หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ เวียงร้อยดาว

เวียงร้อยดาว ตอนที่ 2

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 4 มกราคม 2557 17:36 น.
หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
เวียงร้อยดาว ตอนที่ 2
        เวียงร้อยดาว ตอนที่ 2 (ต่อ)
       
       สิบทิศนั่งทำงานอยู่ที่โต๊ะหน้าตำหนักม่วงอันร่มรื่น เขานั่งหน้านิ่งไม่ยอมพูดจาจนน่านฟ้าต้องตามมาง้อ
       
       “พี่ชาย.... เฮ้ออออ...หญิงเรียกตั้งหลายทีแล้วนะตั้งแต่กลับมา พี่ชายยังไม่ยอมพูดกับหญิงสักคำ หรือว่างอน ?”
       สิบทิศเหลือบขึ้นมาจ้องตาน่านฟ้านิดหนึ่งก่อนก้มลงทำงานต่ออย่างไม่สนใจ
       “นั่นไง ! แสดงว่างอนหญิงจริงๆด้วย” น่านฟ้าครุ่นคิด “เอ...เรื่องอะไรนะ.. แต่หญิงไม่ได้ทำอะไรให้พี่ชายโกรธสักหน่อย หรือว่า...จะไม่ได้งอนหญิง แต่งอนคนอื่น ? แล้วใครล่ะ ?”
       น่านฟ้าพยายามจับสังเกตสีหน้าพี่ชาย สิบทิศทำหูทวนลมแกล้งไม่ได้ยินที่น้องสาวพูด
       “งอนคุณดาวเหรอ ?”
       สิบทิศชะงักกึกเหมือนถูกแทงใจดำที่ตนเองกำลังงอนที่ร้อยดาวมากินข้าวกับปรมัตถ์
       “เปล่า...”
       “แน่ใจ ?”
       “อืม”
       “จ้างให้ก็ไม่เชื่อ !”
       “บอกว่าเปล่าก็เปล่าสิ”
       “แน่ๆเลย... พี่ชายงอนคุณดาวที่มากับคุณปรมัตถ์”
       สิบทิศรีบปฏิเสธด้วยหน้าตาเลิ่กลั่กที่น้องสาวพูดแทงใจดำ
       “ทำไมต้องงอนด้วย เขาจะมากับใครมันก็สิทธิ์ของเขา” สิบทิศบอก
       น่านฟ้าหัวเราะร่วนที่เห็นท่าทางของสิบทิศ
       “หญิงแค่ล้อพี่ชายเล่นเฉยๆ... ดูทำหน้าเข้า !” น่านฟ้าว่า
       “ว่างนักหรือไง ถึงได้เที่ยวยั่วโมโหคนอื่น”
       “เย้ !!! ในที่สุด พี่ชายก็ยอมพูดกับหญิงจนได้”
       “ถ้าจะเล่น ก็ไปเล่นที่อื่น... พี่กำลังทำงาน... อย่าเพิ่งกวน”
       “เจ้าค่ะ...แต่อย่าหญิงให้รู้ก็แล้วกัน ว่านั่งใจลอยคิดถึงใคร”
       น่านฟ้ากรีดชายกระโปรงแล้วถอนสายบัว ก่อนจะออกจากห้องไป สิบทิศกระหวัดนึกถึงร้อยดาวหัวเราะใสและร้องเพลงตอนอยู่ที่ร้านอาหาร เสียงรัตนากรดังขึ้น
       “ชาย !”
       สิบทิศได้สติก็มองเห็นรัตนากรยืนอยู่ตรงหน้า
       “ท่านป้า ! เด็จเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่ ?”
       รัตนากรแปลกใจที่เห็นสิบทิศนั่งใจลอย
       
