หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ อีสา รวีช่วงโชติ

อีสา รวีช่วงโชติ ตอนที่ 2

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 10 ธันวาคม 2556 11:17 น.
หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
อีสา รวีช่วงโชติ ตอนที่ 2
       อีสา รวีช่วงโชติ ตอนที่ 2 (ต่อ)
       
       สาหน้าเสียอยู่ เจิมที่เดินออกมาจากทางด้านหลังเห็นเหตุการณ์ พูดปลอบใจ
       
       “อย่าไปถือสาท่านเลยวะ นังสา ท่านคงเสียใจ”
       “ฉันไม่เสียใจเหรอป้า ที่ตายไปน่ะก็ผัวฉันเหมือนกันนะ”
       เจิมปราม “เอาเถอะน่า ยังไงหม่อมท่านก็ไปแล้ว”
       สาน้ำตารื้น ลงนั่งแปะกับพื้นอย่างคนหมดอาลัยตายอยาก
       “ฉันก็อยากไปให้พ้นๆ เหมือนกันล่ะป้า ทุกวันนี้ อยู่ก็มองหน้าใครเขาไม่ได้ คนมันหาว่าฉันทำให้ท่านชายมีอันเป็นไป”
       “เออน่ะ” เจิมปลอบ “เอ็งก็อย่าคิดมากเลยวะ คนมันมีปากก็พูดกันไป”
       “ก็มันพูดให้ได้ยินนี่ป้า” สาป้ายเช็ดน้ำตา “ฉันเป็นลูกกำพร้า ก็มีแต่ท่านชายเป็นที่พึ่งท่านรักฉัน เมตตาฉันฉันได้ดีมีสุขก็เพราะท่าน ฉันจะไปทำร้ายท่านทำไม”
       สาสะอื้นออกมา รู้สึกเบื่อหน่ายกับชีวิตที่ไม่เคยสุขสบายได้นาน เจิมได้แต่ถอนใจ
       “สิ้นท่านชาย ฉันก็ไม่มีใครแล้วนะ ป้า พวกหม่อมๆ ท่านยังมีที่ไป แต่ฉันสิ...”
       
       หม่อมพริ้มเรียกคนในบ้านมาฟังความ โดยนั่งเป็นประธานบนโซฟา ลูกสาวทั้งสามนั่งเรียงกัน สา เจิม หวน นวล และคนใช้ที่เหลือนั่งกับพื้น
       “ตอนนี้เราไม่ได้ร่ำรวยเหมือนเก่า บ่าวไพร่คนอื่นๆ ข้าก็ให้ออกไปหมดแล้วเหลือแต่พวกเอ็งที่ทิ้งกันไม่ได้ เพราะเป็นคนเก่าคนแก่... พวกเอ็งก็อยู่กันที่เรือนบ่าวเหมือนเดิม เคยอยู่ยังไงก็อยู่กันไป มีงานอะไรก็ช่วยๆ กันทำ”
       ทุกคนพยักหน้ารับรู้ สาที่นั่งฟังอยู่ถามขึ้นเศร้าๆ
       “แล้วสาล่ะคะ หม่อม”
       หม่อมพริ้มมองสา อดเวทนาไม่ได้
       “เอ็งก็ช่วยดูแลคุณชายกับลูกๆ ของข้าไม่ต้องทำงานหนักเหมือนคนอื่น.. ยังไงเสีย ข้าก็ถือว่าเอ็งเคยเป็น...”.
       หม่อมพริ้มยั้งคำว่าเมียไว้ ไม่อยากพูด สารับรู้ สีหน้าดีขึ้น
       “งั้นให้สาย้ายขึ้นมาอยู่กับคุณชายหรือคะ”
       “ไม่ ไม่ใช่!” สาชะงัก “เอ็งก็อยู่ส่วนเอ็ง หาห้องหับเข้าที่เรือนบ่าวนั่น ข้าอนุญาตให้เอ็งมาเล่นกับคุณชาย มาเลี้ยงดูคุณชายเท่านั้น”
       สาทักท้วง “แต่ว่าสาเป็น...”
       “เอ็งเป็นได้แค่พี่เลี้ยงของคุณชาย!ข้าขอสั่งเป็นคำขาด จากนี้ไป” หม่อมพริ้มมองหน้าสาแน่วนิ่ง “เอ็ง” แล้วมองหน้าทุกคน “หรือใครก็ตาม ขอให้จำเอาไว้ ว่าชายรวีเป็นลูกของข้าข้าเป็นแม่ของชายรวี ไม่ใช่อีสา”
       
