หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ คือหัตถาครองพิภพ

คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 14

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 3 มกราคม 2557 16:30 น.
หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 14
       คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 14 (ต่อ)
        
       เมี้ยนกอดคุณหญิงศรีที่ซบหน้าร้องไห้กับอก
        
       “ทำไมเล่าเมี้ยนคนที่รักฉันมากจึงต้องจากไปอีกคนหนึ่งแล้ว เขาเพิ่งมาฝากสะบันงากับลูกๆไว้กับฉัน ทำไมโลกนี้ช่างโหดร้ายนักนะเมี้ยน”
       “แล้วคุณยังจะทิ้งทุกคนที่ท่านฝากไว้ลงหรือคะ”
       “ฉันไม่รู้ว่าเขาจะหนีเราไปอย่างรวดเร็วเช่นนี้ ฉันคิดอะไรไม่ออก”
       ประตูบ้านเล็กเปิดออก คุณหญิงสะบันงาใส่ชุดดำเดินเข้ามา
       “คุณสะบันงา”
       เมี้ยนรีบถอย คุณหญิงศรีผงกหน้ามามอง คุณหญิงสะบันงาคุกเข่าลงแล้วคลานมาจับเท้าของคุณหญิงศรีก้มลงกราบสะอื้นร้องไห้
       “สะบันงาขอกราบแทบเท้าคุณหญิงเจ้าค่ะ”
       สองคนโผเข้ากอดกันร้องไห้
       “เธอรู้แล้ว”
       “ท่านบอกสะบันงาก่อนที่จะ...เออ...”
       “เขาตายง่ายเหลือเกิน เห็นกันอยู่หลัดๆ”
       “สะบันงาผิดเอง เลวเหลือเกินที่ไปโกรธเคืองคาดคั้นท่าน มุ่งแต่จะเอาเรื่องกระดูกของคุณศุกล กล่าวหาว่าท่านฆ่าเขาฆ่าคุณหญิงจนท่านเครียดช็อค และมีอันเป็นไป สะบันงาเลวมากโง่มากที่เอาชีวิตคนตายมาทำลาย ชีวิตคนเป็น”
       “มันถึงคราวอย่าโทษตัวเอง เขาไม่ได้สั่งฆ่าศุกลหรอกไอ้คนที่ฆ่ามันสารภาพแล้ว นางน้อยมันเป็นตัวตั้งตัวตีจัดการทั้งนั้น มันย้อนกลับมาน่ะ ก็ไอ้พวกที่จะมาทำร้ายพริสซี่รอบแรกนั่นแหละ”
       “มันย้อนกลับมาทำร้ายคุณพริสซี่ คุณหญิงไปพบ มันเลยฟันมือ เมี้ยนจึงตีมันตายไปทั้งสองคน ก่อนตายมันบอกว่านางน้อยหักหลัง มันจึงฆ่านางน้อยตายไปแล้วค่ะ” เมี้ยนอธิบาย
       คุณหญิงสะบันงาพึ่งรู้แจ้ง
       “แล้วฉันก็ช่างโง่นักเอาความรักที่จากไปแล้วมาบังตา ทำร้ายผู้มีพระคุณที่รักฉันดีกับฉัน ไม่มีใครเสมอเหมือนจนตาย คุณหญิงเจ้าขา สะบันงาผิดจนเกินอภัย”
       “ไม่มีใครผิดหรอก คิดว่าเกิดจากเวรกรรมของเขาเอง”
       “แต่สะบันงาไม่อาจทำใจได้เจ้าค่ะคุณหญิง มาได้สติเอาตอนที่ท่านบอกว่าคุณหญิงอยู่ที่สวนกล้วยเจ้าค่ะ”
       “อย่าเรียกฉันว่าคุณหญิง ตำแหน่งนี้คือของเธอสะบันงา”
       “ถ้าสะบันงาทราบว่าคือคุณหญิง สะบันงาจะแล่นมากราบเท้าทันทีแต่แรก และเชิญเข้าบ้านตั้งแต่วันแรกที่พบเจอเจ้าค่ะ ทำไมต้องปิดบังสะบันงาด้วยเจ้าคะ”
       “ฉันไม่ต้องการให้ใครๆลบภาพคุณหญิงศรีคนเดิมออกไป แล้วเอาภาพนังหน้าผีมาใส่แทน ฉันทนสายตาตกใจแปลกใจ และหวาดกลัวจาก ทุกคน และแม้แต่คนที่ฉันรักและรักฉันไม่ได้”
       “โธ่ ทำไมจึงคิดเช่นนั้นเจ้าคะ ดูแต่คุณพริสซี่ คุณพริ้มและท่านสิเจ้าคะ ทุกคนรักคุณหญิงรักมาจากหัวใจเจ้าค่ะ ทราบไหมเจ้าคะว่านับตั้งแต่วันที่ท่านจากหายไปไม่มีวันใดที่สะบันงาไม่คิดถึงไม่โหยหาท่านที่เปรียบเสมือนแม่ ท่านฉุดสะบันงาขึ้นมาจากโคลนตม พระคุณท่านล้นเหลือ”
       “ฉันไม่คิดว่ามีพระคุณต่อใครหรอก ฉันคิดว่าการทำดีต่อคนดีๆ อย่างสะบันงาคือสิ่งงดงาม และสะบันงาก็งดงามเกินความคาดหวังของฉัน แถมยังสืบทอดมาถึงพริ้มเพรา ลูกๆของเธอคนอื่นก็น่ารักทุกคน”
       “แม้แต่คุณแพรวหรือเจ้าคะ”
       “นั่นเด็กฉลาดแกมโกง แต่ไม่ใจร้ายชั่วร้าย ฉันชอบแกมากนะ คนนี้แหละที่จะเอาตัวรอดจากโลกโหดร้ายได้สบายๆ”
       “ขอบพระคุณมากเจ้าค่ะที่เมตตาลูกๆของสะบันงา”
       “เลิกเรียกฉันว่าท่าน และใช้คำว่าเจ้าคะกับฉัน ถ้ารักกันก็ต้องเชื่อกัน”
       “แล้วคุณเอ้อ...จะกลับไปบ้านเราไหมเล่าคะ”
       เมี้ยนตบเข่าฉาด
       “นี่แหละค่ะ ที่เมี้ยนรอฟังมานาน”
       “อย่าทอดทิ้งกันเลยนะคะ สะบันงาไม่เหลือใครแล้ว คุณเมตตาสะบันงามานานแล้วได้โปรดเมตตาต่อไปนะคะ”
       “แล้วฉันจะไปอยู่ในฐานะอะไร”
       “พี่สาวของคุณหญิงสะบันงาสิคะ” เมี้ยนแนะ
       “ฉันอยู่ตรงนี้มาตั้งนาน พวกในบ้านมันก็เรียกฉันว่านังหน้าผีแล้วจู่ๆฉันก็กลายเป็นพี่สาวคุณหญิงสะบันงาไปเสียอย่างนั้น”
       “ไหนเคยสอนเมี้ยนว่าปากคนยาวกว่าปากให้นิ่งไว้อย่างไรคะ อย่าไปสนใจสิคะ ถ้าใครมาหาญกล้าแอบว่าลับหลัง เมี้ยนจะ...”
       คุณหญิงศรีขัดขึ้น
       “ไม่ต้องทำกำแหงเมี้ยน เอะอะแกคิดแต่จะฆ่ากันร่ำไปแกก็เห็นว่ามันก็มีคนคิดแต่จะฆ่าพวกเราตลอดเวลา”
       คุณหญิงสะบันงาเกลี้ยกล่อม
       “นั่นสิคะไปอยู่ด้วยกัน ดูแลปกป้องกันนะคะ สะบันงาจะให้เดือนกับแม่ดามาขนหนังสือขนของของคุณพี่ไปไว้ที่เรือนของเดือนนะคะ”
       คุณหญิงศรีถอนใจ
       “นี่ยังไม่ทันไร ฉันก็เที่ยวไล่ใครต่อใครเสียแล้ว”
       “มิได้ค่ะ สะบันงาไม่ต้อการอยู่ตามลำพังอยากให้เดือนมาอยู่เป็นเพื่อนค่ะ นะคะ”
       คุณหญิงสะบันงาสบตาน้ำตาไหลพรากมองหน้าวิงวอน คุณหญิงศรีใจอ่อน
       “สะบันงาเธอมาไม้นี้กับฉันอีกแล้วนะ”
       “และมันก็สำเร็จทุกทีจนได้นะคะ”
       เมี้ยนสบตากับคุณหญิงสะบันงาว่าโอเค สองคนก้มลงกราบ คุณหญิงศรีเอามือลูบหัวคุณหญิงสะบันงาถอนใจน้ำตาซึม
       
