หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ ดาวเรือง

ดาวเรือง ตอนที่ 1

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 3 กรกฎาคม 2556 08:42 น.
หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
ดาวเรือง ตอนที่ 1
        ดาวเรือง  ตอนที่ 1 (ต่อ)  
       
       ดาวเรืองปิดสมุดโพยแล้วคว้าแขนเพี้ยนจะเดินหนีไป แต่จินตวัฒน์ตามมาขวางไว้
       
       “ทำไมจะไม่ใช่เรื่องของฉัน ในเมื่อฉันเป็นปลัดของที่นี่ หน้าที่ของฉันก็คือดูแลทุกข์สุขของทุกคน ถ้าเราทำผิดกฎหมาย...ฉันก็ต้องจัดการ”
       “ไหน....ใครทำผิดกฎหมาย ฉันไม่ได้ทำอะไรซักหน่อย”
       “แล้วที่ถืออยู่ในมือเรียกว่าอะไร”
       ดาวเรืองแก้ตัวน้ำขุ่นๆ “สมุดทด...ฉันเอาไว้สอนไอ้เพี้ยนคูณเลข”
       เพี้ยนส่งเสียงรับแข็งขัน “ใช่...หนูเอาไว้คูณเลข สองหนึ่งสอง สองสองสี่ สองสามหก”
       หลวงตาคงเดินเขยกเข้ามาโวยวายผ่านไมค์
       “อย่าไปเชื่อมัน...นั่นโพยหวย จับมันเลยคุณปลัด....มันขายหวยเถื่อน”
       “ไม่ได้ขาย...ถ้าจะจับก็จับหลงตาคงโน่น ข้อหาหลอกลวงประชาชน...ใบ้หวยมอมเมาชาวบ้าน” ดาวเรืองว่า
       “แค่ใบ้ไม่ผิด แต่เอ็งขาย...เอ็งต้องติดคุก จับมันเลยคุณปลัด...มันนี่แหละขาใหญ่ ผูกขาดขายหวยคนเดียวทั้งบ้านดอน”
       “ถ้าเราบริสุทธิ์ใจ...ก็ส่งสมุดนั่นมาให้ฉัน” จินตวัฒน์บอก
       “ไม่ให้” ดาวเรืองพูดกวน “มีปัญญาก็มาเอาเองสิ”
       ดาวเรืองคว้าแขนเพี้ยนเดินหนีไปอย่างไม่เกรงกลัว
       “เฮ้ย!!” หลวงตาคงพูดออกไมโครโฟน “ช่วยกันจับมัน...อย่าให้มันหนีไปได้ ถ้ามันทำลายหลักฐาน...เงินที่พวกเอ็งแทงกันเมื่อกี้ก็สูญนะโว้ย”
       ดาวเรืองส่งสัญญาณให้เพี้ยน ก่อนทั้งคู่จะวิ่งหนีแยกกันไปคนละทาง พวกชาวบ้านกลัวจะสูญเงินจึงพากันวิ่งไล่จับดาวเรือง แต่ดาวเรืองลื่นยิ่งกว่าปลาไหลจึงไม่มีใครจับได้
       ดาวเรืองโยนโพยหวยให้เพี้ยน กำจรจะเข้าไปจับเพี้ยน แต่เพี้ยนมุดหว่างขากำจรไปแล้วโยนโพยคืนให้ดาวเรือง
       จินตวัฒน์จะเข้าไปจับดาวเรือง ดาวเรืองวิ่งหนีวนหน้าวนหลังพระครูจ้อยทำให้จินตวัฒน์ทำอะไรไม่ถนัด
       “เฮ้ยๆ...ไปวิ่งไกลๆข้า..ไอ้เรือง เดี๋ยวได้ศีลขาด อาบัติกันพอดี” พระครูจ้อยว่า
       เพี้ยนวิ่งหนีกำจร ระหว่างที่วิ่งก็หันไปมองกำจรจนตัวเองวิ่งไปชนเสาหงายหลังไปชนกำจรที่วิ่งตามมา กำจรหงายหลังไปชนชาวบ้าน๑ ชาวบ้าน๑ หงายหลังไปชนชาวบ้าน๒ ชาวบ้าน๒ หงายหลังไปชนชาวบ้านอื่นล้มระเนระนาดเป็นโดมิโน่
       จินตวัฒน์วิ่งจี้ตามดาวเรืองจนเกือบจะรวบตัวดาวเรืองได้อยู่แล้ว แต่ดาวเรืองก้มหลบวืด แล้วหยิบกระถางต้นไม้ที่ตั้งอยู่แถวนั้นเขวี้ยงใส่จินตวัฒน์ จินตวัฒน์รับกระถางต้นไม้ไว้ได้แล้วยักคิ้วใส่ดาวเรือง
       หลวงตาคงประกาศผ่านไมโครโฟนอย่างสะใจ “คราวนี้เอ็งไม่รอดแน่ไอ้...”
       หลวงตาคงจะพูดคำว่าเรือง แต่จู่ๆไมค์ก็เกิดเสียงหวีดแหลมปรี๊ด ก่อนจะขาดหายไปกลางอากาศ
       พร้อมกับเสียงเสมอใจที่แหกปากร้องช่วยด้วย ขโมยดังขึ้นมาแทนที่
       “ช่วยด้วยๆ ขโมย”
       จินตวัฒน์ชะงักแล้วหันไปมอง “ขโมย”
       จินตวัฒน์ลืมตัวอุ้มกระถางต้นไม้วิ่งออกไปทางที่มาของเสียงพร้อมกับทุกคน ดาวเรืองกอดโพยไว้แน่นก่อนจะกลับไปฉุดกระชากลากถูเพี้ยนวิ่งหนีออกมาอีกทาง
       