       รัตนากรคุยกับสิบทิศในสวน
       “วันนี้ป้าไปบดินทร์ธรมา !”
       “ท่านป้า ! จะเด็จไปเหยียบที่นั่นทำไมให้เสียพระเกียรติ”
       รัตนากรดุ “ทำไมชายถึงพูดไม่น่าฟังอย่างนั้น”
       “หลานแค่ไม่อยากให้ท่านป้าไปเกี่ยวดองข้องแวะกับคนที่นั่นความอัปยศที่เกิดขึ้นกับเวฬุมาศ ท่านป้าทรงลืมแล้วหรือ ?”
       “การให้อภัยไม่ได้เป็นการลบอดีตทิ้งหรือลืมสิ่งที่เคยเกิดขึ้น แต่เป็นการวางความโกรธเคือง และความเจ็บปวดไว้... เลือกที่จะเรียนรู้มัน และก้าวต่อไปด้วยใจที่เป็นสุข”
       “ถ้าดวงวิญญาณของท่านพ่อกับท่านแม่ได้ยิน คงจะเสียใจที่ท่านป้า “เข้าข้าง” พวกบดินทร์ธร”
       “วิรุฬกับอาภาจะเสียใจมากกว่า ถ้ารู้ว่าหลานยังปล่อยให้เหตุการณ์ที่ผ่านมาแล้ว ย้อนกลับมาทำร้ายทิ่มแทงตัวเองอีกครั้งแล้วครั้งเล่า”
       สิบทิศนิ่งฟังแต่ก็นึกค้านอยู่ในใจลึกๆ
       
       รถยนต์ของปั้นแล่นเข้ามาจอดที่หน้าตึกบดินทร์ธร กระถินรีบวิ่งแจ้นเข้ามารายงานสร้อยฟ้าที่กำลังเอาเครื่องเพชรในกล่องกำมะหยี่ออกมาสวมที่คอ
       “กลับมาแล้วเจ้าค่ะ”
       สร้อยฟ้ามองที่กระจกแล้วเอามือสัมผัสสร้อยเพชรน้ำงามที่คออย่างพอใจก่อนจะแสยะยิ้มมุมปาก
       “เห็นทีฉันคงต้องลงไปต้อนรับอีจงมันซะหน่อย”
       
       สร้อยฟ้าลอยหน้าแล้วยิ้มพราย

เวียงร้อยดาว ตอนที่ 2
        จงจิตเดินเข้าโถงกลางมาพร้อมกับปั้นเจอกับสร้อยฟ้าที่ลงบันไดมากับกระถินพอดี
       
       “กลับมาแล้วหรือจ๊ะสร้อยฟ้า... เป็นไง ออกไปกับนายปั้นตั้งแต่เช้า เหนื่อยมั้ย ?”
       “กระผมขอตัวก่อน”
       ปั้นก้มหน้าหลบสายตาเพราะไม่กล้าสู้หน้าสร้อยฟ้า จงจิตเห็นสร้อยเพชรที่คอสร้อยฟ้า
       “เครื่องเพชรนี่... หล่อนไปเอามาจากไหน ?” จงจิตถาม
       “คุณพี่ให้ฉันวันเกิด” สร้อยฟ้า
       “โกหก ! หล่อนคิดว่าฉันโง่นักหรือไง ! ถ้าคุณท่านรู้ว่าสมบัติในกองมรดกของคุณพี่ถูกใครบางคนยักยอกก่อนที่จะถึงวันเปิดพินัยกรรม คงสนุกดีพิลึก... หล่อนว่ามั้ย ?”
       จงจิตส่งยิ้มยั่ว สร้อยฟ้าหน้าเจื่อนลงทันทีก่อนจะรีบปราดเข้าไปขวางจงจิตไว้ไม่ให้ขึ้นบันได
       “เดี๋ยว ! จะรีบไปไหนล่ะ อยู่คุยด้วยกันก่อนสิ”
       “ฉันไม่มีอะไรจะเสวนากับหล่อน”
       “แต่ฉันมี !”
       สร้อยฟ้าเดินเข้าไปหยิบเศษหญ้าเล็กๆซึ่งติดอยู่ที่ผมของจงจิตออกให้
       “วันนี้เป็นไงมั่งล่ะ... “สนุก” มั้ย ?”
       จงจิตหันขวับมองหน้าสร้อยฟ้าโดยมีเหงื่อผุดเล็กๆ และมีพิรุธ
       “อุ๊ยตาย ! ทำหน้าอย่างนี้ ท่าทางจะไม่สนุก ถึงใจ”
       “หล่อนพูดอะไร ฉันไม่รู้เรื่อง” จงจิตว่า
       สร้อยฟ้ายิ้มกริ่มที่เก็บงำความลับบางอย่างของจงจิตเอาไว้ สร้อยฟ้ากระซิบที่ข้างหูจงจิตแล้วแกล้งทำเป็นมีพิรุธ กระถินที่นั่งเงี่ยหูฟังอยู่อยากรู้ว่าสร้อยฟ้าพูดอะไรกับจงจิต
       “หล่อนออกไปทำอะไรมา อย่านึกนะ... ว่าฉันไม่รู้”
       จงจิตชะงักแล้วใจหายวาบ สร้อยฟ้าพูดจบก็ลอยหน้าแล้วหัวเราะเสียงใส จงจิตปราดเข้าไปเงื้อมือจะตบหน้าสร้อยฟ้า สร้อยฟ้าเชิดหน้าสู้อย่างท้าทาย
       จงจิตด่า “อีงูพิษ”
       “เอาสิ ! นึกว่าหล่อนมีมือมีตีนอยู่คนเดียวหรือไง”
       จงจิตลดมือลงแล้วพยายามข่มอารมณ์
       “ฉันไม่อยากลดตัวลงไปตบตีกับช็อคการีอย่างหล่อนให้เสียมือหรอก”
       จงจิตเดินกระแทกเท้าขึ้นบันไดไปอย่างไม่สบอารมณ์
       “ฮึ ! นึกว่าจะแน่ !”
       สร้อยฟ้าเหยียดยิ้มขณะมองตามหลังจงจิต
       