       ในห้องโถงตึกเจ้าคุณ...คุณหญิงสะบันงานั่งบนโซฟามีคุณหญิงศรีนั่งข้างเมี้ยนนั่งติดที่พื้น พวกเด็กๆนั่งที่พื้น ทุกคนนั่งเรียงรายฟังคุณหญิงสะบันงาพูด
       “ทุกคนจงฟังที่ฉันบอก นี่คือคุณพี่ของฉันท่านจะมาพักที่เรือนเก่าของฉัน”
       เมี้ยนหันไปบอกทุกคน
       “ทำความเคารพท่านสิทุกคน”
       ทุกคนไหว้คุณหญิงศรีอย่างงงๆ
       “มันอย่างไรกันคะ ตกลงว่า ระหว่างป้าเมี้ยนกับนายแม่ใครเป็นน้องของคุณป้าผ...”
       แพรวพรรณรายพูดได้แค่นั้นเมี้ยนเอามือไปปิดปากแพรวพรรณรายทันที
       “ยุงกัดปากคุณแพรวค่ะ”
       ดากับเดือนพากันเข้ามา
       “คุณหญิงเจ้าขา แม่ดากับเดือนเอาของคุณท่านมาไว้ที่ตึกโน้นเรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ”
       “ทำอะไรต่อไปคะ” เดือนถาม
       คุณหญิงสะบันงาหันไปหาคุณหญิงศรี
       “คุณพี่สั่งการสิคะ”
       “ขอบใจมาก แม่ดา เดือน แขกกำลังทยอยกันมาแล้ว ใครมีหน้าที่อะไรรีบไปประจำการได้แล้ว เมี้ยนไปดูแลให้ทุกอย่างเรียบร้อยอย่าให้มีขาดตกบกพร่อง”
       เมี้ยนรับคำ
       “ค่ะ”
       ทุกคนพากันออกไป คุณหญิงศรีมากุมมือคุณหญิงสะบันงาไว้
       “ขอให้นี่คือความทุกข์ครั้งสุดท้ายที่จะเกิดกับบ้านเราเถิดนะสะบันงา”
       “ค่ะ ขอให้เป็นเช่นนั้นเถิดค่ะ ขอบพระคุณมากค่ะ”
       สะบันงาไหว้คุณหญิงศรี
       “น่าสงสารพริ้มเพราจริง นี่จะส่งข่าวไปบอกไหมว่าคุณป๋าของแกเสียแล้ว”
       “ไม่กล้าทำร้ายจิตใจลูกตอนนี้ค่ะ แกลงเรือนไปไม่ทันข้ามคืนก็เกิดเรื่องวิปโยค รอเวลาสักพักจะเขียนจดหมายบอกแกไปค่ะ”
       “แกคงทำใจได้ พริ้มเพราแม้จะอ่อนโยนแต่แกก็เข้มแข็งมาก”
       “ต้องขอบพระคุณคุณพี่เรื่องมรดกมากมายนั่นค่ะ แสดงว่าท่านเจ้าคุณรู้มาตลอดว่าคุณพี่คือใครท่านจึงได้ส่งคุณพริสซี่ไปหาคุณพี่บ่อยๆ”
       คุณหญิงศรีถอนใจ
       “เขาจำฉันได้แม่นมาก แม้มีผ้าคลุมหน้าเห็นแต่ดวงตาของฉันเท่านั้นเขาจำได้ทันทีว่าคือฉัน จากนั้นเขาก็ดูแลฉันอย่างดีตลอดมา เขาดีกับฉันตามใจฉันเสมอ มีแต่ฉันนี่แหละที่เอาแต่ใจตนเป็นที่ตั้งได้เขามาเป็นผัวนานเป็นปียอมนอนกับเขาครั้งเดียว ครั้งนั้นฉัน...”
       คุณหญิงศรีน้ำตาเอ่อ คุณหญิงสะบันงามองหน้า
       “ทำเพื่อปกป้องสะบันงาใช่ไหมคะ”
       คุณหญิงศรีพยักหน้า
       “เพื่อช่วยเหลือศุกลด้วย แต่สุดท้ายมันกลับกลายเป็นเรื่องเศร้า”
       คุณหญิงสะบันงาน้ำตาไหลออกมาอีก
       “โธ่ คุณพี่”
       “ฉันรักสะบันงารักศุกลมาก ไม่เคยเสียใจในสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเองจนพิการ ฉันรักทุกคนเหมือนรักลูก ฉันคิดว่าฉันคือแม่ที่ต้องปกป้องลูก สร้างความสุขให้กับลูกของตนเอง แต่กลับทำไม่สำเร็จ”
       คุณหญิงสะบันงากอดคุณหญิงศรีร้องไห้ คุณหญิงศรีโอบลูบหัว
       “คุณพี่ทำเพื่อสะบันงามากมายเหลือเกินค่ะ”
       “ฉันจะทำต่อไป ฉันรักพริ้มเพราราวกับลูก รักเท่ากับพริสซี่ ฉันคิดดีแล้วจึงยกมรดกให้ ซึ่งก็ไม่ต่างกับยกให้ทุกคนนั่นแหละเพียงแต่ระบุชื่อผู้รับเท่านั้น”
       ทองแอบมองคุณหญิงสะบันงากับคุณหญิงศรีไม่ได้ยินว่าพูดอะไรกัน
       “ประหลาดแท้ จู่ๆนังหน้าผีในสวนกล้วยกลับกลายมาเป็นคุณพี่ของอีนังคุณหญิง ทั้งที่มันก็อยู่ร่วมอาณาเขตบ้านเดียวกัน ไหนว่ามันเป็นพี่ของนังเมี้ยน มันต้องเป็นคนสำคัญของที่นี่แน่นอน แต่แท้จริงมันคือใครกันหนอ”
       คุณหญิงศรีหันมามองทองที่ยังไม่ออกไป
       “ทำไมนายคนนั้นยังไม่ยอมออกไปทำหน้าที่ของแก มาลับๆล่อๆ”
       คุณหญิงสะบันงาหันไปสั่ง
       “นายทองออกไปเถิด”
       ทองจึงถอยออกไป คุณหญิงศรีมองตาม
       “นายทองคนนี้มันดูไม่น่าไว้ใจ นัยน์ตามันดูโหดร้ายนัก”
       “แม่ของเขาเพิ่งตายค่ะ เขาจึงยังโศกเศร้า”
       “ไม่ใช่ดวงตาของคนโศกเศร้า แต่มันเป็นดวงตาของคนอาฆาตต่างหาก”
       “ท่านกับคุณพฤกษ์ตาพจน์ ชอบนายทองมากค่ะ”
       “อย่าไว้ใจมัน”
       “เขาอยู่มานานมากแล้วนะคะ”
       “ระวังไว้ดีที่สุด”
       
