หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ สุภาพบุรุษจุฑาเทพ : คุณชายรัชชานนท์

สุภาพบุรุษจุฑาเทพ คุณชายรัชชานนท์ ตอนที่ 6

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 29 พฤษภาคม 2556 09:57 น.
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
สุภาพบุรุษจุฑาเทพ คุณชายรัชชานนท์ ตอนที่ 6
        สุภาพบุรุษจุฑาเทพ คุณชายรัชชานนท์ ตอนที่ 6
       
       ขบวนของเจ้าบ่าวเจ้าสาวเคลื่อนขบวนมาตามทางในหมู่บ้าน กลุ่มชาวบ้านพากันยืนเรียงรายสองข้างทาง รอดูเจ้าบ่าวเจ้าสาวอย่างตื่นเต้นยินดี
       
       รัชชานนท์กับสร้อยเดินไปทางไหน กลุ่มชาวบ้านก็โปรยปรายดอกไม้ให้
       สร้อยเหลียวหน้าแลหลังตลอดทางมองหาพ่อใหญ่ เห็นมีแต่แม่เฒ่าที่เดินนำ แต่พ่อใหญ่กับไกสอนไม่ได้ตามมาด้วย ส่วนแฮรี่ที่เพิ่งตามมาสมทบ พอสร้อยขยับจะถาม แฮรี่ก็ยกกล้องขึ้นถ่ายรูป
       รัชชานนท์หันมาจับตามองสร้อยที่ดูสวยแปลกกว่าทุกวันสร้อยหันขวับมาจ้องหน้าแล้วถาม
       "มองอะหยัง !"
       รัชชานนท์ยิ้มบอก
       "ก็มองเจ้าสาวของฉันน่ะซิ"
       สร้อยยิ้มมั่น
       "เห็นข้อยเป็นผู้หญิงแล้วล่ะซิ"
       "ไม่ล่ะ ยังไงฉันก็ไม่มีวันเห็นเธอเป็นผู้หญิงไปได้"
       "บ่เป็นหยัง ข้อยเก่งกล้าบ่แพ้ผู้ชาย บ่มีไผเห็นข้อยเป็นผู้หญิงอยู่แล้ว"
       "ฉันก็ไม่เคยเห็นเธอเป็นผู้ชายนะ"
       สร้อยชักเอะใจ
       "แล้วเห็นข้อยเป็นอะหยัง"
       รัชชานนท์ก้มหน้าลงไปมองสร้อยใกล้ๆอย่างพิจารณา
       "ก็เห็นเป็นลิงน่ะซิ! ฉันยังไม่เคยเห็นเธออยู่เฉยๆ... เพ่นพล่านไปทั่วหมู่บ้าน จับไม่ได้ไล่ไม่ทันซักที ปีนต้นไม้ได้ปรู๊ดปร๊าดๆ มือเท้าก็ไวเหลือเกิน เหมือนลิงไม่มีผิด"
       "แล้วเป็นหยังยอมมาแต่งงานกับลิงอย่างข้อย! ไปหาแม่หญิงงามๆผู้อื่นแต่งซิ ไป๊"
       สร้อยโกรธงอนสะบัดหน้าเดินออกไป แต่ไปได้ไม่ไกลเพราะมีด้ายขาวผูกมือกันไว้ต้องเด้งกลับมาใหม่ รัชชานนท์จับแขนสร้อยไว้ไม่ให้เดินหนีไปอีก
       "ฉันตัดสินใจไม่ผิดหรอกที่แต่งงานกับเธอ ฉันไม่มีวันได้เจอใครเหมือนเธออีก ต่อไปนี้ชีวิตของเธอผูกติดกับฉันแล้วนะ ไม่ว่าฉันจะไปไหน เธอก็ต้องไปกับฉันด้วย..สร้อยฟ้า"
       รัชชานนท์เลื่อนมือลงไปจับมือสร้อยไว้แน่น เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขาเห็นแววตาคู่นั้นดูจริงใจเหลือเกิน
       