       เสมอใจแหกปากลั่นตรงหน้าขโมย ๓ คน ซึ่ง ๒ ใน ๓ กำลังหามเครื่องปั่นไฟออกมา ทั้งหมดสวมหมวกไอ้โม่งและหันมามองหน้ากันเลิ่กลั่กราวกับขโมยฝึกหัด
       “ช่วยด้วยจ้า..ขโมย..ช่วยด้วย”
       “ยืนบื่ออยู่ทำไมวะ รีบแบกออกไปเร็วเข้า เดี๋ยวข้าจัดการนังนี่เอง” สุวรรณซึ่งเป็นหนึ่งในหัวขโมยสั่ง
       สุวรรณรีบวิ่งมาปิดปากเสมอใจ ในขณะที่แหลมกับกรอดรีบแบกเครื่องปั่นไฟออกไปอย่างลนลาน
       เสมอใจกลัวจัดจนตาเหลือก เธอเบือนหน้าและดิ้นหนีเพราะกลัวถูกฆ่าปาดคอ
       “หยุดแหกปากหยุดดิ้นได้แล้วนังเหมอ นี่ข้าเอง” สุวรรณบอก
       เสมอใจเอะใจเพราะคุ้นกับเสียงหัวขโมย เธอหันมาจ้องหน้าสุวรรณในขณะที่สุวรรณถอดหมวกไอ้โม่งออกทำให้หน้าของทั้งคู่ป๊ะกันพอดี
       เสมอใจเอามือแตะแก้มตัวเองที่บังเอิญไปโดนหน้าสุวรรณ “ไอ้วรรณ”
       สุวรรณร้อนรนจึงไม่สนใจว่าหน้าตัวเองไปโดนแก้มเสมอใจ
       “เออ..ข้าเอง เอ็งอย่าปากโป้งไปบอกใครนะว่าข้ามาทำอะไรที่นี่ ไม่งั้นชาตินี้เอ็งกับข้าไม่ต้องมาพูด ไม่ต้องมาเห็นหน้ากันอีก เข้าใจมั้ย”
       เสียงคนวิ่งเฮโลกันมาพร้อมเสียง “ไหนวะ ขโมย” สุวรรณรีบวิ่งหนีไป
       พระครูจ้อยกับหลวงตาคงวิ่งนำจินตวัฒน์ซึ่งยังอุ้มกระถางใบเดิมมาด้วย กำจรและชาวบ้านวิ่งตามมา
       “นั่นไง.. เครื่องปั่นไฟ โดนขโมยไปจริงๆด้วย” หลวงตาคงชี้ไป
       “เอ็งใช่มั้ยที่ร้องให้คนช่วย เอ็งเห็นไอ้พวกหัวขโมยนั่นใช่มั้ย มันเป็นใคร” พระครูจ้อยถาม
       เสมอใจเลิ่กลั่ก “เหมอ..คือเหมอไม่เห็นว่ามันเป็นใครเจ้าค่ะ มัน..คลุมหมวกไอ้โม่งกันมาทั้ง ๓ คนเลยเจ้าค่ะ”
       หลวงตาคงทวนคำ “๓ คน”
       เสมอใจตกใจที่เผลอพูดออกไป “ไม่..ไม่ใช่จ้ะหลวงตา ๒ คน เอ..หรือจะคนเดียว เหมอ..เหมอตกใจน่ะจ้ะ เลยนับผิดนับถูก”
       “คนนะ..ไม่ใช่มด จะได้นับไม่ถูก” กำจรว่า
       หลวงตาคงคิดใคร่ครวญ “ข้าว่ามันมากัน ๓” หลวงตาคงเหล่มองพระครูจ้อย “เหมือนพระครูเองก็
       จะรู้แล้วใช่มั้ยว่าไอ้ ๓ คนนั่นมันเป็นใคร”
       พระครูจ้อยถอนหายใจเฮือกเพราะทุกคนหันมามอง
       จินตวัฒน์ก้มมองกระถางแล้วนึกขึ้นได้จึงหันไปไล่มองชาวบ้านทุกคน “เรืองล่ะ”
       “มันคงอยู่ให้ปลัดจับล่ะครับ ไอ้นี่มันไวยิ่งกว่าปรอท ป่านนี้เอาโพยไปส่งเจ้ามือถึงไหนต่อไหนแล้ว” กำจรบอก
       
       จินตวัฒน์เสียดายที่หันไปสนใจขโมยจนปล่อยให้ดาวเรืองหลุดรอดไปได้

ดาวเรือง ตอนที่ 1
       ดาวเรืองเดินหัวเราะร่วนมากับเพี้ยนตามทางเดินฟุตบาทในเมือง
       