       สานิ่งอึ้ง ทุกคนที่ได้ฟังก็ต่างพากันอึ้ง หญิงโสภามองสาด้วยความสงสาร
       
       ตกกลางคืนหม่อมพริ้มสางผมให้หญิงโสภาก่อนนอน หญิงโสภาถามหม่อมแม่ขึ้น
       “หม่อมแม่ขา หญิงถามอะไรหน่อยได้ไหมคะ”
       “อะไรลูก”
       “ทำไมหม่อมแม่ไม่ยอมให้สาพูดว่าเป็นแม่ของน้องชาย”
       “อีสามันเป็นบ่าว ถ้าท่านพ่อยังอยู่ ยังจะพอยกย่องกันขึ้นมาได้ แต่ท่านพ่อสิ้นชีพิตักษัยไปเสียก่อน อีสามันก็ต้องเป็นแค่บ่าวเหมือนเดิม...ชายรวีจะต้องโตขึ้น เป็นผู้สืบทอดสกุลรวีวาร ถ้าคนอื่นรู้ว่าชายรวีเป็นลูกบ่าว ก็คงตะขิดตะขวงใจ”
       โสภาท้วง “แต่ทำแบบนี้ เหมือนพรากแม่พรากลูกเขานะคะ หม่อมแม่”
       “สามันก็ยังได้อยู่ใกล้ชิด ได้ดูแลลูกของมัน แค่บอกให้ลูกรู้ไม่ได้เท่านั้นเอง”
       “แล้วสาจะไม่เสียใจแย่หรือคะ” โสภาอ้อนหม่อมแม่ “หญิงสงสารสา”
       หม่อมพริ้มยิ้ม เอ็นดูความใจอ่อนของหญิงโสภา
       “แล้วหญิงไม่สงสารน้องหรือลูก ถ้าน้องถูกดูถูก หรือถูกกีดกันจากราชนิกุลอื่นๆ เพราะเขารังเกียจอีสา” หญิงโสภาอึ้ง หม่อมพริ้มปลอบใจ “...คนเป็นแม่น่ะหญิงต้องเสียสละได้เพื่อลูก ถ้าเป็นแม่ แม่จะเข้าใจ และยอมทำทุกอย่างให้ลูกของแม่ได้ในสิ่งที่ดีที่สุด...อีสามันก็เป็นแม่ มันก็ต้องเข้าใจ เชื่อแม่สิจ๊ะ”
       หญิงโสภาเชื่อหม่อมพริ้มทุกอย่าง ค่อยคลายใจ ยิ้มออกมาได้
       
       ส่วนที่เรือนบ่าวเจิมอยู่ในมุ้งหลังเล็ก ตั้งท่าจะสวดมนต์ก่อนนอนหวนทาแป้งขาวเตรียมนอน กำลังกางมุ้งหลังใหญ่กว่าอีกหลังข้างๆ กัน
       ที่ริมห้อง สานั่งชันเข่ามองดูเหรียญที่เคยได้จากท่านชาย หน้าตาเหม็นเบื่อชีวิต
       “ไหนป้าบอกว่ามีลูกแล้วฉันจะสบาย”
       เจิมที่นั่งพนมมือ ตั้งท่าจะสวดมนต์เลยต้องชะงัก มองค้อนๆ ออกมา
       “นี่ก็สบายแล้ว นังสา หม่อมท่านไม่ได้ให้เอ็งทำงานอะไร”
       “ไม่ทำงาน แล้วทำอะไรล่ะ”
       หวนกางมุ้งเสร็จ พูดซื่อๆ
       “คิดมากทำไมวะ สา แค่มีข้าวกินมีที่นอนก็ดีถมแล้ว”
       “แต่ปีนี้ฉันเพิ่งย่างสิบเก้าเองนะพี่หวน จากนี้ไป ชีวิตฉันจะเป็นยังไง... ฉันจะต้องนั่งจับเจ่าอยู่เฉยๆ อย่างนี้ไปจนตายหรือ”
       
       เจิมฟังแล้วส่ายหัวเซ็งๆ ไม่สนใจ หวนมุดเข้ามุ้งนอนบ้าง ทิ้งสาให้นั่งเศร้าอยู่คนเดียว

อีสา รวีช่วงโชติ ตอนที่ 2
       หลายวันต่อมาตรงริมรั้ววัง เห็นพวกบ่าวผู้ชายรูปร่างกำย่ำล่ำสัน 2-3 คนไม่ใส่เสื้อ นุ่งผ้าหยักรั้งกำลังช่วยกันออกแรงลงเสา เพื่อทำรั้วกั้นระหว่างวังกับเรือนหม่อม ทั้งหลาย ส่งเสียงฮุยเลฮุย ดังพร้อมเพรียงกันเป็นจังหวะ
       