       วีระวิทย์กำลังลุ้นไพ่อยู่ในบ่อน
       “ป๊อกโว๊ย ! แดกเรียบ !” วีระวิทย์หัวเราะ
       นักพนันคนอื่นๆส่ายหัวกันเป็นแถว วีระวิทย์กวาดเงินบนโต๊ะมาไว้ที่หน้าตัวเอง
       “วันนี้พี่มือขึ้น ! มีใครอยากไปสนุกต่อกับพี่มั่งจ๊ะ สาวๆ !”
       สาวใจแตกในบ่อนต่างกระดี๊กระด๊าก่อนจะเข้ามานัวเนียลูบไล้วีระวิทย์เพื่อปลุกอารมณ์ วีระวิทย์คาบแบงก์ไว้ที่ปากแล้วให้สาวๆเอาปากมาคาบเงินจากปากพอให้คนดูสยิวๆ วีระวิทย์ตระกองโอบสาวสวยเอ๊กซ์อึ๋ม 3 คนแล้วเดินออกไปพร้อมกัน เสี่ยไฮ้เจ้าของบ่อนที่ยืนดูวีระวิทย์อยู่ที่มุมหนึ่งก่อนจะเอามือลูบคางตัวเองเหมือนเจอขุมทองแล้ว
       
       ร้อยดาวเอารูปถ่ายของเวียงแก้วใส่ในกรอบที่เพิ่งซื้อมาจากในเมืองวันนี้ ร้อยดาวนึกถึงเหตุการณ์ตอนที่ตกบันไดลงมาแล้วไม่เจ็บ
       “ถูกผลักตกบันไดสูงออกขนาดนั้น ทำไมถึงไม่เจ็บเลยล่ะ ?”
       ร้อยดาวนึกถึงรอยเปียกน้ำรูปฝ่ามือที่แขนเสื้อ
       “รอยน้ำประหลาดนั่น... มาจากไหน ?”
       ร้อยดาวมองไปยังรูปภาพของเวียงแก้ว
       “หรือว่าจะเป็น...”
       ร้อยดาวคิดขึ้นได้ว่าต้องเป็นฝีมือของเวียงแก้วแน่ๆ ปกรณ์ร้องโหยหวนดังลั่น
       “อ๊าคค !!”
       
       ร้อยดาวหันขวับด้วยความตกใจ !