       “พี่เรืองนี่สุดยอดจริงๆ ทำเอาเจ้าอาวาส ฆราวาสกระเจิงกันทั้งวัด นึกว่าจะเอาโพยมาส่งเจ๊จุกไม่ทันซะแล้ว ที่ไหนได้..ทันถมถืด” เพี้ยนชม
       ดาวเรืองยักคิ้ว ยักไหล่ “เชื่อหัวไอ้เรืองเห๊อะ”
       “แต่คิดดูอีกที ถ้าไม่มีไอ้ขโมยพวกนั้นมาช่วยไว้ทันเวลา เราจะรอดรึเปล่า ดูท่าไอ้ปลัดนั่นมันจะไม่ใช่ไก่กาเหมือนคนก่อนๆนะ”
       “แรกๆก็ไฟแรงยังงี้ล่ะเว้ย รออีกวันสองวันสิ ถ้ามันรู้ว่าที่นี่มีปัญหาตั้งแต่สากเบือยันเรือรบ ขี้คร้านมันจะเปิดตูดกลับบ้านแทบไม่ทัน เชื่อข้าสิ”
       ดาวเรืองพูดจบก็หันมาเห็นโทรศัพท์มือถือใส่หน้ากากพลาสติกเป็นรูปมินนี่เม้าส์สีชมพูแปร๋นอยู่ตรงหน้า เธอชายตาขึ้นมอง พอเห็นว่าใครเป็นคนยื่นให้ก็ถอนใจเฮือก
       “เมื่อไหร่เอ็งจะไปผุดไปเกิดสักทีหา..ไอ้วรรณ” ดาวเรืองว่า
       สุวรรณยื่นมือถือให้ดาวเรือง โดยมีแหลมกับกรอดยืนประกบซ้ายขวาเช่นเคย
       “ให้พรข้าทุกครั้งที่เจอเลยนะ ข้าไม่ได้มากวนเอ็ง ข้าเอามือถือมาให้ เป็นการไถ่โทษที่ข้าทำให้เอ็งโกรธเมื่อวาน”
       “ข้าไม่ยกโทษ ไม่สนใจ ไม่ใส่ใจ แล้วก็ไม่อยากได้อะไรที่เป็นของเอ็งด้วย”
       “แต่นี่เป็นมือถือรุ่นคู่แล้วไม่แคล้วกัน ใหม่ล่าสุดรับวาเลนไทน์ปีนี้เลยนะ ของเอ็งลายมินนี่เม้าส์สีชมพู ของข้าแมกกี้เม้าส์สีฟ้า แถมเบอร์ก็ติดกัน แล้วซิมก็เป็นแพ็กเก็ด” สุวรรณชูให้อ่านแพ็กเกจ “ข้าวใหม่ปลามัน โทรหากันชั่วโมงละบาทเอง”
       “ต่อให้โทรฟรีทั้งปี ข้าก็ไม่คิดจะโทรหาคนอย่างเอ็ง ไม่รู้ไปขโมยใครเขามา”
       กรอดเถียงเสียงแข็ง “พี่วรรณไม่ได้ขโมยมือถือ แต่ขะ..”
       ยังไม่ทันที่กรอดจะหลุดพูดอะไร แหลมก็เขกหัวกรอดให้หยุดพูดซะก่อน
       “พี่วรรณไม่ได้ขโมยเว้ย พี่วรรณถูกหวย” แหลมบอก
       “ไม่ต้องสาระแนเลยไอ้แหลม หวยยังไม่ออก เอ็งสารภาพมาซะดีๆไอ้วรรณ เอ็งไปขโมยใครเขามา” ดาวเรืองคาดคั้น
       “ข้าไม่ได้ขโมย เอ็งไม่ต้องรู้หรอกว่าข้าหามาได้ยังไง ข้าซื้อมาแล้ว เอ็งรับไปก็แล้วกัน”
       สุวรรณยัดโทรศัพท์ใส่มือดาวเรืองก่อนจะเดินออกไปกับแหลมกับกรอด โดยมีเสมอใจแอบมองจากทางด้านหลัง
       “ไอ้วรรณ เดี๋ยว..เอาโทรศัพท์เอ็งคืนไป ไอ้วรรณ!! ปั่ดโธ่เว้ย!”
       ดาวเรืองหันรีหันขวางก่อนจะหันไปเห็นเข่งขยะจึงโยนโทรศัพท์ลงเข่งอย่างไม่ไยดี
       “เอางั้นเลยเหรอพี่เรือง ของใหม่แกะกล่องเลยนะนั่นน่ะ เสียดาย” เพี้ยนบอก
       “เสียดายทำไมวะ มันไม่ใช่ของเรา เอ็งอย่าเก็บมานะไอ้เพี้ยน ไม่งั้นโดนข้อหารับของโจร ข้าไม่รู้ด้วยนะ”
       ดาวเรืองเดินไป เพี้ยนก้มลงมองโทรศัพท์ในเข่งขยะอย่างเสียดาย แต่ก็ตัดใจเดินตามลูกพี่ไป เสมอใจขยับเข้ามาหยิบมือถือในเข่งขึ้นมา
       