       ขบวนเจ้าบ่าวเจ้าสาวเคลื่อนขบวนมาถึงหน้าเรือนตาจั่น ทุกคนแยกกันยืนสองข้างทาง
       แม่เฒ่าเดินนำรัชชานนท์กับสร้อยเดินมาตามทางเดินตรงกลาง ผู้คนสองข้างทางโปรยดอกไม้ให้ สร้อยยังคงเหลียวหาพ่อใหญ่ทางด้านหลัง เธอเห็นแต่แฮรี่เดินตามมาเท่านั้น
       "แฮรี่...พ่อใหญ่ไปไส เป็นหยังยังบ่ตามมา...เกิดเฮื่องอะหยังบ่"
       "วันนี้เป็นวันดีของเจ้ากับคุณชาย เจ้าไม่ต้องไปคิดเรื่องอื่น ไม่มีเรื่องไหนสำคัญไปกว่างานแต่งงานของเจ้าแล้ว เจ้าสร้อย"
       สร้อยไม่ฟังอีกตามเคย
       "มีไผฮู้บ้างว่า พ่อใหญ่หายไปไส ไปเฮ็ดอะหยัง"
       สร้อยถามไปรอบๆตัวอย่างเริ่มร้อนใจ รัชชานนท์บีบมือสร้อยให้ใจเย็นๆ
       "ไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรอกน่า พ่อใหญ่อยู่บนเรือนโน่นแล้ว พ่อใหญ่คงจะเดินไม่ค่อยสะดวก ก็เลยมารอเราอยู่ที่นี่"
       สร้อยเงยหน้าขึ้นมองไปบนชานเรือน พ่อใหญ่กับไกสอนยืนรออยู่แล้ว
       แม่เฒ่าพารัชชานนท์กับสร้อยมายืนอยู่บนแผ่นหินที่ปูด้วยใบตอง แล้วตักน้ำล้างเท้าให้คนทั้งสองพลางบ่นพึมพำสวดให้ศีลให้พรไป...
       “ขวัญเอย มาอยู่เฮือนหลังใหญ่ เพิ่นปลูกใส่เป็นเฮือนหอ..ปลูกลูกยอเป็นของอ่อน..”
       แม่เฒ่าสวดไม่จบดี สร้อยก็รีบร้อนก้าวขึ้นบันไดไปก่อนเพราะเจอพ่อใหญ่ จนก้าวพลาดเกือบล้มหัวคะมำไปที่บันได ดีที่รัชชานนท์คว้าตัวสร้อยไว้ได้ทัน
       "อีสร้อยเอ๊ย ฟ่าวไปไส เดี๋ยวกะได้เข้าหอกับคุณชายแล้ว เจ้านี่ใจฮ้อนหลายเด้อ" แม่เฒ่าบอก
       ทุกคนที่ยืนอยู่รอบๆ หัวเราะกันครืน
       สร้อยรู้สึกเขินอาย
       "ข้อย ข้อย บ่ได้ฟ่าวไปเข้าหอ ข้อยสิขึ้นไปหาพ่อใหญ่"
       "เอ้า ฟ่าวขึ้นเฮือนไปได้แล้ว เดี๋ยวสิบ่ทันฤกษ์"
       แม่เฒ่ายิ้มขำแล้วเดินนำคู่บ่าวสาวขึ้นไป แฮรี่เดินตามไป
       สร้อยยืนขัดๆเขินๆไม่กล้าก้าวดุ่มๆขึ้นเรือนอีก รัชชานนท์เห็นแล้วอดยิ้มไม่ได้
       "ฉันเริ่มเห็นเธอเป็นผู้หญิงแล้วล่ะ ตอนนี้เลยรู้สึกอยากรีบเข้าหอแล้วเหมือนกัน...ไปๆ รีบไปเข้าหอกัน"
       รัชชานนท์แกล้งดึงสร้อยเดินขึ้นบันไดไปด้วยกัน
       "บักคุณชายนี่"
       รัชชานนท์ไม่ยอมให้สร้อยบิดพลิ้วหลุดมือไปได้ เขาพาสร้อยขึ้นไปบนเรือนจนได้
       