เวียงร้อยดาว ตอนที่ 2
        ร้อยดาวเข้ามาในห้องสมุดที่วังเวงชวนขนลุก
        
       เธอแหงนมองขึ้นไปบนเพดานเพื่อหาที่มาของเสียงร้องโอดโอยโหยหวนที่ได้ยิน ทันใดนั้นก็มีเสียงลากโซ่ดังมาจากข้างบนเพดาน
       “บนนั้นต้องมีอะไรอยู่แน่ๆ” ร้อยดาวว่า
       ร้อยดาวลากบันไดสำหรับหยิบหนังสือในห้องสมุดมาพาดแล้วปีนขึ้นไป เธอเอามือดันที่เพดานไล่ไปเรื่อยๆตามแนวไม้จนกระทั่งพบว่ามีกระดานแผ่นหนึ่งที่สามารถผลักเปิดไปข้างบนได้โดยลักษณะแผ่นไม้ดูแนบเนียนกับเพดานมากจนแทบเป็นเนื้อเดียวกัน
       “ห้องใต้หลังคาเหรอ ?”
       ร้อยดาวตัดสินใจปีนขึ้นไปดูข้างบนด้วยความอยากรู้
       
       ร้อยดาวขึ้นมายังห้องใต้หลังคาข้างบนที่มืด อับทึบและมีกลิ่นเหม็นโชยมา มีเพียงแสงไฟจากด้านล่างเท่านั้นที่ส่องลอดเข้ามาพอให้เห็นรำไร ร้อยดาวค่อยๆคลานอย่างช้าๆ ใช้มือคลำทางสะเปะสะปะไปเรื่อย หนูตัวหนึ่งวิ่งผ่านมือร้อยดาวไป ร้อยดาวรีบชักมือกลับ เธอคลำไปอีกทางก็พบกับเศษกระดูกไก่ กระดูกหมูดิบๆที่ยังติดเลือดแดงๆ อยู่จึงหันมาส่องไฟ พอเห็นชัดๆ ร้อยดาวก็ตกใจจนแทบผงะ
       “อ๊าย”
       ร้อยดาวพลัดตกลงมาจากห้องใต้หลังคา !
       
       มือของเวียงแก้วเข้ามาช้อนรับเอาไว้ก่อนที่ร่างของร้อยดาวจะตกลงมาถึงพื้น ร้อยดาวเห็นเวียงแก้วรับร่างของเธอเอาไว้อยู่
       “คุณ…!”
       เวียงแก้วยิ้มเศร้า
       “แม่เองลูก... เจ็บตรงไหนบ้างหรือเปล่า ?”
       ร้อยดาวเห็นว่าที่แขนเสื้อของตัวเองมีรอยเปียกน้ำรูปฝ่ามือเหมือนตอนกลางวันไม่มีผิด
       “เมื่อกลางวัน... ตอนหนูตกบันได... คุณแม่ใช่ไหมคะ ?”
       เวียงแก้วพยักหน้าช้าๆ อย่างเศร้าใจที่ร้อยดาวถูกรังแก
       “ลูกแม่ถูกคนอื่นรังแกต่อหน้าต่อตา แม่ยังปกป้องลูกไม่ได้...แม่ขอโทษ” เวียงแก้วน้ำตาไหล
       ร้อยดาวสงสาร “คุณแม่เวียงแก้ว”
       “เพราะแม่คนเดียว... แม่ผิดเอง... ผิดตั้งแต่มาอยู่ที่นี่แล้ว”
       “คุณแม่รู้จักกับ... หม่อมเจ้าวิรุฬ เวฬุมาศด้วยหรือคะ ?”
       เวียงแก้วนิ่งแล้วย้อนคิดถึงเรื่องราวในอดีตอันแสนขมขื่น
       “หม่อมเจ้าวิรุฬ เป็นผู้ชายดีที่สุดในชีวิตเท่าที่แม่เคยรู้จัก...” เวียงแก้วบอก
       ร้อยดาวฟังเรื่องที่เวียงแก้วเล่าอย่างตั้งใจ
       