       ดาวเรืองเดินกลับเข้าบ้านมาพร้อมกับเพี้ยน บานชื่นเดินเข้ามาดักหน้า
       “ไปก่อเรื่องอะไรมา” บานชื่นถาม
       “อ้าว..แม่ ฉันอุตส่าห์ออกไปทำมาหากิน แทนที่จะให้ศิลให้พร กลับมาด่ากันซะนี่”
       “ใครมันมาใส่ไฟพี่เรืองอีกล่ะป้า” เพี้ยนถาม
       บานชื่นหันไปมองในร้าน ดาวเรืองกับเพี้ยนมองตามแล้วก็ต้องสะดุ้งโหยงเมื่อเห็นพระครูจ้อยนั่งอยู่ที่โต๊ะ ดาวเรืองกับเพี้ยนรีบเดินขาบิดเข้ามานั่งยองๆข้างพระครูจ้อย
       ดาวเรืองกระซิบเสียงเบา “โห..หลวงตา ขายหวยแค่เนี้ยต้องตามมาฟ้องแม่ด้วย”
       “กระซิบกระซาบอะไร..ไอ้เรือง นี่เอ็งสองคนไปทำให้ท่านพระครูเดือดเนื้อร้อนใจมาใช่มั้ย ท่านถึงได้แล่นมาถึงนี่” บานชื่นถามพระครูจ้อย “ใช่มั้ยเจ้าคะ”
       พระครูจ้อยตอบ “อาตมามีเรื่องร้อนใจจริงๆ”
       บานชื่นหันขวับมาหาดาวเรือง “เอ็งไปทำอะไรท่าน รังแกพระรังแกเจ้า ไม่กลัวนรกจะกินหัวรึไง”
       บานชื่นจะฟาดดาวเรือง แต่พระครูจ้อยร้องห้ามไว้
       “เดี๋ยวก่อนโยม ไม่ใช่เจ้า๒คนนี้หรอกที่ทำให้อาตมาร้อนใจ แต่เป็นไอ้ ๓ คนนั่น”
       บานชื่นงง “ไอ้ ๓ คนไหนเจ้าคะ”
       “เครื่องปั่นไฟที่วัดมันหายไป อาตมาสงสัยว่าคนที่มาขโมยน่าจะเป็นไอ้วรรณกับเพื่อนๆมัน”
       “มิน่าล่ะ ถึงได้มีเงินซื้อมือถือใหม่ตั้ง ๒ เครื่อง” ดาวเรืองว่า
       “อาตมาไม่อยากให้เรื่องถึงโรงถึงศาล ยังไงมันก็ได้ชื่อว่าเป็นหลานในไส้”
       “รู้งี้น่าจะเอาขี้เถ้ายัดปากมันตั้งแต่เกิดให้รู้แล้วรู้รอดไป จริงมั้ยจ๊ะหลวงตา” ดาวเรืองบอก
       พระครูจ้อยเผลอตอบ “อื้อ..เอ๊ย..เอ็งก็ชวนชักใบให้เรือเสียอยู่เรื่อย อาตมาเห็นว่าเอ็งพอจะเตือนสติมันได้ เพราะดูมันจะเกรงใจเอ็งไม่น้อย”
       “ไม่ใช่เกรง เข้าขั้นกลัวขี้หดตดหายเลยจ้ะหลวงตา” เพี้ยนบอก
       “ช่วยพูดให้มันเอาเครื่องปั่นไฟมาคืนได้มั้ย..นึกว่าเอาบุญ” พระครูจ้อยขอ
       “ได้จ้ะหลวงตา ที่รับปากไม่ใช่เพราะเห็นแก่มันหรอกนะ แต่ฉันถือว่าสมบัติของวัดได้มาจากเงินทำบุญของพวกเราทุกคน มันจึงเป็นของส่วนรวมที่ไม่ว่าใครหน้าไหนก็เอาไปเป็นสมบัติส่วนตัวไม่ได้”
       
       พระครูจ้อยใจเริ่มฝ่อกับท่าทางและน้ำเสียงอันแข็งกร้าวของไอ้เรือง!

ดาวเรือง ตอนที่ 1
       ผู้ใหญ่ผันและกลุ่มชาวบ้านยืนล้อมวงเชียร์ไก่ชนกันสนั่น จนกระทั่งกะลาที่ใช้บอกยกจมดิ่งลงน้ำ ระฆังหมดยกจึงดังขึ้น ผู้ใหญ่ผันเดินยิ้มร่าอารมณ์ดีออกมาจากวงไก่ชน ตรงมาหาจินตวัฒน์กับกำจรซึ่งยืนรออยู่มุมหนึ่ง
       