       “ค่ะ” คุณหญิงสะบันงารับคำ

คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 14
        
       คุณหญิงศรียืนมองรูปของเจ้าคุณน้ำตาคลอ
        
       “ฉันทำตามที่คุณขอไว้แล้วนะคะ จะทำให้ดีที่สุดจะดูแลลูกของคุณและสะบันงารวมทั้งกิจการที่มีอยู่ให้มั่นคง จะทำให้พวกเขามีความสุข ทั้งด้านจิตใจและฐานะทางการเงิน จะดูแลให้เขาเป็นคนดีของสังคมเห็นแก่ประโยชน์ส่วนรวมมิใช่ส่วนตนฝ่ายเดียว”
       คุณหญิงศรีเอามือลูบไล้รูปของเจ้าคุณ ทองแอบมอง
       “ทำไมนังหน้าผีมันจึงมาพูดจาอะไรกับพ่อของเรา ช่างแปลกประหลาดจริงๆ”
       คุณหญิงศรีรู้สึกว่ามีคนมาแอบมอง หันขวับไปที่ประตู
       “ใครอยู่ตรงนั้น” คุณหญิงศรีถามเสียงเข้ม
       แต่ตรงนั้นไม่มีใคร คุณหญิงศรีสงสัย
       “ดูเหมือนว่าที่นี่เริ่มมีความไม่ปลอดภัยอีกแล้วหรือนี่ สะบันงาเคยโดนทำร้ายมาแล้ว”
       คุณหญิงศรีเริ่มสงสัยแต่ไม่รู้ว่าจะสงสัยใคร เพียงรู้ว่าไม่น่าไว้ใจ
       
