หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ เรือนกาหลง

เรือนกาหลง ตอนที่ 17 จบบริบูรณ์

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์
28 พฤศจิกายน 2556 08:57 น.
หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
เรือนกาหลง ตอนที่ 17 จบบริบูรณ์
        เรือนกาหลง ตอนที่ 17 อวสาน (ต่อ)
       
       เช้าวันใหม่...ไม้เดินนำมาที่มุมหนึ่งแล้วเปิดใบตองออกเผยให้เห็นซากศพกาหลง
       
       “พี่จะไม่ทำเกินการยื้อกาหลงไว้ พี่มาขุดเอาศพเพื่อจะพากาหลงไปทำพิธี...พี่แจ้งแล้วว่ากาหลงทรมานสาหัสเท่าใดที่ต้องอยู่กับพี่”
       
       ไม้นึกถึงอดีต...คืนหนึ่งเขานอนหลับอยู่แล้วได้ยินเสียงกาหลงร้องไห้ เขาแปลกใจ แล้วเห็นกาหลงนั่งร้องไห้อยู่ใต้ถุนเรือนที่กอดอกมะลิ ไม้นอนร้องไห้ สะเทือนใจที่ทำร้ายกาหลง...
       ไม้นึกถึงเหตุการณ์ที่กาหลงมองดอกมะลิที่เฉา เพราะไม่โดนแดดแล้วบอกเขา
       “มะลิมันต้องการแสงแดด จึงจะออกดอกงามให้กลิ่นหอม มันก็เหมือนฉัน...หากต้องหลบซ่อนอยู่ใต้ถุนมีแต่เหี่ยวเฉาและรอวันเน่าเหม็น”
       
       ไม้บอกกาหลง...
       “คำเอ็งจริงแท้ ข้าแปรความเสียทางอื่นเป็นไม่ได้ ยิ่งซ่อนยิ่งเก็บยิ่งเจ็บยิ่งช้ำ คิดเสียว่าไม่มีหนทางใดจะเป็นสุขได้ พี่พร้อมจะปลดปล่อยวิญญาณกาหลง”
       ไม้ร้องไห้เข้าสวมกอด กาหลงร้องไห้ที่เขายอมถอดใจ พุดจีบ เพชร ชบา กาเหว่า และทุกคนสะเทือนใจและดีใจที่ไม้ยอมปล่อยวิญญาณกาหลง
       
       เพชรแต่งตัวพร้อมจะเดินทางกลับไปวิเศษไชยชาญ เดินเข้ามายืนที่เรือนแม่กลอย ชะเง้อมองหาชบา
       ชบายืนที่มุมหนึ่งมองเขา ในใจยังไม่กล้าไปเจอหน้า เพชรยืนมองแล้วคิดถึงเรื่องราวที่ได้เจอชบาครั้งแรกและความรักความสุขที่เคยทะเลาะกัน เพชรยืนมองน้ำตาไหลก่อนจะออกไป ชบายืนมองใจแข็ง กาหลงเดินเข้ามาบอกชบา...
       “เอ็งอย่าพร่ำคิดน้อยใจให้เจ็บเอง”
       “ใช่ว่าฉันสักแต่จะดื้อไม่ยอมปลงใจ ที่เง้างอนหาใช่ที่เขาไม่ได้บอกเรื่องงานตำรวจ”
       “แล้วเอ็งผิดหวังเรื่องใด”
       “ฉันใจสั่นเพราะโดนดูถูก เขาคิดว่าฉันเป็นหญิงที่วิ่งเข้าหาชายเพราะฐานะ ฉันใช่คนเห็นเงินสูงส่งเกินใจ”
       “เอ็งคิดทางนั้นก็ไม่ผิด ส่วนเขาทำอย่างนั้นก็ไม่ผิด ว่าอย่างง่ายคือเอ็งกับเขาไม่มีใครดีใครชั่ว แต่ข้าขอถามเอ็งคำเดียว ในอกแท้ของเอ็ง เอ็งรักเขาไหม”
       กาหลงย้อนถาม ชบามองหน้ากาหลงแล้วยอมตอบโดยดี
       “ฉันรักเขา...ให้ใจเขาไปหมด แต่เขากลับทำฉันเสียใจ”
       “คนเรากว่าจะรักกันใช่เรื่องง่าย อย่าเอาทิฐิมาตั้งแง่ ยามมีชีวิตก็จงรักและดูแลกัน ไม่งั้นเมื่อยามพราก เอ็งจะเสียใจเหมือนอย่างพี่”
       กาหลงให้ข้อคิด ชบาคิดตัดสินใจ แล้ววิ่งออกไปเพื่อจะไปตามเพชร กาหลงยืนมองหวังว่าทั้งสองจะปรับความเข้าใจกันได้
       