       “แหม..ขอโทษนะครับที่ให้รอ บังเอิญนัดนี้เป็นนัดล้างตา แล้วเขาก็ให้ผมเป็นประธานจัดงานด้วย”
       กำจรพูดกัด “ก็เห็นเป็นประธานทุกอาทิตย์”
       “ไม่ทราบว่าคุณปลัดมีอะไรให้ผมรับใช้หรือครับ” ผันถาม
       ผันเดินโอบไหล่จินตวัฒน์พาออกมาด้านนอกและพูดคุยอย่างสนิมสนม
       “คุณปลัดเขาอยากจะรู้ว่าพวกเรามีความเป็นอยู่กันยังไง มีปัญหาอะไรบ้างรึเปล่า” กำจรบอก “โอ๊ย..เราอยู่กันสุขสบายดีครับ ใครมีที่มีแรงก็ทำไร่ทำนา ใครมีที่แต่ไม่มีแรงก็ขายให้คนที่มีเงินมีแรงเขาทำกันไป แล้วค่อยไปซื้อเขากินทีหลัง จะได้ไม่เป็นภาระ ลูกหลานส่วนใหญ่ก็ทำงานในกรุงเทพฯ ไอ้ที่ยังเล็กอยู่ก็เรียนหนังสือ เรียนฟีครับที่นี่ เห็นเขาว่าจะมีกระดานที่รัฐบาลแจกมาให้เรียนกันด้วย เด็กมันก็สบายสิครับ ไม่ต้องคัดไม่ต้องเขียน แค่เอานิ้วจิ้มๆลากๆกระดานแค่นั้น”
       “เป็นไปได้เหรอครับ ที่..ที่นี่ไม่มีปัญหาอะไรเลย”
       ผันหัวเราะร่วน “ไม่มีครับ ไม่มีจริงๆ”
       เสียงดาวเรืองดังห้าวเข้ามาพร้อมกับตัวที่เดินมากับเพี้ยน
       “ทำไมจะไม่มี อย่างน้อยก็ปัญหาขโมยชุมยิ่งกว่ายุง แม้แต่ข้าวของในวัดมันก็ยังขโมย” ดาวเรืองพูดกับผัน “ฉันมาแจ้งความนะผู้ใหญ่”
       เสียงระฆังยกใหม่ดังขึ้น ผันใจเตลิดเข้าไปอยู่ข้างในวงไก่ชน
       “เอาไว้พรุ่งนี้ก็แล้วกัน ข้ากำลังยุ่ง” ผันเดินกลับเข้าไปด้านใน
       “ยุ่งนักก็ปิดบ่อนมันเดี๋ยวนี้เลยมั้ย..พี่เรือง” เพี้ยนเสนอ
       ผันชะงักแล้วหันกลับมา “ไม่ได้นะเว้ย..ลูกข้ากำลังเป็นต่อ”
       “ถ้างั้นก็รับแจ้งความ แล้วก็ตามจับขโมยมาให้ได้” ดาวเรืองบอก
       “ทำไมเอ็งไม่ไปแจ้งกับไอ้จ่าแม่นมันวะ” ผันถาม
       “อ้าว แล้วหมู่บ้านนี้มีผู้ใหญ่ไว้ทำอะไรล่ะ ชนไก่กับหาเมียให้ครบสิบคนงั้นเหรอ” ดาวเรืองแขวะ
       ผันเสียหน้า “ไอ้เรือง!!!! เอ้า..เอ็งจะแจ้งอะไรก็ว่ามา แล้วก็รีบไปให้พ้นหน้าข้าสักที”
       “ฉันขอแจ้งจับไอ้วรรณ ข้อหาที่มันไปขโมยเครื่องปั่นไฟในวัด”
       “ชะช้า..มันจะมากไปแล้ว ไอ้วรรณมันไปซื้อวิตามินให้ไก่ข้าที่จังหวัดตั้งแต่เช้า มันจะไปขโมยเครื่องปั่นไฟได้ยังไง เอ็งมีหลักฐานอะไรถึงมาใส่ความลูกข้า”
       “ตกลงจะรับแจ้งแล้วไปพูดให้ลูกบังเกิดเกล้า เอาของกลางมาคืนดีๆมั้ย”
       ผันเสียงแข็งใส่ “ไม่!!!! ข้าไม่เชื่อว่าลูกข้าจะทำอะไรชั่วๆอย่างนั้นได้”
       “ทำไมมันจะทำอะไรชั่วๆอย่างนั้นไม่ได้ ในเมื่อมันมีพ่อให้ท้ายแบบนี้”
       ผันโกรธจัด “ไอ้เรือง!!”
       “ถ้าไม่มีหลักฐาน เธอจะแจ้งจับใครไม่ได้นะ ทุกอย่างต้องเป็นไปตามกฎหมาย” จินตวัฒน์บอก
       “เอาวะ..ในเมื่อกฎหมายยังเล่นงานคนผิดไม่ได้ ก็ต้องใช้กฎแห่งกรรมแก้ขัดไปก่อน นี่..จะบอกอะไรให้นะผู้ใหญ่..คนขโมยของวัดน่ะ มันจะอยู่ไม่สุข มันจะยืนเต้นแร้งเต้นกาประจานตัวเองไปตลอดล่ะ จำคำไอ้เรืองไว้ให้ดี”
       ดาวเรืองเดินยิ้มกริ่มลอยหน้าลอยตาออกมา เพี้ยนเดินท่าเดียวกับลูกพี่
       ผันยิ้มเจื่อน “อย่าไปสนใจมันเลยครับคุณปลัด มันก็พูดไปเรื่อย..ใครมันจะยืนเต้นแร้งเต้นกาประจานตัวเองอยู่ได้ จริงมั้ยครับ”
       จินตวัฒน์ยิ้มให้ผันแล้วประมวลความคิดว่าหมู่บ้านนี้มันเป็นยังไงกันแน่
       