       บนเรือนตาจั่น รัชชานนท์กับสร้อยนั่งอยู่ที่หน้าฟูกนอนท่าทางเอี้ยมเฟี้ยม เมื่อถึงเวลาต้องเข้าหอกันจริงๆ ทั้งสองต่างก็เก้อเขินไม่แพ้กัน แม่เฒ่าปูที่นอนแล้วก็ประพรมน้ำมนต์ลงไป
       "เอาล่ะ ได้เวลาส่งตัวแล้วล่ะ พ่อใหญ่"
       พ่อใหญ่นั่งอยู่กลาง มีไกสอนกับแฮรี่ประกบซ้ายขวา
       สร้อยนึกได้ปราดเข้าไปเกาะเข่าพ่อใหญ่ ด้ายขาวที่ผูกไว้ลากเอารัชชานนท์ไปด้วย
       "พ่อใหญ่ พ่อใหญ่หายไปไสมา มีอะหยังเกิดขึ้น"
       "บ่มีอะหยัง มื้อนี้มีแต่เฮื่องมงคลเกิดขึ้น..เจ้าออกเฮือนแล้วเด้อ เจ้าสร้อย นับตั้งแต่มื้อนี้ไป เจ้าต้องเป็นผู้ใหญ่แล้ว อย่าหุนหันพลันแล่น อย่าเอาแต่ใจตัว ต่อไปสิต้องเชื่อฟังคุณชาย ผู้นำชีวิตของเจ้าเด้อ"
       สร้อยจะค้าน
       "เป็นหยังข้อยต้องเชื่อ"
       ไกสอนเตือน
       "อีสร้อย"
       สร้อยสงบปากสงบคำไป แต่หันมามองรัชชานนท์ทำหน้าทะมึนใส่ หมายให้รู้ว่าไม่มีทางเชื่อฟังแน่
       "คุณชายรัชชานนท์...ผมขอมอบลูกสาวของผมให้กับคุณชาย"
       พ่อใหญ่ดึงมือรัชชานนท์มา แล้วดึงมือสร้อยวางไว้ในอุ้งมือของรัชชานนท์
       "ผมเชื่อว่า ผู้ชายที่กล้าหาญและมีความรับผิดชอบอย่างคุณชายจะต้องดูแลปกป้องเจ้าสร้อยได้ และเพื่อนตายก็ไม่มีวันทิ้งกัน ไม่ว่าวันข้างหน้าจะมีอะไรเกิดขึ้น ขอให้มือสองมือนี้ผูกเกี่ยวกันไว้ตลอดไป"
       พ่อใหญ่กุมมือของรัชชานนท์และสร้อยไว้แน่น ก่อนตัดใจปล่อยมือแล้วลุกขึ้น ไกสอนกับแฮรี่ลุกขึ้นตาม แฮรี่วางกล้องถ่ายรูปไว้คืนรัชชานนท์
       "พ่อใหญ่"
       สร้อยงอแงผวาจะลุกตาม รัชชานนท์ดึงตัวสร้อยไว้ พ่อใหญ่เดินออกไปพร้อมกับไกสอนกับแฮรี่
       "ห้ามออกจากห้องหอจนกว่าสิเถิงมื้อเช้าเด้อ" แม่เฒ่าบอก
       แม่เฒ่าเดินออกเป็นคนสุดท้ายแล้วปิดประตูห้องไป
       สร้อยนั่งนิ่งอย่างใจหาย อดน้ำตาคลอไม่ได้ รัชชานนท์ดึงสร้อยมากอดปลอบใจ เธอเผลอตัวให้รัชชานนท์กอดไปเดี๋ยวเดียวก็รู้สึกตัว ก็รีบผลักรัชชานนท์ออกไป
       "อย่ามาแตะตัวข้อย"
       สร้อยจะลุกขึ้นหนีแต่รัชชานนท์ดึงสร้อยไว้
       "จะหนีไปไหน ยังไงวันนี้ก็หนีกันไม่พ้นหรอก"
       รัชชานนท์ชูมือที่ถูกด้ายขาวผูกติดกันไว้อยู่ สร้อยนั่งหันหลังให้รัชชานนท์อย่างทำอะไรไม่ได้ เขาจะตามไปตอแยต่อแต่เปลี่ยนใจนั่งหันหลังให้สร้อย
       
       ทั้งสองต่างนั่งหันหลังให้กันคิดหนักว่าจะทำอะไรต่อไปล่ะทีนี้ เมื่อได้เข้าหอกันจริงๆ แล้ว!