       ภาพในอดีตย้อนกลับมา เป็นภาพ “ทัชมาฮาล” ในหนังสือภาษาอังกฤษที่วิรุฬอ่านให้เวียงแก้วฟัง
       “ที่นี่ที่ไหนเจ้า... งามนัก” เวียงแก้วถาม
       วิรุฬอธิบาย “ทัชมาฮาล สุสานหินอ่อนหนึ่งในเจ็ดสิ่งมหัศจรรย์ของโลก ถือเป็นสถาปัตยกรรมแห่งความรักที่สวยงามที่สุด... สมเด็จพระจักรพรรดิแห่งอินเดียสร้างขึ้นเพื่อใช้เป็นที่ฝังศพพระมเหสีของพระองค์”
       “ท่านคงรักมเหสีคนนี้มากเลยนะเจ้า”
       “ตามตำนานเล่าว่า วาระสุดท้ายในชีวิตพระองค์ ทรงใช้เวลาทั้งวันในการจ้องมองเศษกระจกที่สะท้อนภาพของทัชมาฮาล จนกระทั่งสิ้นพระชนม์ทั้งๆที่ยังกำเศษกระจกอยู่ในมือ หลังจากนั้น พระศพของพระองค์ก็ถูกฝังภายในทัชมาฮาลเคียงข้างมเหสีที่พระองค์รักไปชั่วนิรันดร์”
       เวียงแก้วฟังจบแล้วก็ถึงกับสลดไปเพาะผิดกับตอนแรก
       วิรุฬถาม “เป็นอะไรเวียงแก้ว ?”
       “ความรักนี่น่ากลัวนะเจ้า ยิ่งรักมาก ก็ยิ่งทุกข์มาก”
       “มนุษย์ทุกคนเกิดมาเพื่อรู้จักความรัก แล้วแบ่งปันความรู้สึกนั้นให้ใครสักคน”
       “แต่พอรักกัน ก็ต้องมีวันพรากจากกันในที่สุด ไม่ช้าก็เร็วอย่างน้อยก็ต้องตายจากกันจริงไหมเจ้า”
       วิรุฬรีบเอานิ้วแตะที่ริมฝีปากเวียงแก้วเพื่อห้ามไม่ให้พูด
       “อย่าพูดเรื่อง “ตาย” มันเป็นลาง โบราณเขาถือ”
       เวียงแก้วรู้สึกชาไปทั้งหน้า เธอเบือนหน้าหลบแล้วรีบกระถดถอยหนี
       “ได้เวลาน้ำชาคุณเต็มเดือน ข้าเจ้าต้องไปแล้ว...”
       เวียงแก้วหยิบหนังสือมากอดไว้แนบอกแล้วรีบวิ่งออกไป วิรุฬมองตามจนลับตา
       
       เต็มเดือนนั่งจิบน้ำชาอยู่ในสวนมาดผู้ดี ในขณะที่เวียงแก้วคุกเข่าอยู่ข้างๆ
       “เมื่อกี้ ฉันเห็นเธอคุยกับใครที่บึงบัว” เต็มเดือนถาม
       เวียงแก้วอึกอักเล็กน้อย “เอ่อ...ท่านชายวิรุฬเจ้า”
       “หมู่นี้ฉันเห็นเสด็จมาที่นี่อยู่บ่อยๆ ทรงมีธุระอะไร เธอพอจะรู้มั้ย”
       เวียงแก้วก้มหน้าตอบ “ไม่ทราบเจ้า”
       ทันใดนั้น เสงี่ยมก็เข้ามารายงานเต็มเดือน
       เต็มเดือนหันไปถาม “มีอะไร แม่เสงี่ยม ?”
       “คุณท่านให้เชิญคุณไปพบที่โถงกลางค่ะ”
       เต็มเดือนจิบน้ำชาอย่างใจเย็น
       “นอกจากฉันแล้ว มีใครอีก ?”
       “ทุกคนที่อาศัยอยู่ในบดินทร์ธรค่ะ”
       เสงี่ยมปรายตามองไปยังเวียงแก้วเหมือนจะแจ้งให้ทราบทางอ้อม เต็มเดือนแปลกใจว่ามีเรื่องสำคัญอะไรดำรงถึงได้เรียกมารวมกันขนาดนี้
       