       ศีลนั่งทำงานอยู่ในห้องทำงานในห้าง เสียงเคาะห้องดังขึ้น ศีลเข้าใจว่าแม่บ้าน
       “เข้ามา”
       ประตูเปิดออกเมขลาเดินยิ้มใส่ชุดดำเข้ามาไหว้ศีล
       “สวัสดีค่ะ”
       ศีลอึ้ง
       “สวัสดีครับ มีธุระอะไรกับผมไม่ทราบครับ”
       “คือเมขลาผ่านมาทางนี้พอดีค่ะ มาไหว้สถูปเจ้าคุณปู่คุณหญิงย่าที่วัดแถวนี้ค่ะ แล้วก็ตั้งใจว่าจะไปงานศพท่านเจ้าคุณพ่อ จะมาหาซื้อชุดงานศพสีดำสักชุด มาถึงนึกได้ว่ามาขอให้คุณศีลช่วยเลือกให้น่าจะดี”
       “เอ้อ ผมคงเลือกชุดผู้หญิงได้ไม่ดีหรอกครับ”
       “แหม...เสียแรงที่พริ้มเพราสั่งนักสั่งหนาว่ามีอะไรให้ปรึกษาคุณศีล ว้าทำอย่างไรดีค่ะ”
       “คุณเมขลาลงไปเลือกเองเถิดครับ ผมจะโทรลงไปสั่งพนักงานขึ้นมาเก็บเงินที่ผม”
       เมขลาแอบยิ้ม
       “ตายจริง เมขลาไม่ได้มาขอนะคะเพียงแค่เอาคำพูดฝากฝังของพริ้มเพรามาเล่าต่อ แต่ก็เอ้อ...ขอบพระคุณค่ะ”
       “เชิญครับ”
       เมขลายิ้มออกไปจากห้อง
       
       แผนกเสื้อสตรี...เสื้อชุดสีดำกองตรงหน้า เมขลาพูดกับตัวเอง
       “ธรรมดางานศพรวมวันเผาก็แปดวันสินะ”
       “แปดชุดแล้วค่ะ” พนักงานบอก
       “คุณศีลคนรักของฉันโทรลงมาสั่งแล้วใช่ไหมว่าให้ไปเก็บเงินที่เขา”
       “ค่ะ”
       เมขลายิ้ม
       “เชอะ นังพราวพิลาสแกไม่ทันฉันหรอก”
       เมขลาหยิบมาชุดหนึ่ง
       “ฉันจะเปลี่ยนใส่ชุดนี้เดี๋ยวนี้”
       “เชิญค่ะ”
       เมขลาถือชุดเดินหายไป พนักงานกระซิบเพื่อนพนักงานใกล้ๆ
       “คุณคนนี้เธอเป็นเพื่อนสนิทคุณพริ้มเพรา แถมเป็นคนรักของคุณศีล นายเรา”
       “สวยแต่น่ากลัวบอกไม่ถูก ปากเธอยิ้มแต่ตาเธอดุ” ทั้งสองคนมองตามสยองๆ
       
       เมขลาทำเนียนกลับมาในห้องทำงานศีลแต่งตัวชุดดำเรียบร้อย
       “เมขลาน่ะสนิทกับพริ้มเพรามากนี่ค่ะ ต้องไปทุกวันค่ะ”
       “ดีครับ”
       “คุณศีลต้องไปทุกวันเช่นกันใช่ไหมคะ”
       “ครับ อีกสักครู่ก็ต้องไปแล้วครับ”
       “เอ้อ เมขลาขออนุญาตติดรถไปด้วยจะรังเกียจไหมคะ”
       “ยินดีครับ เอ้อ...แล้วคุณพ่อคุณแม่ของคุณเมขลาท่านไม่...เอ้อ...”
       “อ๋อ ทุกคนต่างแปลกใจว่าทำไมเมขลาจึงพักที่คอนแวนต์ คือคุณพ่อของเมขลาได้รับศักดินาเป็นคุณพระค่ะ ท่านกับคุณแม่เสียชีวิตตอนไปดูงานต่างประเทศเพราะเครื่องบินตกนานแล้วค่ะ ท่านฝากเมขลาให้เรียนประจำกับซิสเตอร์ที่คอนแวนต์ตั้งแต่เล็กๆค่ะ เงินทองของเมขลาจึงอยู่ที่ซิสเตอร์ทั้งหมดค่ะ”
       “อ้อ”
       ศีลพยักหน้ารับฟัง เมขลายิ้มที่โกหกได้เก่งมาก
       
       ศีลกับเมขลาเดินมาตามทางเดินที่จอดรถของห้าง เมขลามีท่าทีปลื้มมากเล่าต่อ
       “ซิสเตอร์ท่านก็ถามอยู่นะคะว่าเมขลาอยากไปเรียนต่อเมืองนอกพร้อมกับพริ้มเพราไหม ท่านจะจัดการให้ค่ะ”
       “อ้อ...”
       “แต่เมขลายังไม่อยากไปตอนนี้ค่ะ เมขลาจะรอให้จบมอแปดก่อนค่ะ เมขลาอยากพิสูจน์ตัวเองค่ะ ลองแกล้งสอบชิงทุนดูก่อนคะถ้าชิงทุนได้มันจะเป็นความน่าภูมิใจไปถึงคุณพ่อคุณแม่ที่เสียชีวิตไปแล้วจริงไหมคะ”
       “เป็นความคิดที่ดีมากครับ น่าชื่นชมจริงๆ”
       “ขอบคุณมากค่ะ”
       เมขลาปลื้มใจมาก
       