สุภาพบุรุษจุฑาเทพ คุณชายรัชชานนท์ ตอนที่ 6
        ธราธร พุฒิภัทร และชัชวีร์ยังคงเดินตามรอยเท้าที่พาไปยังเข้าใกล้ตัวหมู่บ้าน ชัชวีร์รู้สึกเหมือนมีอะไรเคลื่อนไหวอยู่หลังต้นไม้และหลังพุ่มไม้
       
       "หยุดก่อนครับ"
       ธราธรกับพุฒิภัทรชะงักหยุดอย่างระวังตัว
       "มีอะไร นายชัช !"
       ชัชวีร์ดึงปืนจากเอวออกมาอย่างเตรียมพร้อม, ธราธรกับพุฒิภัทรรีบชักปืนออกมาตาม
       "ผมรู้สึกมีบางอย่างเคลื่อนไหวผิดปกติ"
       ทั้งสองถอยเข้ามารวมตัวกันต่างระวังให้กันและกัน พลางมองกราดไปรอบๆ
       "พวกพรานป่าหรือเปล่า" พุฒิภัทรว่า
       "ถ้าเป็นพวกพรานป่าก็น่าจะแสดงตัวออกมา หลบๆซ่อนๆอย่างนี้ไม่ได้มาดีแน่ ! ระวังตัวด้วยนะครับ"
       ลูกดอกยาสลบพุ่งมาปักที่แขนของพุฒิภัทรอย่างไม่มีใครได้ทันตั้งตัว
       "โอ๊ย"
       ชัชวีร์ยิงปืนสวนไปทางที่เห็นลูกดอกพุ่งเข้ามา ลูกดอกพุ่งสวนกลับมาอีกหลายดอกแต่ไม่โดนใคร พุฒิภัทรมึนงงจากพิษยาสลบของลูกดอก ธราธรรีบเข้าประคองพุฒิภัทรที่ทรุดตัวลง
       "ชายภัทร"
       "พาพี่ชายภัทรออกไปก่อนครับ" ชัชวีร์บอก
       ธราธรประคองพุฒิภัทรออกไปแล้วต้องหยุดชะงัก เมื่อทับทิมกับลูกน้อง 2 คนโผล่เข้ามายืนขวางทางไว้
       "เข้ามาแล้ว ออกไปบ่ได้"
       ธราธรต้องปล่อยพุฒิภัทรลงนอนไปบนพื้น ชัชวีร์เข้ามายืนหยัดเคียงข้างธราธร ทั้งสองฝ่ายต่างจ้องมองกันอย่างรอจังหวะ ทุกคนกระชับอาวุธที่อยู่ในมือ
       จ่อยกับจันทาเดินทะเล่อทะล่าเข้ามาอย่างตกอกตกใจ
       “จันทา เจ้ากลับไปเฮือนก่อนไป”
