนกับคุณหญิงศรีกำลังโดนฝนกระหน่ำใส่ เมี้ยนเร่งฝีพายสุดฤทธิ์
       “ฝั่งอยู่ตรงไหนก็ไม่รู้ เมี้ยนอย่าพายสะเปะสะปะจะหมดแรงเสียก่อน”
       “ไม่ได้เจ้าค่ะ เมี้ยนต้องพายสุดแรงถึงฝั่งตรงไหนก็ช่างมันแล้วเจ้าค่ะ แต่เมี้ยนมั่นใจว่าทางนั้นแน่นอนเจ้าค่ะ”
       “แต่มันเป็นการพายทวนกระแสน้ำกระแสลมนะเมี้ยน ปล่อยเรือลอยไปตามแรงลมก่อนสิ ฝนซาแล้วค่อยว่ากัน”
       “ไม่ได้เจ้าค่ะ คุณหญิงจะหนาวจนเป็นไข้ได้นะเจ้าคะ”
       พูดจบเมี้ยนก็จ้ำพายสุดแรงเกิด การต้านกระแสลมอย่างหนักเรือจึงเอียงวูบ คุณหญิงศรีตกใจ
       “เมี้ยนระวัง”
       เมี้ยนก็ตกใจไม่แพ้กัน
       “คุณหญิงระวังเจ้าค่ะ”
       ในที่สุดเรือพลิกคว่ำสองคนตกลงไปในน้ำ
       “เมี้ยน”
       “คุณหญิง”
       สองคนพยายามเกาะเรือที่พลิกคว่ำ
       “เกาะเรือไว้ เกาะเรือไว้เมี้ยน”
       “เกาะเมี้ยนไว้ก่อนเจ้าค่ะ แล้วค่อยไปเกาะเรือ”
       “เมี้ยน เมี้ยน”
       “คุณหญิงอย่าห่วงเมี้ยน รีบว่ายเข้าฝั่งไปเจ้าค่ะ”
       “ไม่ได้ ฉันจะว่ายไปพร้อมกับเมี้ยน”
       “แต่”
       เมี้ยนค่อยๆจมหายลงไป คุณหญิงตะโกนเรียกหา
       “เมี้ยน”
       
       คุณหญิงสะบันงาตะลึงงัน เมื่อแพรวเข้ามารายงานเรื่องเมี้ยนกับคุณหญิงศรี
       “นายแม่ขา คุณป้ากับป้าเมี้ยนแอบพายเรือหนีไปตามหาคุณพฤกษ์ตามลำพังค่ะ”
       “ตายจริง โธ่พี่เมี้ยน คุณพี่ ช่างทำอะไรไม่บอกกล่าวกันบ้าง”
       “ลงไปข้างล่างกันเถิดค่ะ คุณศีลและทุกคนรออยู่นะคะ”
       ดากับแพรวพรรณราย มาประคองคุณหญิงสะบันงาที่แทบจะเดินไมไหว แล้วเธอก็ฮึดขึ้นมา
       “ปล่อยเถิดคุณแพรว ไม่เป็นไรแม่ดาฉันเดินเองได้”
       สองคนปล่อย คุณหญิงสะบันงาเดินตัวตรงนำหน้าทั้งสองออกไปจากห้อง
       
       คุณหญิงสะบันงานั่งเป็นประธานในโถงบ้าน หน้าสงบแม้ในใจร้อนรนฟังความจากนายสอนนายบุญ
       “กระผมกราบขออภัยขอรับ คือคุณท่านสั่งห้ามไม่ให้กระผมบอกใคร ขอรับ” นายสอนบอกเสียงอ่อย
       พริ้มเพราคิดๆ
       “ทำไมคุณป้าจึงต้องไปกับพี่เมี้ยนด้วย แปลกแท้ๆ”
       “นายสอนนายบุญเอาเรือไปส่งให้คุณท่านกับพี่เมี้ยนที่ไหนให้พาคุณศีลไปดู” คุณหญิงสะบันงาถาม
       ศีลรับคำ
       “ขอรับ กระผมจะให้ตำรวจเอาเรือข้ามบึงจากจุดที่คุณท่านออกไปกับพี่เมี้ยนตอนนี้เลยขอรับ”
       คุณหญิงสะบันงาขัดขึ้น
       “ฝนตกอย่างนี้จะไปได้หรือ”
       “ให้ตำรวจจัดเรือไปสองลำขอรับ กระผมกับนายสอนจะไปช่วยตามด้วยกับเรืออีกลำขอรับ ส่วนนายบุญอยู่ที่นี่ไม่ต้องไปขอรับ”
       “แพรวไปด้วยคนค่ะ แพรวจะไปดูไอ้ฆาตกรนั่น มันแอบแฝงตัวมาอยู่ในบ้านเรานั่นแหละที่ฆ่าคุณพริสซี่ และลอบทำร้ายนายแม่”
       คุณหญิงสะบันงาเสียงเข้ม
       “แม่ไม่ให้คุณแพรวไปเด็ดขาด คุณพริ้ม แม่ดา เดือนดูคุณแพรวเอาไว้ให้ดีอย่าให้แอบหนีไปได้เด็ดขาด”
       อุดรพูดขึ้น
       “ผมสมควรไปด้วยครับเผื่อว่ามีใครบาดเจ็บผมจะได้ดูแลทันท่วงที ทางนี้คุณพ่อท่านเสร็จงาน ท่านจะรีบมาทันทีครับ”
       ศีลเห็นดีด้วย
       “ดีครับคุณหมอ ตอนนี้ฝนซาเม็ดแล้วพวกเราติดตามไปกันได้แล้ว”
       คุณหญิงสะบันงามองอุดร
       “ขอบใจมาก”
       ทุกคนพากันแยกย้ายออกไป คุณหญิงสะบันงาพึมพำ
       “คุณหญิงเจ้าขา ทั้งที่ตัวเองก็ย่ำแย่ยังมีจิตใจห่วงใยลูกของสะบันงา อุตส่าห์ไปช่วยตามหาลูกให้สะบันงา”
       แพรวพรรณราย หงุดหงิดมากที่ไม่ได้ออกไปตามหา
       “ทีคุณป้าร่างกายก็ไม่อำนวยยังไปได้ แพรวนี่แข็งแรงมากกว่าใครๆทำไมไม่มีใครยอมให้แพรวไปช่วยน้อง แย่จริง”
       คุณหญิงสะบันงาสั่งทุกคนที่เหลือ
       “ขอให้ทุกคนอยู่ในความสงบกลับห้องของตัวเอง มีข่าวอะไรคืบหน้า ขอมอบให้คุณพริ้มเป็นคนคอยแจ้งข่าว”
       พริ้มเพรารับคำ
       “ค่ะ นายแม่”
       “พราวจะอยู่กับนายแม่ที่ห้องนะค่ะนายแม่”
       “แพรวก็จะอยู่กับนายแม่ แม่ดากับแม่เดือนจะได้ไม่ต้องมาคอยควบคุม แพรว”
       “ดีค่ะ คุณแพรวมีหน้าที่ดูแลนายแม่ หน้าที่สำคัญมากนะคะ”
       “กลับห้องกันได้แล้วทุกคน”
       ทุกคนพากันทำตามที่สะบันงาสั่ง
       