       จินตวัฒน์เดินคุยกับกำจรมาตามทาง
       “นอกจากเดินโพยหวยแล้วยังเปิดบ่อนไก่ อื้ม..จะแก่นไปไหนเนี่ย” จินตวัฒน์ว่า
       “เรื่องบ่อนไก่นี่ ไอ้เรืองมันไม่ได้เจตนาจะเปิดหรอกครับ พอดีมันชนะพนันผู้ใหญ่ผัน ผู้ใหญ่ผันเลยต้องยกตั๋วบ่อนไก่ให้มันไป มันก็คอยเก็บค่าต๋งอยู่ข้างนอก ไม่ได้เข้าไปเล่นกะเขาหรอกครับ มันว่ามันสงสารไก่” กำจรเล่า
       “ดีนะ ที่ยังมีความเมตตาอยู่บ้าง”
       ดาวเรืองเดินถือถุงก๊อปแก๊ปสีทึบมุดดงหญ้าข้างทางออกมากับเพี้ยน
       ดาวเรืองแกล้งจามเสียงดัง “ฮั่ดเช้ย..ใครนินทาข้าวะ ไอ้เพี้ยน”
       “เพี้ยนเปล่า” เพี้ยนรีบบอก
       ดาวเรืองแกล้งหันมาหากำจร “น้าจร”
       “ข้าเปล่า” กำจรตอบ
       จินตวัฒน์รีบบอก “การพูดว่าใครมีความเมตตา ไม่ถือเป็นการนินทา ถือเป็นคำชม”
       “แล้วไป ยิ่งขี้เกลียดมีเรื่องกับคนแปลกหน้าอยู่ด้วย” ดาวเรืองว่า
       “ต่อไปฉันก็ไม่ใช่คนแปลกหน้าสำหรับที่นี่”
       “เพราะนายต้องเปิดตูดกลับกรุงเทพฯไปภายในไม่เกินเจ็ดวัน พนันกันมั้ยล่ะ”
       “แทงร้อยให้สองร้อย” เพี้ยนบอก
       กำจรเอากับเขาด้วย “แทงสองร้อย ได้เท่าไหร่วะ”
       จินตวัฒน์เอ็ดกำจร “นายจร!!” จินตวัฒน์หันไปพูดกับดาวเรือง “ฉันอยู่นานเกินนั้นแน่ รับรอง”
       “จะคอยดู แต่อย่ามาจุ้นกับเราเด็ดขาด ไม่งั้นไม่รับรองความปลอดภัย”
       “ฉันไม่ชอบจุ้นเรื่องผู้หญิง นอกเสียจากว่าผู้หญิงคนนั้นจะทำผิดกฎหมายจนฉันต้องเข้าไปจุ้น ถ้าเธอไม่อยากให้ฉันไปวุ่นวายกับเธอ เธอต้องไม่ทำผิดกฎหมาย”
       “คิดดูก่อนนะว่าทำได้เปล่า”
       พูดจบดาวเรืองก็ยิ้มกวนแล้วยักคิ้วใส่จินตวัฒน์ก่อนจะเดินส่ายไหล่เป็นนักเลงออกมากับเพี้ยน จินตวัฒน์มองตามแล้วก็ได้แต่ส่ายหน้า
       
       ดาวเรืองชะเง้อมองไปที่หัวถนน สักครู่เพี้ยนก็ขี่มอไซค์หน้าตั้งเข้ามา
       “มันมากันแล้วพี่เรือง”
       ดาวเรืองพยักหน้าแล้วตบตูดควายหนึ่งที สุวรรณ แหลม กรอดขี่มอไซค์มาตามทาง สุวรรณพยายามโทรหาดาวเรืองแต่ไม่ติด กรอดกับแหลมร้องเพลงล้อว่า ฮาโหล ทำไมไม่รับสาย ฮาโหล
       ทันใดนั้นควายก็เดินข้ามถนน
       ทั้งสามหันไปมองเห็นควายเดินตัดหน้าก็ตกใจหักมอไซค์หลบข้างทาง
       “ควาย” แหลมร้องลั่น
       
       ทั้ง 3 คนตกลงไปนอนในปลักควายจนเละไปทั้งตัว แต่สุวรรณยังคงรักษามือถือไว้ได้อย่างสวยงาม

ดาวเรือง ตอนที่ 1
       เวียงเดินหน้ากระดานเรียงหนึ่ง นำบุญปลีก บุญปลอดยักย้ายส่ายสะโพกซ้ายขวาออกมาโดยพร้อมเพรียงกัน ผันนุ่งผ้าขาวม้าถือขันถือสบู่ตามหลังมา
       