       ชบาวิ่งมาที่ท่าน้ำ ที่เพชรจอดเรือแล้วตะโกนเรียกหา
       “เพชร...เพชร เอ็งอยู่ไหน”
       ชบาร้องเรียก ไม่เห็นเรือเพชร กาเหว่าเดินเข้ามา
       “พี่เพชรเขาออกเรือไปแล้ว พี่เพชรบอกว่าจะไม่กลับมาที่นี่อีกแล้ว”
       
       กาเหว่าเศร้าเสียใจ ชบาโอบกอดปลอบใจกาเหว่า

เรือนกาหลง ตอนที่ 17 จบบริบูรณ์
         
       มุมหนึ่งของวัดยามค่ำคืน...ไม้เอาดอกบัวมาใส่ไว้ในมือซากศพกาหลงที่ห่อด้วยผ้าขาวแล้วใช้สายสิญจน์มัดตราสังข์ให้ศพของกาหลง ไม้มองศพนั้นน้ำตานอง กลุ่มชาวบ้านยืนรอให้ไม้เอาศพกาหลงไปวางไว้ที่เชิงตะกอนซึ่งมีขอนไม้และเสื่อวางรอไว้ พุดจีบ มองไปทุกคนมองตาม ไม้อุ้มซากศพกาหลงซึ่งห่อผ้าขาวเดินตรงเข้ามาเอาศพกาหลงวางไว้ที่เชิงตะกอนแล้วถอยออกมายืนมอง หลวงตา หลวงพ่อ หลวงพี่กบ เดินเข้าไปเอาสายสิญจน์โยงกับศพ เพื่อสวดทำพิธีให้ พุดจีบเดินเข้าไป แล้วเอากลีบดอกบัวสีชมพู โรยไปที่ซากศพกาหลง
        
       ชบาและกาเหว่าเดินเอากลีบดอกบัว ไปโรยที่ซากศพกาหลง สัปเหร่อขาวกับเฟื้องเข้ามาเอากลีบดอกบัวโรย จัน นวล ยายมา ตาสร เดินเอากลีบดอกบัวไปโรยให้กาหลง จากนั้น โขง จอก ดำ ก็เอากลีบดอกบัวไปโรย ตามด้วยพวกชาวบ้านก็เข้ามาเอากลีบดอกบัวไปโรยให้กาหลง ทุกคนยืนมองไปยังศพของกาหลงอย่างเศร้าๆ หลวงตา หลวงพ่อ หลวงพี่กบ สวดศพให้กาหลง ชบาและกาเหว่ายืนอยู่ร่างของกาหลงเดินตรงมาหา กาเหว่าหันไปมอง
       “พี่กาหลง”
       “กาเหว่า พี่คลายใจเพราะเอ็งบอกเอ็งโตแล้ว เอ็งอย่าไถลไปที่ใด ต้องดูแลพี่ชบาและดูแลตัวให้ดีนะ”
       “จ้ะพี่...”
       ชบาหันไปบอก
       “พี่กาหลงเบาใจเถอะนะ ฉันกับน้องอยู่ได้สบาย วันหน้าฉันจะทำบุญให้พี่ไม่ขาดเลย”
       กาหลงยิ้มทั้งน้ำตา แล้วเข้าสวมกอดชบาและกาเหว่า ก่อนจะเดินตรงไปหาพุดจีบ
       “กาหลง...ฉันขอให้เพื่อนรักฉันไปสู่สุคติ เกิดในภพภูมิที่ดี”
       “ฉันไม่รู้จะเกิดในภพภูมิใด แล้วแต่บุญกรรมจะนำพาแต่ฉันจะพึงระลึกว่าในชาตินี้ ฉันมีเพื่อนที่รักฉัน”
       พุดจีบร้องไห้
       “ฉันฝากดูแลน้อง ดูแลพี่ไม้ด้วย”
       พุดจีบสะอื้น
       “ฉันจะดูแลชบากับกาเหว่า ไม่ผิดน้องของฉันและดูแลพี่ไม้อย่างพี่ชายฉัน”
       พุดจีบยิ้มรับให้ กาหลงเข้าสวมกอด...
       