       ดำรงนั่งเป็นประมุข โดยมีคนอื่นๆ รายล้อม
       “เจ้าปกรณ์มันส่งโทรเลขมาบอกฉัน ว่าจะกลับเย็นนี้” ดำรงบอก
       เต็มเดือนยิ้มน้อยๆ ขณะที่จงจิตออกอาการอย่างเห็นได้ชัด
       ดำรงพูดกับจงจิต “ดีใจที่ผัวหล่อนจะกลับมา จนเก็บอาการไว้ไม่อยู่เลยหรือไง”
       จงจิตหน้าเจื่อนเพราะทั้งอายทั้งเจ็บใจดำรงที่พูดต่อหน้าบ่าวไพร่มากมาย
       “เต็มจะรีบจัดเตรียมห้องของคุณพี่ให้เรียบร้อยเลยค่ะ” เต็มเดือนบอก
       จงจิตกลัวเต็มเดือนจะได้หน้าคนเดียวจึงรีบพูดเอาหน้าบ้าง
       “ส่วนดิฉันจะดูแลเรื่องกับข้าวคาวหวาน ไว้สำหรับต้อนรับคุณพี่กลับมาเย็นนี้”
       “ถ้าหล่อนสองคนรักใคร่ปรองดองกันอย่างนี้ทุกวัน ก็คงจะดี” ดำรงว่า
       
       จงจิตกับเต็มเดือนปรายตามองกันโดยต่างก็เก็บความแค้นเอาไว้ในใจ

เวียงร้อยดาว ตอนที่ 2
        ผ้าปูที่นอนถูกเวียงแก้วสะบัดพรืดออกคลุมเตียงของปกรณ์โดยเปลี่ยนใหม่ทั้งหมด
        
       เต็มเดือนยืนคุมบ่าวหญิงโดยสั่งให้ปัด กวาด เช็ด ถู ให้สะอาดเรียบร้อย เวียงแก้วเปลี่ยนดอกไม้ใส่แจกันตกแต่งห้องนอนปกรณ์ตามคำสั่งของเต็มเดือน เต็มเดือนยืนมองห้องนอนของปกรณ์ที่เสร็จเรียบร้อยอย่างสมใจ
       
       จงจิตกำกับการทำครัวด้วยตัวเอง แม่ครัวสาละวนทำกับข้าวคาวหวานด้วยความวุ่นวายไปหมด เสงี่ยมสั่งบ่าวหญิงให้แกะสลักผลไม้ให้สวยงามสุดฝีมือ จงจิตเอาทัพพีตักชิมแกงในหม้อแล้วยิ้มกริ่ม โดยหมายพิชิตใจปกรณ์ด้วยเสน่ห์ปลายจวักให้จงได้
       