       “จะไปไหนจ๊ะแม่เวียง” ผันถาม
       “ไปธุระ” เวียงตอบ
       “ไปกันหมดทั้งสามคนเลยเหรอ ไม่มีใครอยู่ถูสบู่ให้พี่สักคนเลยเหรอจ๊ะ”
       “ก็เรียกแม่เบอร์ สี่-ห้า-หก มาถูให้สิพี่ผัน” บุญปลีกว่า
       “สี่-ห้า-หก มันหนีตามผู้ชายไปแล้ว” ผันบอก
       บุญปลอดยกมือพนม “กาเมสุ มิจฉาจารา เวรมณีสิกขาประทัง สมาธิยามิ งั้นก็เบอร์เจ็ด-แปด-เก้า”
       “ไม่อยู่ ฉันใช้ให้มันไปซื้อกับข้าวมาทำรอพวกเราไง” เวียงบอก
       “เห็นมั้ย..เมียไม่พอ สงสัยต้องหาเบอร์สิบมาไวไวแล้วล่ะแม่เวียง” ผันต่อรอง
       เวียงพูดแบบนักเลงๆ “ฉันรับปากจะให้พี่มีเมียสิบคน ฉันก็ต้องทำตามนั้น แต่ฉันต้องเป็นคนหาให้เอง จะได้ไม่มีใครแตกแถว อย่าลืม”
       “จ้ะแม่”
       พูดจบเวียงก็เดินบิดตูดซ้ายขวา นำบุญปลีกกับบุญปลอดออกมา
       สักครู่ สุวรรณ แหลม และกรอดก็เดินมาในสภาพตัวเขรอะไปด้วยโคลน
       “โอ๊ยย..เหม็นชิปเป๋ง อาบน้ำด้วยคนนะพ่อ”สุวรรณถอดเสื้อกับกางเกงจนเหลือแต่บ็อกเซอร์
       “ฉันอาบด้วย” แหลมกับกรอดถอดเสื้อ ถอดกางเกง
       “นี่พวกเอ็งไปนอนแช่โคลนที่ไหนมา”
       “อาบก่อนตอบทีหลัง เหม็นตัวเองจนรากจะแตกอยู่แล้ว” สุวรรณบอก
       สุวรรณ แหลม และกรอดพร้อมใจกันตักน้ำในตุ่มอาบโครมๆ พร้อมผู้ใหญ่ผัน ทุกคนตักน้ำราดผม ล้างหน้า ราดตัว ราดขา ราดโดนอวัยวะทุกส่วนในร่างกาย แล้วสักครู่ก็เริ่มรู้สึกคันหัว คันหน้า คันแขน ขา ลำตัว ลำแข้ง ลำขา จักกะแร้ ข้อพับ รวมไปจนถึงง่ามต่างๆในร่างกาย
       “ทำไมคันหัววะ” ผันสงสัย
       “คันหน้าด้วยพ่อ แขนก็คัน ขาก็คัน” สุวรรณเสริม
       “จักกะแร้ก็คัน เฮ้ยยย..คันอะไรนักหนาวะเนี่ย” แหลมบอก
       ทุกคนยืนเกาไปทั่วสรรพางค์จนเป็นที่น่าเวทนา
       กรอดหยิบเศษหมามุ่ยที่ลอยอยู่ในน้ำขึ้นมา “หรือจะเป็นเพราะขนไอ้นี่จ๊ะพ่อผู้ใหญ่”
       “ขนอะไร” ผันถาม
       ผัน สุวรรณ และแหลมก้มหน้าเข้ามามองใกล้ๆมือกรอด แล้วก็ตาเหลือกแหกปากลั่นพร้อมกัน
       “หมามุ่ย!!”
       คำพูดดาวเรืองผุดขึ้นมาในหัวผู้ใหญ่ผัน
       ผันคำรามลั่น “ไอ้เรือง!!”
       สุวรรณพูดแบบไม่รู้อิโหน่อิเหน่ “แฟนหนูเองจ้ะพ่อ”
       ผันเขกมะเหงกใส่หัวสุวรรณ “นี่แหนะแฟน!!!”
       ผัน สุวรรณ แหลม และกรอดเกาพร้อมกับเต้นยึกยักไปมายิ่งกว่าเลดี้ กาก้ากับชากีร่ารวมกัน
       ดาวเรืองกับเพี้ยนที่แอบดูอยู่เอามือปิดปากหัวเราะงอหายจนแทบจะตกจากต้นไม้ที่ขึ้นไปซ่อนตัวอยู่
       