       นายชิด คนขับรถท่าทางเรียบร้อย ยืนคุมอยู่ห่างๆ มองอย่างพอใจ
       จนพอเสร็จชิดตรงมารายงานที่ห้องพักผ่อนของหม่อมพริ้มชั้นล่างตำหนัก หม่อมพริ้มร้อยมาลัยอยู่กับคุณหญิงโสภา ชิดนั่งพับเพียบรายงาน
       “เย็นนี้ รั้วด้านหลังวังที่หม่อมสั่งก็คงจะเรียบร้อยขอรับ”
       “ดี กั้นเสียให้เป็นสัดเป็นส่วน พวกคนที่มาเช่าบ้านเขาย้ายเข้ามาอยู่กันแล้ว ข้าไม่อยากให้มาสอดรู้สอดเห็นเรื่องในวัง”
       หญิงโสภาเงยหน้ามาจากการร้อยมาลัย ถามขึ้น
       “เขาเป็นใครกันหรือคะ หม่อมแม่”
       “ก็ข้าราชการที่ทำงาน ที่สำนักงานทรัพย์สินฯ นั่นแหละจ้ะหญิง เมื่อวันก่อนทางสำนักงานทรัพย์สินเขาก็พามาแนะนำให้รู้จัก เรือนของแม่ลำดวน มีผัวเมียสองคนมาเช่า ส่วนเรือนของแม่นิ่ม” หม่อมเสียงแข็งขึ้น คิดถึงสมศักดิ์ “เขาขอแบ่งเช่า เพราะว่าอยู่ตัวคนเดียว สู้ค่าเช่าไม่ไหว”
       “แหม เสียดายจริง”
       “เสียดายอะไรกันหญิง”
       “ก็มะลิลาที่ข้างเรือนแม่นิ่มน่ะสิคะ หม่อมแม่ ดอกดกออกจะตาย ดอกใหญ่ด้วยสาเคยไปเก็บมาให้หญิงร้อยมาลัยบ่อยๆ .. นี่เจ้าของบ้านคนใหม่เขามาอยู่แล้วเราจะเข้าไปเก็บดอกมะลิของเขาได้ยังไง เสียดายจังเลย”
       
       วันต่อมา บริเวณใกล้กับม้านั่งที่จัดเป็นมุมนั่งเล่นในสวนเล็กๆ ดูสวยงาม เป็นกอมะลิลากอใหญ่ออกดอกสะพรั่ง
       ชายหนุ่มหน้าตาดี ผิวพรรณสะอาดสะอ้านแบบลูกผู้ดี แต่แต่งตัวธรรมดาๆ ไม่หรูหรา เดินมานั่งที่ม้านั่ง มองไปรอบบริเวณอย่างพึงพอใจ
       “เป็นไง พี่วินิจ บ้านใหม่ผม”
       สมศักดิ์ถามชายอีกคนที่เดินตามมา ท่าทางห่ามๆ กริยาเหมือนนักเลง ดูไม่มีชาติตระกูล แตกต่างกับสมศักดิ์อย่างสิ้นเชิง
       “ก็ใหญ่โตดี... ใหญ่โตเกินไปด้วยซ้ำสำหรับผู้ชายโสดอย่างแก... ถามจริงๆ เถอะวะ สมศักดิ์ แกเป็นแค่เสมียน เงินเดือนไม่กี่สตางค์ จะมาเช่าบ้านเจ้าบ้านนายอยู่ทำไมให้มันสิ้นเปลืองเปล่าๆ”
       สมศักดิ์ยิ้ม นัยน์ตาแพรวพราวแบบคนเจ้าเล่ห์ ทอดมองไปยังตำหนักใหญ่วังรวีวารที่เห็นแต่หลังคาเด่นตระหง่านอยู่ในหมู่ไม้ห่างออกไปลิบๆ แล้วคิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อสองวันก่อน
       