       บ่าวไพร่คุกเข่ารอต้อนรับปกรณ์กลับบ้านอย่างสมเกียรติ รถยนต์คันงามของปกรณ์มาจอดเทียบที่หน้าตึกบดินทร์ธร คนขับรถเปิดประตูให้ปกรณ์ลงมา ปกรณ์ลงจากรถแล้วเอามือขยับหมวกที่สวมอยู่ เผยให้เห็นใบหน้าอันหล่อเหลาแวบหนึ่ง ปกรณ์ยกมือไหว้ดำรง
       “คุณพ่อสบายดีไหมครับ ?” ปกรณ์ถาม
       “ฉันยังไม่ตายง่ายๆหรอก”
       ดำรงดีใจที่ปกรณ์ ลูกชายสุดที่รักกลับมาแต่ก็ไม่แสดงออก เต็มเดือนกับจงจิตต่างยิ้มดีใจ
       “ขอต้อนรับคุณพี่กลับสู่บ้านบดินทร์ธรค่ะ” เต็มเดือนบอก
       “น้องเตรียมผลไม้สดๆเอาไว้ต้อนรับคุณพี่โดยเฉพาะ” จงจิตว่า
       เสงี่ยมยกถาดใส่ผลไม้ที่แกะสลักอย่างสวยงามออกมาต้อนรับปกรณ์
       “เห็นแล้ว หายเหนื่อย... ขอบใจทุกคนมาก” ปกรณ์บอก
       รองเท้าส้นเข็มสูงสีแดงเพลิงของสร้อยฟ้า ก้าวลงมาจากรถยนต์ ทุกคนจ้องมองเป็นตาเดียวกัน สร้อยฟ้าเดินมายืนเคียงข้างปกรณ์
       “สวัสดีค่ะ คุณพ่อ”
       เต็มเดือนกับจงจิตเห็นแล้วถึงกับอึ้งตะลึงจนตาค้าง
       “คุณพ่อครับ นี่ ! สร้อยฟ้า จะมาอยู่ที่นี่ด้วยคน”
       ปกรณ์แนะนำเต็มเดือนกับจงจิต
       “นี่ ! คุณเต็มเดือน”
       สร้อยฟ้าไหว้ เต็มเดือนรับไหว้แบบเสียไม่ได้
       “คุณพี่คงเป็นเมียเอกสินะคะ” สร้อยฟ้าถาม
       ปกรณ์แนะนำต่อ “ส่วนนี่คุณจงจิต”
       “อ้อ...เมียรอง !”
       จงจิตสะดุดกับคำว่าเมียรอง
       สร้อยฟ้าโปรยยิ้มให้ทุกคนในบ้าน โดยเฉพาะเต็มเดือนกับจงจิตก่อนจะพูดขึ้น
       “ยินดีที่ได้ร่วมชายคาเดียวกันกับทุกคนนะคะ”
       เวียงแก้วเหลือบขึ้นดูนิดหนึ่ง เธอเห็นสร้อยฟ้าคล้องแขนปกรณ์เดินผ่านหน้าเวียงแก้วไป ทุกคนแยกย้ายกันไปจนเหลือเพียงบังหนั่นที่กระซิบเบาๆกับนมแสง
       “อีนี่จ๋า... พาคุณนายคนใหม่มาอีกแล้วหรือจ๊ะ”
       นมแสงเอาข้อศอกกระทุ้งบังหนั่นเป็นทำนองปรามว่าอย่าพูดมาก เวียงแก้วมองตามคิดในใจว่าคุณปกรณ์ช่างเป็นผู้ชายที่เจ้าชู้เหลือเกิน
       
       นมแสงเปิดประตูห้องแล้วเดินนำปกรณ์กับสร้อยฟ้าเข้ามา ผ้าปูที่นอนถูกปูไว้เป็นระเบียบเรียบร้อย สะอาดสะอ้าน ห้องถูกตกแต่งด้วยแจกันดอกไม้จนหอมฟุ้งไปทั้งห้อง แล้วยังจุดเทียนวอมแวมสร้างบรรยากาศ
       ปกรณ์ยิ้มพอใจ “ใครเป็นคนตระเตรียมห้องนอนให้ฉัน นมแสงเหรอ ?”
       “ไม่ใช่ดิฉันหรอกค่ะ คุณเต็มเดือนเธอจัดเอาไว้ให้” นมแสงบอก
       ปกรณ์พยักหน้าแล้วนึกชมเต็มเดือนอยู่ในใจ สร้อยฟ้าส่งสายตาบุ้ยใบ้ไล่นมแสงให้ออกไปได้แล้ว
       “หมดหน้าที่ดิฉันแล้ว... ขอตัวก่อนนะคะ” นมแสงบอก
       พอนมแสงเดินคล้อยหลังออกไป สร้อยฟ้าก็รีบลงกลอนประตู แล้วสร้อยฟ้าก็โถมร่างเข้าใส่ปกรณ์ก่อนจะนอนทับร่างเขาบนเตียงอย่างเร่าร้อน
       “พี่ยังไม่ได้อาบน้ำเลยนะ สร้อยฟ้า...”
       “เดี๋ยวค่อยอาบด้วยกันก็ได้ค่ะ คุณพี่”
       
       สร้อยฟ้าโน้มตัวลงประกบปากกับปกรณ์อย่าช่ำชองในลีลาสวาท
        
       อ่านต่อตอนที่ 3

หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
ข่าวล่าสุด ในหมวด
เวียงร้อยดาว ตอนที่ 14 จบบริบูรณ์
เวียงร้อยดาว ตอนที่ 13
เวียงร้อยดาว ตอนที่ 12
เวียงร้อยดาว ตอนที่ 11
เวียงร้อยดาว ตอนที่ 10
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 5 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 5 คน
100 %
ยังไม่มีผู้ไม่เห็นด้วย
0 %
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014