       จ่าแม่นโม้น้ำลายแตกฟองอยู่ที่สถานีตำรวจ
       “คุณปลัดคิดถูกแล้วครับ ถ้าอยากรู้จักไอ้เรืองต้องมาถามผม เพราะทั้งดอนล้อมแรดก็มีผมนี่แหละครับที่รู้จักมันดีที่สุด”
       จินตวัฒน์ถามต่อ “ผมอยากรู้ว่าเด็กผู้หญิงตัวแค่นี้ทำไมถึงกล้าทำตัวเป็นนักเลงขนาดนั้น จ่าช่วยเล่าให้ผมฟังหน่อยได้มั้ยครับ”
       จ่าแม่นลุกขึ้นตบเท้าทำความเคารพอย่างเข้มแข็ง ก่อนจะเล่าประวัติดาวเรืองให้จินตวัฒน์ฟัง
       “ครับผม !! ไอ้เรืองมันมีชื่อเต็มๆว่า ดาวเรือง มีพ่อชื่อพนา แม่ชื่อบานชื่น พี่ชายชื่อพฤกษ์ ปู่ชื่อจำปา ตาชื่อจำปี ย่าชื่อยี่โถ ยายชื่อชงโค ลุงป้าน้าอาทางฝั่งแม่ชื่อ บานบุรี ยี่สุ่น พุดซ้อน หงอนไก่ ญาติทางฝั่งพ่อชื่อ กุหลาบ มะลิ มาลัย ใบ...”
       “พอๆจ่า...เอาเป็นว่ามันดอก(ไม้) ทั้งตระกูล แล้วไงต่อ” กำจรถาม
       “ไอ้เรืองกับแม่เปิดร้ายขายอาหารเล็ก ๆ อยู่ตรงปากทางเข้าหมู่บ้าน ถึงผมจะชอบแม่มัน เอ็นดูมันเหมือนลูกเหมือนหลาน แต่ถ้ามันทำผิดผมก็ต้องจับมันเข้าคุก เพราะผมคือ” จ่าแม่นยืดอกจนแทบติดเพดาน “จ่าแม่น เก่งหมุด ผู้พิทักษ์สันติราษฎร์แห่งดอนพัฒนา” จ่นแม่นชูกำปั้นเหนือหัวเหมือนจะประกาศชัยชนะ
       จินตวัฒน์กับกำจร มองจ่าแม่นอึ้งๆ
       จ่าแม่นแก้เขินด้วยการหันไปหยิบแฟ้มประวัติจากในตู้ “นี่ครับแฟ้มประวัติมัน ถ้าคุณปลัดอยากรู้ว่ามันร้ายยังไงก็ลองเอาไปอ่านดูครับ”
       จินตวัฒน์จะรับแฟ้มมาแต่เสียงเรียกเข้าจากมือถือจ่าแม่นซึ่งเป็นเพลง “มาร์ชพิทักษ์สันติราษฎร์ หรือ เพลงเกียรติตำรวจของไทย” ดังขึ้นเสียก่อน จ่าแม่นจึงชักมือที่ส่งแฟ้มกลับ จินตวัฒน์เลยวืดไป
       จ่าแม่นรับสาย “สน.ดอนพัฒนา กระผมจ่าแม่น เก่งหมุด ยินดีรับใช้..ครับผ๊ม”
       จ่าแม่นรับสายด้วยเสียงขึงขังก่อนจะยื่นแฟ้มประวัติดาวเรืองให้จินตวัฒน์ จินตวัฒน์ยื่นมือไปรับอีกครั้ง แต่แล้วจ่าแม่นก็ชักมือกลับพร้อมกับร้องเสียงดัง
       “ว่าไงนะครับ...ได้ครับ...เดี๋ยวผมจะรีบไปเดี๋ยวนี้”
       จ่าแม่นตบเท้าเสียงดังพร้อมกับทำความเคารพเหมือนมีผู้บังคับบัญชายืนอยู่ตรงหน้า แล้วกดวางสายก่อนจะหันมาพูดกับจินตวัฒน์ขึงขังเช่นเคย
       “คุณปลัดไม่ต้องอ่านแล้วครับ ไปดูให้เห็นกับตาดีกว่าว่าไอ้เรืองมันร้ายขนาดไหน”
       “ดาวเรืองไปก่อเรื่องอะไรอีกเหรอครับ” จินตวัฒน์ถาม
       “มันลอบทำร้ายครอบครัวผู้ใหญ่ผัน แล้วยังฝ่าฝืนทำผิดกฎหมายกลางวันแสกๆ”
       จ่าแม่นเดินหน้าเข้มอย่างเอาเรื่องก่อนจะตบเท้าเดินออกไป
       “มะ..มัน..ไอ้เรืองมันต้องเอาปืนอาก้ามายิงถล่มบ้านผู้ใหญ่ผันแน่เลย”
       กำจรบอกแล้วเดินตามจ่าแม่นออกไปด้วยสีหน้าท่าทาง และแววตาที่บ่งบอกว่าสุดสยอง
       
       ส่วนจินตวัฒน์นึกไม่ถึงว่าดาวเรืองจะร้ายกาจขนาดนี้เชียวหรือ?
       
       โปรดติดตามตอนที่ 2

หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
ข่าวล่าสุด ในหมวด
ดาวเรือง ตอนที่ 13 จบบริบูรณ์
ดาวเรือง ตอนที่ 12
ดาวเรือง ตอนที่ 11
ดาวเรือง ตอนที่ 10
ดาวเรือง ตอนที่ 8
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 23 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 23 คน
100 %
ยังไม่มีผู้ไม่เห็นด้วย
0 %
ความคิดเห็นที่ 3 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
เนื้อเรื่องโบราณมาก ปลัดอำเภอเดี๋ยวนี้ไม่ใช่พระเอกแบบตะก่อนแล้ว
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 2 +2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
" เชื่อหัวไอ้เรืองเถอะ....ดังแน่ "
จาก ไอ้เรืองจารุณี
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
 
คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
สนุกแน่
Vning2499@hotmail.com
 
ความคิดเห็นที่ 1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
เป็นเรื่องที่กำลังรอต่อจากชายพีร์มั๋กๆๆๆๆ แค่อ่านเรื่องย่อก็เห็นความวุ่นวายของไอ้เรืองแล้ว
vena
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014