       ไม้ยืนอยู่มุมหนึ่ง ร้องไห้ที่ต้องเผาเมียรัก กาหลงเดินตรงเข้ามาถือคบไฟมายืนตรงหน้า
       “ถึงกาลจากกันเสียแล้ว ฉันขอให้พี่เป็นคนจุดไฟเผาร่างฉัน”
       ไม้ร้องไห้สะเทือนใจ
       “ฉันขอให้คนที่รักฉันมากที่สุดและฉันรักสุดหัวใจ เป็นคนปลดปล่อยวิญญาณฉัน”
       ไม้มองกาหลง แล้วเข้าไปรับคบไฟจากมือกาหลง เขามองเธอแล้วสวมกอด ทั้งสองต่างร้องไห้ด้วยกัน กาหลงออกจากตัวไม้ยิ้มให้ค่อยๆเดินถอยหลังไปที่เชิงตะกอนแล้วร่างกาหลงก็หายไป ไม้ใจหาย
       “กาหลง”
       พุดจีบและทุกคนยืนมอง ไม้มองคบไฟในมือ แล้วเดินตรงไปที่เชิงตะกอนยืนมองร่างกาหลง แล้วก็จุดคบไฟที่เชิงตะกอนไฟลุกเผาร่างกาหลง...ไม้ยืนมองไฟที่เผาศพกาหลงด้วยความอาลัย...พุดจีบ และทุกคนยืนมองไฟเผาร่างกาหลงจนมอดไหม้เหลือแต่เถ้าถ่าน
       
       เวลาผ่านไป...บรรยากาศสดชื่นของหมู่บ้าน...จันบ่นกับนวลและทุกคน
       “เฮ้อ คิดแล้วใจหาย จะว่าไปก็คิดถึงกาหลงมันนะ”
       นวลเห็นด้วย
       “นั่นสิ ไม่ได้วิ่งหนีผีมาหลายวัน แขนขามันยังจะยึด”
       ดำห่มคลุมโปกโผล่หน้ามา
       “แฮ่”
       ทุกคนตกใจ
       “ ผีหลอก” ทุกคนเห็นดำก็ไม่พอใจ “ไอ้ดำ”
       ดำขำ
       “บ่นคิดถึงผีผีก็มา...มีความสุขกันรึยัง”
       ยายมาโกรธ
       “อยากกู่ร้องว่าสุขยังไม่พอ ขอกระทืบให้สุขใจอีกเสียหน่อยเถอะ”
       ทุกคนเข้ารุมกระทืบดำ ชุนมุนวุ่นวาย...โขงวิ่งมาบอกทุกคน
       “น้าๆป้าๆ ฉันเห็นใครไม่รู้ควบม้าเข้ามาทางท้ายหมู่บ้าน”
       จอกชะงักนิ่งคิด
       “ควบม้า รึจะเป็นพวกขุนโจรบุก”
       
       ทุกคนตกใจ...