       จ่อยบอกกับทับทิม
       “ข้อยได้ยินเสียงปืนเกิดอะหยังขึ้น เฮ้ย! แล้วไอ้พวกนี้มันเข้ามาได้จังได๋”
       ชัชวีร์พยักหน้าให้ธราธรได้จังหวะที่ทุกคนเผลอตัวเพราะการมาของจ่อยกับจันทา ทั้งคู่พุ่งเข้าเล่นงานทับทิมกับลูกน้องจนลูกน้องสองคนกระเด็นไป ฝ่ายลูกน้องสองคนจะโผเข้าไปเล่นงานต่อ แต่จ่อยเอามือกางกั้นห้ามไว้
       “บ่ต้อง ข้อยเอง ! พวกเจ้าพาแม่หญิงกลับไปก่อน ไป”
       จ่อยตรงเข้าไปช่วยทับทิมจัดการกับชัชวีร์กับธราธร จ่อยเข้าฟาดหมัดฟาดแข้งกับชัชวีร์ที่พอมีฝีมือ แต่ทับทิมจัดการธราธรที่ไม่ได้ถนัดทางบู๊ได้ไม่ยากนัก แลกหมัดกันไม่กี่หมัดก็ล็อกตัวธราธรลงกับพื้นได้
       ชัชวีร์หันไปมองธราธรอย่างเป็นห่วง สวนหมัดใส่จ่อยให้หงายหลังไปแล้วพุ่งไปช่วยธราธร
       “พี่ชายใหญ่”
       ทับทิมฟาดมือเข้าหลังคอของธราธรอีกครั้งจนผล็อยร่วงลงไปกองกับพื้น ชัชวีร์พุ่งเข้ามาก็ทำอะไรไม่ทันแล้วหันหน้ามาจะเล่นงานทับทิม แต่ก็โดนจ่อยเอาหน้าไม้ฟาดหัวเข้าให้ ชัชวีร์หันไปมองจ่อย แต่ภาพสุดท้ายที่เห็นกลับเป็นจันทาที่ยืนอยู่เบื้องหลังจ่อย
       จันทายังไม่ยอมไปยืนอยู่กับลูกน้องของทับทิมที่ประกบอย่างระแวดระวังให้อยู่ จันทามองชัชวีร์อย่างไม่ได้เห็นเป็นศัตรู และไม่ได้คิดว่าพวกชัชวีร์จะเป็นพวกทหารเวียง
       ภาพจันทาในสายตาของชัชวีร์เลือนๆแล้วดับวูบลง
       ชัชวีร์โงนเงนล้มลงไปคว่ำหน้าลงพื้น ทับทิมกับจ่อยช่วยกันลากธราธรกับพุฒิภัทรให้มากองรวมกับชัชวีร์ ทั้งสามหนุ่มนอนหมดสติอย่างหมดสภาพไปแล้ว
       