       แพรวพรรณรายกับพราวพิลาสช่วยกันจัดดอกไม้
       “คุณพราวทำเก่งกว่าพี่ พี่ทำใช้ไม่ได้เลยค่ะ”
       “พยายามทำไปเถิดค่ะ เดี๋ยวก็สวยไปเองค่ะคุณแพรว”
       แพรวพรรณรายมองไปกระซิบ
       “ยัยเมขลามากับคุณศีลได้อย่างไร มันเก่งแท้ๆ”
       ศีลเดินมากับเมขลาที่หน้าบ้าน เมขลาพยายามทำรื่นเริงแนบชิดศีล
       “คุณเมขลาอยู่กับคุณแพรวคุณพราวเถิดครับ ผมจะไปพบนายแม่”
       ไม่รอคำตอบศีลเดินจากไป แต่เมขลาก็ยังยิ้มออก
       “ถ้าคุณศีลอยากให้เมขลาอยู่ตรงนี้เมขลาก็อยู่ได้ค่ะ ไม่ต้องห่วงเมขลา นะคะ”
       แพรวพรรณรายหมั่นไส้
       “แหวะ”
       “พราวพิลาศจ้ะคุณศีลช่างมีน้ำใจมาก อุตส่าห์ไปรับฉันถึงคอนแวนต์พาไปกินอาหารที่ห้าง พยายามถามว่าฉันอยากได้อะไรแหมน่ารักที่สุด”
       แพรวพรรณรายจะอ๊วก
       “ใครถามไม่ทราบ”
       “เล่าไปเถิดค่ะ พราวถามก็ได้ค่ะ แล้วอย่างไรต่อคะ” พราวพิลาศไม่อยากให้เมขลาเสียหน้า
       “ไปดีกว่า ขืนอยู่ต่อไปเดี๋ยวจะปากไวไปขัดคอคนปั้นน้ำเป็น ตัวเชิญคุณพราวทนฟังไปคนเดียวเถิด”
       แพรวพรรณรายเดินหนีไป เมขลามองตามหันมาเม้าท์ต่อ
       “ขากลับนี่ก็เหมือนกันนะบอกฉันว่าอย่าหนีกลับก่อนทีเดียว เขาเป็นห่วงจ้ะ”
       ธรรม์เดินเข้ามาหาพราวพิลาส
       “คุณพราวครับพี่เสียใจด้วย”
       เมขลาหันไปยิ้มให้ธรรม์
       “แหมมาพอดี พราวเขากำลังอยากจะเจอคุณธรรม์ค่ะ”
       “เมขลา” พราวพิลาสปราม
       “แหมไม่ต้องเคอะเขินหรอกน่า เราคนกันเอง ไปก่อนนะประเดี๋ยวจะมาหาว่าขัดคอ เอ้อ...ป่านนี้คุณศีลเธอชะเง้อหาฉันแย่แล้ว”
       เมขลาเดินออกไปพราวพิลาสยิ้มแห้งๆ ธรรม์ยิ้มให้อย่างปลอบโยน
       “พี่กับคุณพ่อคุณแม่ไปต่างจังหวัดเพิ่งจะกลับกันมา เลยเพิ่งจะทราบข่าว”
       “ขอบคุณค่ะ กะทันหันเหลือเกินพราวทำใจยังไม่ได้เลยค่ะ”
       พูดจบพราวพิลาสก็สะอื้น ธรรม์หยิบผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดน้ำตาให้
       “ท่านไปดีแล้วครับคุณพราว”
       “ท่านไปโดยที่พราวไม่มีโอกาสได้ดูแลนะคะ”
       “พ่อของพี่มีโอกาสดูแลกัน แต่มันก็ทรมานใจกันทั้งสองฝ่ายนานนับปี พยายามทำใจนะครับคุณพราว”
       
       ธรรม์จับมือพราวพิลาสไว้อย่างปลอบโยน

คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 14
        
       ศีลเดินกลับมาหมายจะมาหาพราวพิลาสแต่ต้องมาชะงัก มองภาพธรรม์กับพราวพิลาสเช็ดน้ำตาจับมือกัน เมขลามายืนข้างๆกระซิบ
        
       “น่ารักมากนะคะ คุณธรรม์เธอห่วงใยพราวพิลาสมากจริงๆ แบบน่าจะเกินเลยจากการเป็นพี่น้องนะคะ เขาเหมาะสมกันด้วยแม่สองฝ่ายก็เป็นเพื่อนสนิทกัน”
       “ผมขอตัว”
       ศีลเดินหนีไปเงียบๆ เมขลามองตามหงุดหงิด
       “พวกผู้ชายนี่แปลกชอบหลงรักคนโง่ เพราะมันจูงจมูกได้ง่ายหรืออย่างไรกัน”
       เมขลาเดินสะบัดไปอีกทาง
       
       หอพักนักเรียนประจำในลอนดอน...พริ้มเพราน้ำตาไหลผ่านการร้องไห้มาอย่างหนักแล้วหยิบรูปเจ้าคุณที่ตั้งอยู่มาพูดด้วย
       “คุณป๋าของพริ้ม เพียงแค่พริ้มขึ้นเครื่องบินมายังไม่ถึงลอนดอนคุณป๋าก็หนีพริ้มทิ้งพริ้มไปเสียแล้ว พริ้มจะรีบเรียนให้จบให้เร็วที่สุดแล้วรีบกลับไปดูแลนายแม่ และน้องๆค่ะคุณป๋า”
       พริ้มเพรานั่งน้ำตาไหลเงียบไป เช็ดไปก็ไหลมาอีก
       