เรือนกาหลง ตอนที่ 17 จบบริบูรณ์
         
       เท้าม้าควบมาหยุดที่หน้าเรือนแม่กลอย...ชบาตะโกนบอกกาเหว่าเสียงดัง
        
       “ไอ้กาเหว่าเอ็งคว้ามีดคว้าพร้ามา ใครกล้ามาระรานข้า ข้าเอาถึงตาย”
       “ลุยมันเลยพี่ชบา”
       ชบาและกาเหว่าวิ่งลงมาจากเรือน มองไปตรงหน้าก็อึ้งตะลึง
       “เอ็ง”
       เพชรนั่งอยู่บนหลังม้าสีน้ำตาลและมีลูกน้องยืนประกบ กาเหว่าตะลึง
       “พี่เพชร”
       เพชรลงจากหลังม้าเดินตรงมาหาชบา
       “ชบา”
       “ออกไป...ข้าบอกแล้วไงว่าไม่ต้องมาเหยียบเรือนหลังนี้”
       “เอ็งไล่ไอ้เพชร ไอ้เพชรพ่อค้าเร่มันไปแล้ว แต่เอ็งไม่ได้ไล่ข้านี่”
       ชบาจ้องหน้า
       “แล้วเอ็งเป็นใคร”
       “ข้าได้รับยศศักดิ์ เป็นขุนเพชรอินทรา ข้าได้รับม้าเป็นรางวัลและข้าก็ลาออกจากตำรวจ จะมาเป็นผู้ใหญ่บ้านคนใหม่ประจำบ้านบัวสี ข้ามีหน้าที่ดูแลทุกข์สุขของชาวบ้านและชีวิตเอ็ง”
       ชบาอึ้ง...กาเหว่านึกได้
       “พี่พูดงี้ ก็จะขอพี่ชบาแต่งงานนะสิ”
       เพชรมองชบา
       “ข้ามาสู่ขอเอ็ง”
       เพชรมอง ชบาเดินตรงเข้ามาหาแล้วก็ตบหน้า
       “ตบหน้าข้าอีกแล้ว”
       “เอ็งจำไม่ได้รึไง ข้าตบเพราะข้าเขิน”
       “แล้วเอ็งจะร่วมหอกับข้าไหม”
       ชบามองหน้าเพชรแล้วตบหน้าอีกสองครั้ง
       “ตบหลายทีแสดงว่ารักมากงั้นอุ้มเข้าหอเลย”
       เพชรเข้าไปอุ้มชบา กาเหว่าเข้าไปขวาง
       “อะแฮ่ม จะร่วมหอกับพี่สาวฉัน...ก็ให้ผู้ใหญ่เอาสินสอดมาสู่ขอตามประเพณี”
       กาเหว่าวางท่าเป็นผู้ปกครองของชบา เพชรหัวเราะ
       “ขอรับ...คุณท่านกาเหว่า”
       กาเหว่าป่าวประกาศ
       “พี่สาวฉันจะออกเรือนแล้วจ้า”
       ชบาเขินอาย เพชรได้ทีหอมแก้มชบา...
       
       งามจัดเตรียมอาหารอยู่บนเรือนแล้วมองไปที่มุมหนึ่ง
       “แม่นายกลับมาอยู่เรือนแล้วเหรอเจ้าคะ”
       แม่น้อยนุ่งขาวห่มขาวเข้ามา
       “ข้าเลือกหนทางของข้าแล้ว ข้าเพียงผ่านมาเยี่ยมเยือน อบเชยเป็นไงบ้าง”
       อบเชยเดินออกมา หยิบกลีบดอกไม้ในพานที่เผื่อนถือโปรยไปทั่ว
       “ดอกไม้แสนงามจะนำทางนางฟ้า...ไปสู่สวรรค์ชั้นดาวดึงส์”
       แม่น้อยเห็นแล้วปลง
       “อบเชย”
       อบเชยเข้ามาหาแม่
       “เอ็งเห็นเทพบุตรผัวข้าไหม ผัวข้าอยู่ไหน”
       แม่น้อยมองลูกสาวด้วยความสงสาร อบเชยหันไปที่มุมหนึ่ง แล้วตะโกนเรียกออกไป
       “ผัวขา เมียอยู่นี่...ผัว อย่าทิ้งเมียไป...”
       อบเชยวิ่งออกไป เผื่อนวิ่งตามไปดูแล งามหนักใจ
       “แม่นายไม่อยู่ แล้วใครจะดูแลเรือนดูแลสมบัติล่ะเจ้าคะ”
       “ข้ายกทรัพย์สินให้พวกเอ็งดูแล”
       “เงินทองตั้งโขนะเจ้าคะ ไม่วายคิดเสียดายหรือเจ้าคะ”
       “เงินทองมันของนอกกาย...ตายไปยังจะพลอยเอาติดตัวไม่ได้” แม่น้อยมองไปรอบๆเรือน “อำนาจมันผ่านมาแล้วผ่านไปเสียเฉยๆ ไม่จีรังเหมือนชีวิต ยิ่งลุแก่อำนาจงามล้ำ ท้ายสุดก็ไม่เหลืออะไรให้รับ”
       
       แม่น้อยยืนมองอบเชย ที่ร้องรำด้วยอาการบ้าแล้วปลงสังเวช...

เรือนกาหลง ตอนที่ 17 จบบริบูรณ์
         
       สัปเหร่อขาวเข้ามาในโบสถ์ร้องเรียกหาหลวงตา
        
       “นิมนต์หลวงตาไปฉันเพล...”
       ไม่มีใครอยู่ในโบสถ์ เฟื้องตามมามองตกใจ
       “เมื่อกี้ข้าเพิ่งเข้ามากราบหลวงตา หายไปอีกแล้ว”
       “ท่านไปแล้ว คงไปช่วยเหลือคนอื่นที่ยังมีทุกข์”
       “ท่านไม่อยู่ แล้วถ้าเกิดมีผีเฮี้ยนขึ้นมาอีก จะทำยังไง”
       หลวงพี่กบเดินเข้ามา
       “อัตตาหิอัตตโนนาโถ...ตนแลเป็นที่พึ่งแห่งตน”
       สัปเหร่อขาวและเฟื้องยกมือไหว้ด้วยความศรัทธาที่หลวงพี่กบพูดได้คมมาก...
       “สาธุ”
       หลวงพี่กบอิ่มเอมใจที่ได้เทศนาสอนทั้งสอง
       