       แสงจากไฟฉายสาดส่องกราดไปมาที่บึงสองจุด แยกกันไปคนละทาง จุดแรกเป็นเรือของตำรวจ จุดที่สองเป็นของเรือศีลและอุดรสองคนช่วยกราดไฟฉายไปมา ศีลยกไฟฉายกราดไปมาแล้วหยุดไฟฉาย
       “ตรงนั้นมีเรือคว่ำอยู่”
       อุดรฉายไฟตามศีล
       “ใช่แล้วครับ”
       “นายสอนพายเรือไปตามที่ไฟฉายฉันส่อง”
       “ขอรับ”
       “คุณอุดรช่วยกันดูว่ามีใครอยู่ในบริเวณนั้นบ้างไหมนะครับ”
       นายสอนพายไปที่เรือคว่ำลอยเท้งเต้งไม่มีใครอยู่ใกล้เรือ ข้าวของที่เอาไปด้วยลอยรอบเรือ อุดรมองหา
       
       “ไม่มีใครเลยครับมีแต่ข้าวของลอยเต็มไปหมด”

หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 27 จบบริบูรณ์
คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 26
คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 25
คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 24
คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 23
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 7 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 5 คน
72 %
ไม่เห็นด้วย 2 คน
28 %
ความคิดเห็นที่ 14 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ป้าดดดด เอาลงแค่นี้น่ะ ไม่สมดังที่รอเลยค่ะ
Kunsri_p@hotmail.com
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 13 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ขอบคุณนะคะที่มาลงให้อ่าน ขอบคุณที่สละเวลามาทำให้ ดีมากๆเลย อย่าท้อนะคะ เป็นกำลังใจให้เสมอ
ยิ้ม
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 12 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
อิฉันจะลงแดงตายอยู่เเล้วเจ้าค่ะ ช่วยอัพหมาก เอ๊ย อัพเดทเรื่อง เวย เวย ด้วย
เมี้ยน
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 11 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
หากว่าพิมพ์ไม่ทัน เดี๋ยวชัวยพิมพ์ก็ได้นะคะ อัพน้อยจนน่าตกใจ
ไม่สบาย หรือเป็นไรหรือเปล่าคนอัพ
รอติดตาม
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 10 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ลงวันละตอนไม่ได้เหรอ
0878183431
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 9 +5 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
นี่เรียกอัพแล้วเหรอ?????
แม่เจ้า!!
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 8 +4 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ถ้าลงวันละแค่นี้ไม่ต้องลงหรอก ลำบากคนติดตาม
Kungyuwadee
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
 
คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
อัพวันละนิดวันละหน่อย ว่าไปแล้วก็มิได้นำพา
Kungyuwadee
 
ความคิดเห็นที่ 7 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
โห.. อัพมา 8 บรรทัด ใจร้ายจริงๆเลยย 55555
ซี
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 6 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ลงได้น้อยมากกกกเลยยยอ่ะส
เห้อออ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 5 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ลงเยอะหน่อยได้ไหมคะ ขอร้อง
พัช
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 4 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ลงจัดหนักรับปีใหม่ได้วันสองวัน
กลับมาลงน้อยอีกแล้ว แง ๆ ๆ
ชัญญ่า
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 3 +3 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ลงน้อยจังเลยคิดถึงคุณหหญิงแย่เลย
น้ำชา
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ยังไงก็คิดถึงปรียานุช เสียใจด้วยนะที่ไม่ติด คือเธอเล่นไว้ดีมากๆๆๆๆ
พอทน
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 1 +2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ช่วงนี้ลงกระหน่ำแบบนี้ ผมรักตายเลย
piper.nonstop@gmail.com
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014