       ภายในเรือนหม่อมเอียด วังจุฑาเทพ ถ้วยน้ำชาในมือหม่อมเอียดหลุดร่วงลงพื้นแตกละเอียด หม่อมยกมือทาบอกอย่างตกใจ
       “ตายจริง ! อยู่ดีๆก็เกิดมือไม้อ่อนขึ้นมาเสียเฉยๆ”
       สมศรีกำลังจัดเตรียมเครื่องสังฆทานอยู่รีบเข้าไปเก็บเศษแก้ว และเช็ดทำความสะอาดพื้นไป
       “ฉันคงไม่มีแรงช่วยหยิบจับแล้วล่ะนะ ยายศรี แกช่วยจัดเตรียมเครื่องถวายสังฆทานเสียให้เสร็จในวันนี้เลยนะ”
       “ได้ค่ะ คุณท่าน นี่ตั้งแต่คุณท่านรู้ข่าวว่า คุณชายเล็กหายตัวไป คุณท่านรับประทานไม่ได้นอนก็ไม่หลับ แล้วจะมีเรี่ยวแรงที่ไหนล่ะคะ”
       “ฉันรู้สึกใจคอไม่ดียังไงชอบกล เดี๋ยวไปสวดมนต์ในห้องพระเสียหน่อยดีกว่า วันนี้ฉันไม่รับแขกนะ ไม่ว่าใครมา ก็เชิญให้เค้ากลับไปก่อนให้มาใหม่วันหลัง”
       ย่าอ่อนพาวิไลรัมภาเดินเข้ามาพลางส่งเสียงมาแต่ไกล
       “คุณพี่ขา...ดูซิว่า ใครมากราบเยี่ยมคุณพี่”
       “สงสัยจะไม่ทันแล้วล่ะค่ะ คุณท่าน” สมศรีบอก
       สมศรีรวบเก็บเศษแก้วแล้วเดินค้อมหลังผ่านย่าอ่อนกับวิไลรัมภาออกไป
       วิไลรัมภาเข้าไปกราบที่ตักหม่อมเอียดอย่างอ่อนน้อมน่ารัก
       “สวัสดีค่ะ หม่อมย่า”
       “หนูรัมภาเป็นห่วงชายพีร์น่ะค่ะ คุณพี่ เลยแวะเข้ามาถามข่าวคราว”
       “ชายใหญ่เจอตัวชายพีร์แล้ว ไม่มีอะไรต้องเป็นห่วง”
       “แต่ตอนนี้ทุกคนเข้าไปในป่าตามหาพี่ชายเล็กอยู่ไม่ใช่เหรอคะ แล้วก็ยังไม่มีใครส่งข่าวกลับมาเลย อย่างนี้แล้วจะไม่ให้รัมภาเป็นห่วงได้ยังไงล่ะคะ แล้วรัมภาก็เป็นห่วงหม่อมย่าด้วย ในเวลาอย่างนี้หม่อมย่าคงจะต้องการกำลังใจเป็นที่สุด”
       วิไลรัมภาดึงมือย่าเอียดมาจับไว้อย่างให้กำลังใจ ดูน่ารักน่าเอ็นดูมากๆ
       “อนุญาตให้รัมภามาอยู่เป็นเพื่อนหม่อมย่าทุกวันนะคะ”
       “เราคนกันเอง ไม่ต้องขออนุญาตหรอก หนูรัมภาอยากมาก็มาได้ทุกวันเลยจ้ะ”
       “แต่ดิฉันไม่เห็นด้วยค่ะ”
       ดารณีนุชก้าวเข้ามาก้มหัวยกมือไหว้หม่อมเอียดกับย่าอ่อน แล้วยกมือรับไหว้จากวิไลรัมภาอย่างเสียไม่ได้ พลางจ้องมองวิไลรัมภาอย่างเหนือกว่า หมายจะกดหัวเอาไว้ไม่ให้เทียบเท่าศินีนุชได้
       “หนูรัมภาเป็นผู้หญิงจะมาบ้านผู้ชายทุกวัน โดยที่ไม่ได้เกี่ยวข้องเป็นอะไรกัน มันดูไม่งามเอาเสียเลยนะคะ”
       “ถึงจะไม่ได้เกี่ยวข้องเป็นอะไรกัน แต่วังเทวพรหมกับวังจุฑาเทพก็สนิทชิดเชื้อเสียยิ่งกว่าญาติ เราทั้งสองฝ่ายไปมาหาสู่กันไม่ได้ขาด คุณอาหญิงเสียอีกที่หายหน้าหายตาไปนานเชียว รัมภาเพิ่งเห็นคุณอาหญิงแวะมาเยี่ยมเยียนหม่อมย่า ก็ตอนที่ยายนุชกลับจากปีนังนี่แหละค่ะ”
       วิไลรัมภาพูดจานอบน้อมยิ้มหวาน ไม่ได้จิกกัดแต่ประการใด
       “เธอเอาอะไรมาพูด ฉันก็มากราบหม่อมป้าอยู่บ่อยๆ เธอเป็นยามเฝ้าอยู่หน้าวังจุฑาเทพหรือไง ถึงได้รู้ว่า มีใครไปใครมาที่นี่บ้าง”
       หม่อมเอียดลุกขึ้นอย่างรำคาญใจ
       “ขอโทษทีนะ วันนี้ไม่สะดวกที่จะต้อนรับใคร ถ้าอยากรู้ข่าวคราวอะไรก็ถามแม่อ่อนแล้วกัน”
       