       คุณหญิงศรีนั่งข้างคุณหญิงสะบันงาพูดกันเรื่องราวต่างๆในบ้าน
       “พริ้มเพราเธอรู้เรื่องคุณป๋าของเธอแล้วสินะ คงเศร้าไปอีกนาน”
       “ค่ะ แต่เธอเป็นคนสงบนิ่งไม่แสดงอารมณ์”
       “เหมือนสะบันงานั่นแหละ”
       “แต่พอครั้งแรกที่สะบันงาแสดงอารมณ์ก็เกิดเรื่องวิปโยคทันทีค่ะ ท่านตายเพราะอารมณ์ที่ไม่ยอมสงบไตร่ตรองของสะบันงา” คุณหญิงสะบันงาเสียงเศร้า
       “เอาอีกแล้วสะบันงา อย่าวกเข้าเรื่องนี้สิเดี๋ยวจะวนเวียนมาเป็นเอาคนตายมาทำร้ายคนเป็นอีก เขาจากไปแล้วมาวางแผนเรื่องไปนอกของตาพฤกษ์กันเถิด”
       “ค่ะ ศีลกำลังเดินเรื่องอยู่ค่ะ ประเดี๋ยวคงมารายงานผลค่ะ”
       “ศีลนี่ช่างดีช่างดูแลจริงๆ ขี้ไม่ออกเยี่ยวไม่ออกบอกศีล ไม่เสียแรงที่วันนั้นเรารับเขามาดูแล”
       “ค่ะ เขาดีมาก”
       “เด็กผู้หญิงที่ชื่อเมขลานั่นทำท่าราวกับเป็นคู่รักของเขา ใครกัน”
       แพรวพรรณรายโผล่มา
       “แม่เมขลาล่อแก้วค่ะคุณป้า เขาทำตัวให้ทุกคนเข้าใจว่าเป็นเพื่อนสนิทคุณพริ้ม ก็แค่เพื่อนสนิทยามกินไงคะ อีกหน่อยมันคงขอผัวคุณพริ้ม ถ้ามันอยากได้ ตอนนี้มันเกาะคุณศีลเหมือนปลิงควายตอนดูดเลือดหมา”
       คุณหญิงสะบันงาตีแขนแพรวพรรณราย ส่วนคุณหญิงศรีหัวเราะชอบใจ
       “เอาใหญ่แล้วค่ะคุณแพรวผัวเผออะไร เป็นสาวเป็นนางช่างพูดออกมาได้เต็มปาก”
       “ก็แพรวเห็นว่าเวลาใครจะมีผัวมีเมียก็ป่าวประกาศกันใหญ่โตจะตายไปนี่คะ แล้วทำไมจึงพูดเรื่องผัวเมียไม่ได้คะนี่เราพูดกันตามลำพังแท้ๆ”
       “แน่ะ ยังมาย้อนนายแม่”
       คุณหญิงศรีตัดบท
       “แหมมันก็คำพูดปกติไม่ใช่หยาบโลน สรุปแล้วเขาเป็นคู่รักของคุณศีลหรือลูก”
       “คู่จินตนาการในฝันค้างของยัยเมขลาเองน่ะสิคะ” แพรวพรรณรายกระซิบ “คุณศีลน่ะเขาแอบมองใครไว้ในใจแล้วค่ะ แต่มิอาจเปิดเผย”
       สองคนถามพร้อมกันทันที
       “ใคร”
       แพรวพรรณรายหัวเราะ
       “ถามเขาเองสิคะ ถ้าเขากล้าบอก หรือแพรวจะบอกดีคะ”
       ศีลเดินเข้ามาไหว้สองคุณหญิง
       “ว๊าย”
       แพรวพรรณรายที่กำลังจะอ้าปากพูดจึงเอามือปิดปาก
       “ปิดหู ปิดตา ปิดปากน้ำท่วมปากค่ะ”
       “กระผมเอายี่ห้อโทรทัศน์มาให้เลือกกันขอรับ”
       “โทรทัศน์ แพรวอยากดูมาก ได้ยินว่าเขารับสมัครคนสวยๆไปประกาศ แพรวไปบ้างดีไหมคะคุณป้าคุณศีล แพรวรู้ตัวนะว่าสวยจะตาย”
       คุณหญิงสะบันงาขัดทันที
       “เหลวไหล ยังเรียนอยู่แท้ๆ”
       คุณหญิงศรีมองแพรวพรรณราย
       “ใช่หนูสวยจริง สวยแบบเฉี่ยวๆร้ายๆ ไม่นุ่มนิ่มเหมือนยัยพราว”
       “คุณพี่ให้ท้ายคุณแพรวอีกแล้วค่ะ ศีลถ้าไม่ยุ่งอะไรบ่ายนี่ดื่มน้ำชาด้วยกันนะ” คุณหญิงสะบันงาชวน
       “ขอบพระคุณมากขอรับ เออ...ส่วนเรื่องไปเรียนต่อของคุณพฤกษ์ผมขอแนะนำว่ารอให้คุณพริ้มเธอกลับมาก่อน แล้วค่อยส่งคุณพฤกษ์ไปขอรับ”
       คุณหญิงศรีเห็นด้วย
       “จริง เป็นความคิดที่ถูกต้องมาก สะบันงาจะได้ไม่เหงา จะได้ไม่ห่วงลูกทีเดียวสองคน”
       “ดีจังที่ศีลแนะนำอย่างนี้นายแม่สบายใจมาก ไปทีละคนดีที่สุด”
       ศีลถอยออกไป สองคนดูแบบโทรทัศน์ที่ศีลเอามาให้ดู แพรวพรรณรายแอบมองตามศีลแล้วย่องตามไป
       
       พราวพิลาสดีดเปียโน ศีลมาแอบมอง แพรวพรรณรายมายืนข้างๆ
       “ทำไมมัวแต่แอบมอง ทำไมไม่เข้าไปพูดคุยคะ”
       ศีลเขินอาย
       “ผมเออ...ผมผ่านมาพอดีครับ คือ...ผมกำลังมามองว่าจะเอาโทรทัศน์มาตั้งที่ไหนครับ”
       “แบบนี้คนก็นั่งดูโทรทัศน์กันสบายสิคะ ไม่ต้องออกไปนอกบ้าน”
       “ใช่ครับ เป็นการส่งความสุขสนุกสนานให้กับคนที่ไม่อยากออกไป นอกบ้านครับ”
       “โอ้โฮ…แพรวอยากดูเร็วๆจังค่ะ เอามาไว้ให้หมดทุกห้องนะคะ แพรวเดินไปที่ไหนจะได้ดูค่ะ”
       ศีลเหม่อมองไปในห้อง
       “คุณศีลใจลอย”
       “เออ...ครับๆ เออผมขอตัวครับ”
       ศีลทำท่าจะเดินไป แพรวพรรณรายตะโกน
       “คุณพราวหยุดมิสแมรี่ก่อนสิ คุณศีลมาแน่ะ”
       พราวพิลาสหยุดหันมา
       “คุณศีลมีอะไรกับพราวหรือคะ”
       ศีลอึกอัก
       “เออ”
       แพรวพรรณรายแทรกขึ้น
       “มีสิ คุณศีลเขาเออ...อะไรดีคะคุณศีล เอางี้คุณศีลเขาจะเอาโทรทัศน์มาให้พวกเราดู”
       พราวพิลาสแปลกใจ
       “โทรทัศน์อะไรคะ พราวไม่รู้จักค่ะ”
       “เอ้า...คุณศีลอธิบายสิคะ”
       ธรรม์เดินมาพอดี ศีลหันไปทัก
       “สวัสดีครับคุณธรรม์”
       “สวัสดีครับคุณศีล”
       พราวพิลาสดีใจ
       “พี่ธรรม์มาแล้ว พราวกับมิสแมรี่กำลังรอพอดี ดีจังค่ะ”
       แพรวพรรณรายพึมพำ
       “มาไม่พอดีสักหน่อย มาเป็นก้างน่ะสิมาขวางคอชัดๆ” แพรวพรรณรายยิ้มให้ธรรม์ “พี่ธรรม์ขา วันนี้ถ้าแพรวอยากจะขี่ม้าอีก”
       “วันนี้พี่ขอตัวนะครับ คือพี่ไม่มีเวลาพี่มาลา พรุ่งนี้พี่ต้องไปเยอรมันแล้ว”
       “โชคดีนะครับคุณธรรม์” ศีลยิ้มแย้มบอก
       ธรรม์ยิ้มรับ
       “ขอบคุณมากครับ”
       “ผมขอตัว”
       ศีลหันกลับออกไป แพรวพรรณรายยักไหล่แบะมือสองข้างแล้วเดินจากไปบ้าง พึมพำ
       “รถไฟชนกันนิ่มๆแต่สะเทือนแรงที่หัวใจ ฮิๆ”
       