       ตอนนั้นชายวัย 50 กว่าปี ท่าทางเอางานเอาการ แต่งตัวเรียบร้อยเดินนำสมศักดิ์ และสามีภรรยาวัย 40 เดินเข้ามาในห้องโถง สมศักดิ์และสองสามีภรรยามองดูห้องที่ตกแต่งแบบยุโรปหรูหราอย่างตื่นตา
       “หม่อมเจ้าโชติช่วงระวีสิ้นชีพิตักษัยไปแล้ว เหลือแต่หม่อมพริ้ม หม่อมของท่านเป็นผู้ดูแลวังรวีวาร พวกคุณจะมาเช่าบ้านอยู่ติดกับวังท่าน ก็ควรจะมากราบท่านเสียหน่อย” เจ้าหน้าที่สำนักทรัพย์สินฯบอก
       สมศักดิ์พรายยิ้ม สีหน้ามีแววเยาะหยัน เมื่อได้ยินเจ้าหน้าที่พูดถึงหม่อมพริ้มด้วยน้ำเสียงเคารพ
       สมศักดิ์ถือวิสาสะหยิบรูปครอบครัวที่อยู่ในกรอบเงินมาดู เป็นรูปถ่ายของท่านชาย หม่อมพริ้ม และลูกสาวทั้งสาม ถ่ายเมื่อปีที่แล้ว โดยในรูปหญิงโสภาอายุ 15 ปี
       “นี่คงเป็นรูปของหม่อมที่คุณว่าแล้วเด็กผู้หญิงในรูปนี้ก็คงจะเป็น...”
       เสียงอันทรงอำนาจของหม่อมพริ้มดังขึ้นมาจากประตูด้านใน
       “ลูกสาวของฉัน”
       หม่อมพริ้มเดินเข้ามา มองสมศักดิ์อย่างตำหนิ สมศักดิ์วางรูปลงยิ้มยั่ว
       “งามเหมือนหม่อมไม่มีผิดเชียวครับ”
       หม่อมพริ้มชักสีหน้าอย่างไว้ตัว เจ้าหน้าที่สำนักทรัพย์สินฯ รีบเข้ามายกมือไหว้ ทุกคนต่างเกรงในบารมีของหม่อมพริ้ม
       “ผมชื่อเกษมครับหม่อม เป็นเจ้าหน้าที่ของทางทรัพย์สิน ผมพาคนที่เช่าบ้านของหม่อมเข้ามากราบครับ .. นี่คุณนิยมกับแม่ลออภรรยา” ทั้งสองไหว้ “คุณนิยมเป็นทนายอยู่ที่ทรัพย์สินครับ นี่คุณสมศักดิ์เป็นเสมียนอยู่ทรัพย์สินเหมือนกัน”
       สมศักดิ์ยกมือไหว้ พูดยิ้มๆ ด้วยน้ำเสียงคล้ายประชดท้าทายในที
       “นับว่าเป็นเกียรติยศอย่างยิ่งครับผม ที่ได้รู้จักกับหม่อม”
       หม่อมพริ้มรับไหว้ มองตอบอย่างเย็นชา ไม่ชอบหน้าสมศักดิ์เอาเลย
       
       สมศักดิ์ยืนมองเหม่อครุ่นคิดเรื่องที่เจอหม่อมพริ้มอยู่ จนวินิจเรียก
       “อ้าว เฮ้ย ใจลอยไปไหน”
       สมศักดิ์ หันมา “ไม่มีอะไร พี่ ดูวังเพลินไปหน่อย”
       วินิจเดินมา มองตาม “ไม่น่าเชื่อนะ ว่าเจ้าของวังใหญ่โตโอ่อ่าขนาดนี้ จะถังแตกถึงขั้นต้องเอาที่ดินและบ้านมาจำนอง”
       “ไม่ถึงกับถังแตกหรอกพี่” สมศัดกดิ์พูดอย่างรู้ดี “จริงๆ เจ้าก๊กรวีวารร่ำรวยเอาเรื่องอยู่แต่ช่วงบ้านเมืองเปลี่ยนแปลง คงขาดเงินสดชั่วคราว เลยเอาที่ดินกับเรือนหลังย่อยๆ มาจำนอง... เขาจน เขาก็จนแบบเจ้า... จนยังไง ก็ยังมั่งมีกว่าเราๆ หลายร้อยหลายพันเท่าครับพี่”
       
       สมศักดิ์พูดด้วยน้ำเสียงเยาะหยัน เขามองไปที่วัง แล้วยิ้มเจ้าเล่ห์อย่างมีแผนในหัว
       
       อ่านต่อตอนที่ 3

หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
ข่าวล่าสุด ในหมวด
อีสา รวีช่วงโชติ ตอนที่ 37 จบบริบูรณ์
อีสา รวีช่วงโชติ ตอนที่ 36
อีสา รวีช่วงโชติ ตอนที่ 35
อีสา รวีช่วงโชติ ตอนที่ 34
อีสา รวีช่วงโชติ ตอนที่ 33
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 4 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 4 คน
100 %
ยังไม่มีผู้ไม่เห็นด้วย
0 %
ความคิดเห็นที่ 1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
นุ่น น่ารัก
ชอบ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014