        หม่อมเอียดเดินออกไป ปล่อยให้ย่าอ่อนมองดารณีนุชกับวิไลรัมภาอย่างไม่รู้จะเข้าข้างใครดี

สุภาพบุรุษจุฑาเทพ คุณชายรัชชานนท์ ตอนที่ 6
        หม่อมเอียดเดินหนีมาถึงหน้าห้องพระ ดารณีนุชและวิไลรัมภายังคงเดินตามมา ย่าอ่อนตามมารั้งท้ายอย่างทำอะไรไม่ถูก ไม่กล้าห้ามทั้งสองคน
       
       “หม่อมป้าจะเข้าห้องพระหรือคะ ดิฉันขอเข้าไปสวดมนต์ด้วยคนนะคะ ดิฉันก็ไม่สบายใจเหมือนกัน เป็นห่วงคุณชายเล็กกับลูกนุชเหลือเกิน เออ..คุณชายใหญ่ คุณชายภัทร คุณชายพีร์ก็ห่วงนะคะ ห่วงทุกคนเลยล่ะค่ะ หม่อมป้าขา”
       “แล้วพี่ชัชล่ะค่ะ ไม่ห่วงหรือคะ ตายจริง คุณอาไม่น่าลืมลูกชายตัวเองเลยนะคะ เป็นไปได้ยังไง หม่อมย่าขา รัมภาก็ขอเข้าไปไหว้พระสวดมนต์ด้วยคนนะคะ รัมภาจะช่วยสวดมนต์ภาวนาให้พวกพี่ๆกลับมาอย่างปลอดภัยเร็วๆ”
       “ก่อนที่จะเข้าไปในห้องพระ ก็ควรทำจิตใจให้สงบ สำรวมกายวาจาใจก่อน ถ้ากายพร้อมใจพร้อมแล้วค่อยตามเข้าไป”
       หม่อมเอียดเดินเข้าห้องพระไป ย่าอ่อนอยู่ในอาการละล้าละลัง
       “ให้ตามเข้าไปหรือไม่ให้เข้าล่ะนี่ เออ..ขอเข้าไปดูคุณพี่ก่อนนะ ระหว่างนี้ก็ทำจิตใจให้สงบ สำรวมกายวาจาใจอย่างที่คุณพี่ว่าล่ะกัน”
       ย่าอ่อนผลุบเข้าไปในห้องพระ ดารณีนุชมองวิไลรัมภอย่างเหยียดหยาม
       “กลับไปซะเถอะ รัมภา ถึงเธอจะเอาชนะใจหม่อมป้าได้ แต่ถ้าชนะใจคุณชายพีร์ไม่ได้ มันก็เปล่าประโยชน์ สู้เอาเวลาไปช่วยแม่เกษขายขนมหาเงินเลี้ยงปากเลี้ยงท้องดีกว่า ไม่ก็ไปหางานหาการทำซะ แต่อย่าสิ้นคิดไปเป็นเมียเก็บใครเหมือนแม่มารตีก็แล้วกัน”
       “รัมภาไม่เคยทำอะไรสิ้นคิดอยู่แล้วล่ะค่ะ ไม่เคยคิดจะเอาชนะใจผู้ชายโดยไปตามไล่ล่ากลับมา ทั้งๆที่ผู้ชายไม่ได้สนใจไยดีอะไรเลย รัมภาไม่แน่ใจนะคะ ถึงตามหาพี่ชายเล็กกลับมาได้ ก็ไม่รู้ว่าจะหนีไปอีกเมื่อไหร่ แปลกนะคะ ยายนุชก็ออกจะเพียบพร้อม ทำไมพี่ชายเล็กถึงได้รังเกียจนักก็ไม่รู้ !”
       “ยายรัมภา”
       “เราเข้าไปกันเลยดีมั้ยคะ การไหว้พระสวดมนต์จะช่วยให้เราจิตใจสงบได้ คุณอาหญิงทำใจให้นิ่งได้ก็จะได้คิดแผนจับพี่ชายเล็กได้ใหม่ไงล่ะคะ”
       วิไลรัมภาเดินลอยชายเข้าไปอย่างสบายใจ ปล่อยให้ดารณีนุชโมโหฮึดฮัดอยู่
       