       ธรรม์เดินไปหาพราวพิลาส ทั้งสองมองกันอย่างเศร้าสร้อย

คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 14
        
       ศีลเดินหน้านิ่งไม่แสดงอารมณ์ใดๆมาหน้าตึก มีเสียงเปียโนดังลอดออกมาคลอกับเสียงสีไวโอลิน ศีลถอนใจ
        
       “มันเป็นไปไม่ได้มันไกลเกินเอื้อม เราต้องยุติความคิดเลื่อนลอยนี้ คุณพราวกับคุณธรรม์เหมาะสมกันทั้งชาติตระกูล และฐานะ”
       ทองกำลังมองหาทางหนีทีไล่จะปีนไปห้องสะบันงา
       “ห้องนอนมันอยู่ตรงไหนนะตอนนี้มันนอนคนเดียว ถ้าเราปีนขึ้นไปฆ่ามันเสียให้ตายแล้วไปจากที่นี่คงดีที่สุด”
       ศีลมองทองอย่างสงสัย
       “นายทองมองหาอะไรหรือ”
       ทองสะดุ้ง
       “ผมเออ...มองหาเบ็ดตกปลาของคุณพฤกษ์กับคุณพจน์ ผมทำตกไปตรงนั้นครับ”
       “อย่าหาเลย ไปหาซื้อใหม่ดีกว่านี่เงิน” ศีลส่งเงินให้ “มายืนเกกะแถวนี้มันจะถูกมองว่ากำลังคิดอะไรไม่ค่อยจะดี เพราะตรงนี้มันใกล้ห้องนอนคุณหญิงท่าน”
       ศีลพูดจบเดินจากไป ทองยิ้มพึมพำ
       “ไอ้โง่ ดันมาบอกให้กูรู้ว่าห้องนอนมันอยู่ที่นี่ แม่จ๋าฉันเจอห้องนอนอีนังคุณหญิงแล้ว”
       ทองมีความหวัง
       
       คุณหญิงสะบันงาคุยอยู่กับคุณหญิงศรีในห้อง ปานวาดเข้าห้องมาร่วมวงสนทนาด้วย
       “สวัสดีค่ะคุณพี่ เออ...ขอประโทษคุณพี่อะไรไม่ทราบคะ”
       คุณหญิงสะบันงากับคุณหญิงศรีพูดไม่ออก เพราะไม่มีใครเอ่ยชื่อจริงของคุณหญิงศรีสักที
       “คือเออ ตอนที่สะบันงาแนะนำครั้งแรกเป็นช่วงงานศพคุณลุง ปานวาดไม่มีโอกาสได้พูดคุยค่ะ แต่วันนี้มีโอกาสแล้วค่ะ”
       ปานวาดไม่รู้ว่านั่นคือคุณหญิงศรีคนโปรดของตนสมัยเด็ก คุณหญิงศรีให้นึกขำปานวาด
       “ยินดีค่ะ เชิญคุยกันตามสบายค่ะ ฉันคิดว่าเราสองคนคงคุยกันได้ถูกคอมากค่ะ”
       “นั่นสิคะ ปานวาดเคยคุยถูกคอกันกับผู้ใหญ่ท่านหนึ่งค่ะ เป็นเพื่อนสนิทของคุณหญิงแม่ สะบันงาเขาเทิดทูนท่านผู้นั้นมากค่ะ คุณน้าหญิงศรีค่ะ เธอทันสมัยสวยงามเก๋ ปานวาดชอบเอาอย่างเธอค่ะ เอาอย่างจนปานวาด ไปได้ผัวฝรั่งอย่างเธอเลยค่ะ”
       คุณหญิงสะบันงาวางหน้าไม่ถูก แต่คุณหญิงศรีระเบิดหัวเราะลั่น
       “คุณปานวาดคุยสนุกจริงๆด้วยแหละ จริงไหมสะบันงา”
       คุณหญิงสะบันงาอึกอัก
       “ค่ะ”
       “เวลาปานวาดพูดอะไรบ้าๆโดนคุณหญิงแม่ด่า แต่คุณหญิงน้าท่านระเบิดหัวเราะแบบคุณพี่นี่แหละค่ะ”
       คุณหญิงสะบันงาแทบสำลักน้ำที่กำลังดื่ม แต่คุณหญิงศรียิ่งหัวเราะชอบใจ
       “ฉันชอบค่ะ ชอบมาก คนที่คิดอะไรแหวกแนวไม่เหมือนคนอื่น”
       “ขวานผ่าซากนี่หรือคะคุณพี่ชอบ”
       “ค่ะ จริงใจดีออกค่ะ”
       “ทีนี้แหละ ปานวาดจะมาบ่อยมากกว่านี้ คุณพี่ดื่มไวน์ไหมคะ”
       “วุ๊ย...แชมเปญได้ยิ่งดีใหญ่ค่ะ”
       ปานวาดดีใจ
       “น่ารักที่สุด”
       “หน้าผีนี่หรือน่ารัก”
       “น่ารักที่หัวจิตหัวใจไมตรีและมีน้ำใจค่ะ”
       คุณหญิงศรีน้ำตาซึมซาบซึ้ง
       “ขอบคุณมากค่ะ”
       คุณหญิงสะบันงาอึ้งไปด้วย จับมือคุณหญิงศรียิ้มพูดเป็นนัย
       “ใครๆก็รักคุณพี่เช่นเดียวกันกับที่รักคุณหญิงศรีค่ะ”
       ปานวาดไม่เลิกรา
       “สรุปว่าคุณพี่ชื่ออะไรคะ”
       คุณหญิงสะบันงาชะงัก
       “เออ...”
       คุณหญิงศรีแทรกขึ้น
       “ชื่อหน้าผีดีไหมคะ”
       ปานวาดเงียบไปเลย แต่คุณหญิงศรีระเบิดหัวเราะ
       