       ไม้พายเรือมาที่กลางบึงบัว เอาห่อผ้าขาวที่ใส่เถ้ากระดูกกาหลงขึ้นมาแล้วเอาเถ้ากระดูกลอยอังคารลงไปในบึงบัว ไม้โปรยเถ้ากระดูกด้วยรอยยิ้มที่อิ่มเอมใจค้นพบความสุขที่แท้จริง...พุดจีบเดินมาที่ริมตลิ่งตะโกนบอก
       “พี่ไม้...ได้เวลาแล้วจ้ะ”
       ไม้หันไปมองพุดจีบ แล้วยิ้มตอบ
       
       เพชรจูงมือชบากับ กาเหว่าเข้ามาหน้าโบสถ์ จัน สัปเหร่อขาว เฟื้อง โขง นวล จอก ดำ ยายมา ตาสร และกลุ่มชาวบ้าน ตามมา สักครู่ แม่น้อยเดินเข้ามา เผื่อนและงามพาอบเชยเข้ามาด้วย แม่น้อยหันไปบอกอบเชย
       “นั่งไหว้พระนะลูก”
       พุดจีบเดินเข้ามา หยุดที่หน้าประตูโบสถ์ ทุกคนนั่งลงที่บริเวณหน้าโบสถ์ พระไม้ เดินออกมาจากโบสถ์ พุดจีบยกมือไหว้ด้วยความศรัทธา ทุกคนยกมือไหว้พระไม้
       “นมัสการเจ้าค่ะ / นมัสการจ้ะ”
       พระไม้เดินมายืนที่ด้านหน้าโบสถ์มองทุกคนด้วยไมตรี
       
       พระไม้ถือดอกบัว เดินมาหยุดที่พระปางนิพพาน พุดจีบและกลุ่มชาวบ้านต่างยกมือไหว้พระ พระไม้หันไปเทศนาสอนทุกคน
       “ความที่เกิดกับอาตมาหนหลัง...คงจะสอนใจให้ข้อคิดกับทุกคนได้ อย่ามัวกลัวตาย แต่จงพร้อมตาย ทุกครั้งที่นอนลงฟูกแลหลับตา ให้เสมือนเราได้ตายไป แต่เมื่อเราลืมตาตื่น เราก็ได้เกิดใหม่...เห็นแล้วใช่ไหม มีเกิดมีดับอยู่ทุกขณะจิต”
       พุดจีบและทุกคน ฟังคำเทศน์ เข้าใจในคำสอน
       “แท้จริงเราทุกผู้ทุกนามต่างเวียนว่ายในวังวนของความดี ด้วยเหตุนี้ ขอให้ทุกคนใช้เวลาชีวิตที่เหลือจากนี้ ยึดมั่นในการทำความดี ความดีและบุญที่เกิด ไม่เคยสูญหายไปกับกาลเวลา แต่จะดำรงสะสมอยู่และให้คุณกับเราชั่วนิรันดร์”
       


       พุดจีบและชาวบ้านทุกคน ก้มกราบอนุโมทนาสาธุ...ที่มุมหนึ่งวิญญาณกาหลงในชุดงาม...ก้มกราบหลังฟังคำเทศน์สอนของพระไม้และแล้วร่างกาหลงก็สลายหายไป...พระไม้เอาดอกบัววางไว้บูชาพระปางนิพพานแล้วก้มกราบพระพุทธรูป กลุ่มชาวบ้านก้มกราบพระปางนิพพาน
       
                                                                        จบบริบูรณ์

หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
ข่าวล่าสุด ในหมวด
เรือนกาหลง ตอนที่ 17 จบบริบูรณ์
เรือนกาหลง ตอนที่ 16
เรือนกาหลง ตอนที่ 15
เรือนกาหลง ตอนที่ 14
เรือนกาหลง ตอนที่ 13
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 14 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 13 คน
93 %
ไม่เห็นด้วย 1 คน
7 %
คุณสามารถแสดงความคิดเห็นผ่านบัญชีของเฟซบุกได้แล้ววันนี้ กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2015