       ทองยังด้อมมองด้านนอกบ้านไม่ไปไหน หาทางจะเล่นงานคุณหญิงสะบันงาต่อ
       “เกิดมีคนนอนกับมันอยู่กับมันตลอดเวลาแล้วจะจัดการมันได้อย่างไร ยิ่งตอนนี้อีหน้าผีขี้สงสัยกับอีเมี้ยนดุเหมือนหมามาอยู่ที่นี่ด้วยยิ่งยาก เคยเห็นฤทธิ์เดชพวกมันมาแล้วด้วย”
       ทองนึกถึงภาพเมี้ยนเอาจอบฟันตาสองคนที่สังวรส่งมาแล้วสยอง ทองถอนใจ ทันใดนั้นเสียงเมี้ยนดังขึ้น
       “นายทอง”
       ทองหันทันที
       “คุณเมี้ยน”
       “แกมาแอบมองใครหรือ”
       “เออ ผมมามองหาคุณพฤกษ์กับคุณพจน์ คุณทั้งสองอยากจะไปตกปลาครับ”
       “แล้วมาลับๆล่อๆที่ตึกคุณหญิงทำไม คุณทั้งสองไปเล่นที่ไหนแล้วก็ไม่รู้”
       “ครับ”
       “ครับแล้วก็ไปสิ”
       ทองจึงรีบเดินไป เมี้ยนมองตามบ่นๆ
       “ไอ้คนนี้ดูมันแปลกๆพิกล”
       
       ในห้องเปียโน...ธรรม์บอกลาพราวพิลาส
       “พรุ่งนี้พี่ต้องไปแต่เช้า เราคงเจอกันวันนี้เป็นวันสุดท้าย”
       “ค่ะวันสุดท้าย แต่ท้ายที่สุดเราก็จะได้มาพบกันอีกครั้งใช่ไหมคะ”
       “ครับ เราต้องกลับมาพบกันแน่นอน จริงไหมมิสแมรี่ มิสแมรี่ครับ ผมลาก่อนแล้วพบกันใหม่นะครับ”
       พราวพิลาสน้ำตาซึม
       “ต่อไปพราวคงต้องเล่นเปียโนตามลำพังไปหลายปี คุณศีลแนะนำพราวให้ร้องเพลงไปด้วยพราวอาจต้องทำเช่นนั้นถ้าพี่ธรรม์ไปแล้ว จะได้ใช้เสียงตัวเองปลอบใจตัวเอง”
       ธรรม์จับมือของพราวพิลาสมากุมไว้
       “พี่ไม่อาจไปโดยไม่ได้บอกคุณพราวว่า...”
       “คะ”
       “พี่รักคุณพราวมาก”
       พราวพิลาสอึ้งตะลึง
       “พี่ธรรม์”
       “แล้วคุณพราวรักพี่หรือเปล่า”
       พราวพิลาสอึกอัก แต่ก็พยักหน้ารับ
       “ค่ะ”
       “เราจะแต่งงานกันหลังจากที่พี่กลับมา ถึงตอนนั้นคุณพราวโตเป็นผู้ใหญ่แล้วจริงไหมครับ”
       “ค่ะ พราวจะรอแต่งงานกับพี่ธรรม์ค่ะ”
       สองคนจับมือกัน ธรรม์โน้มหน้าไปจูบหน้าผากพราวพิลาส...ศีลยืนอยู่หน้าห้อง หน้านิ่งพึมพำ
       “ผมยินดีด้วยครับคุณพราว ขอให้คุณพราวกับคุณธรรม์รักกันตลอดไป ขอให้ความรักของคุณทั้งสองราบรื่น”
       
       ศีลเดินไปจากที่นั่น

หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 27 จบบริบูรณ์
คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 26
คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 25
คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 24
คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 23
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 3 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 3 คน
100 %
ยังไม่มีผู้ไม่เห็นด้วย
0 %
ความคิดเห็นที่ 3 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
เปิดหาดูก็อยากกดเป็น10รอบแล้วก็ดูไม่ได้แล้วจะเอาลงเน็ตทำไม
พัททา@gmail.com
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
รอ รอ รอ ค่ะ กำลังมันส์
รักคุณหญิงศรี
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 1 -1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
อกปดเกเทืหิดิ้กเดื่ไทหอ่ำดืกดิทิเฟื่ฟืพาเพืด่าหำดฟทพืดาดหิด้กหด่พกด้หกเพห้ หกหก ฟิกหด้ห หด้ำดฟเกห้ด ฟพกาเฟกด หกฟาเรด้ฟเห้ดรี ไดกหฟดเ ฟหำด หฟเพเด้ดหาด กห่หกดเห กเดห้กด่ำดหำด ดิ พทืดเหกิพดเกดเ เกพเกพเก้พืเกพ่เก่เก้พเกพิ่เพเกพิเกห
12153148222454
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014