       ภายในห้องพระ หม่อมเอียดพนมมือสวดมนต์อยู่หน้าโต๊ะหมู่บูชาที่มีพระพุทธรูปน้อยใหญ่ ย่าอ่อนนั่งพนมมือนั่งเยื้องหลังพี่สาว วิไลรัมภาคลานเข้ามากราบพระอย่างงดงาม ดารณีนุชคลานตามเข้ามา รีบกราบพระสามครั้งอย่างรวดเร็วแล้วขยับตัวไปนั่งใกล้หม่อมเอียด
       “หม่อมป้าค่ะ ถึงตอนนี้เรายังไม่ได้ข่าวคราวอะไรจากทางโน้น แต่อย่าเพิ่งหมดหวังนะคะ คุณชายอนุพันธ์น่ะกว้างขวาง...”
       หม่อมเอียดหยิบหนังสือสวดมนต์ส่งให้ ดารณีนุชรับหนังสือสวดมนต์มาอย่างงงๆ ทำให้หยุดปากไปโดยปริยาย
       “หนังสือสวดมนต์”
       “หนังสือสวดมนต์ก็มีไว้ให้สวดมนต์”
       ย่าอ่อนสะกิดดารณีนุชให้คลานถอยลงมาอยู่ข้างๆ เธอ วิไลรัมภาคลานเข้ามารับหนังสือสวดมนต์จากหม่อมเอียดอย่างรู้งาน
       วิไลรัมภาคลานออกไปหยุดอยู่ห่างออกไป พนมมือและทำหน้ามุ่งมั่นมองไปที่พระพุทธรูป
       วิไลรัมภาพึมพำแต่แน่ใจว่าทุกคนได้ยิน
       “ขอให้เจอพี่ชายเล็กเร็วๆ ด้วยเถอะ แล้วก็ขอให้ทุกคนกลับมาอย่างปลอดภัยด้วย พี่ชายพีร์คะ รัมภารออยู่นะคะ”
       ย่าอ่อนมองวิไลรัมภาอย่างเอ็นดูมากขึ้น ดารณีนุชแอบค้อนควักใส่วิไลรัมภา
       ดารณีนุชเปิดหนังสือสวดมนต์พลางพึมพำสวดไปอย่างอดทน ขยับตัวไปมาอย่างเมื่อยขบ วิไลรัมภานั่งตัวตรงสวดมนต์อย่างดูมีกิริยางดงาม
       หม่อมเอียดสวดมนต์เพื่อดับความว้าวุ่นใจที่เป็นห่วงหลานๆเหลือเกิน
       
       ที่พักแรมในป่า รณพีร์กำลังเอากระสุนออกจากปืนจิ๋วของศินีนุชจนหมด ฝ่ายศินีนุชกุมถ้วยน้ำไว้ด้วยสองมือทำห่อตัว ยังคงสั่นกลัวจากเหตุการณ์ปืนลั่นอยู่
       “พี่ชายพีร์คะ ดูซิคะ มือของนุชยังสั่นอยู่เลย”
       “หูของพี่ก็ยังดับอยู่ นี่ไม่รู้หูของพี่จะกลับมาใช้การได้หรือเปล่า”
       “อยู่ๆทำไมปืนถึงลั่นออกมาก็ไม่รู้ กระสุนนะคะเฉียดเท้านุชไปนิดเดียว นี่ถ้านุชกระโดดหลบไม่ทัน เท้าคงขาดไปแล้ว นุชไม่เคยนึกเลยว่า การเข้าป่าเป็นเรื่องที่เสี่ยงอันตรายขนาดนี้”
       “การเข้าป่ามันไม่อันตรายหรอก แต่การที่มีน้องนุชมาด้วย เอ๊ย การที่พกปืนมาด้วยแต่ใช้ปืนไม่เป็น มันอันตรายมาก เอ้า เอาปืนคืนไป พี่เอากระสุนออกหมดแล้ว”
       “ไม่ต้องคืนหรอกค่ะ นุชมีปืนสำรองอีกกระบอก”
       ศินีนุชควักปืนเล็กจิ๋วออกจากกระเป๋าสะพายมาชูให้ดูอีกกระบอก รณพีร์สะดุ้งเฮือก
       “เฮ้ย ! มีอีกเรอะ”
       รณพีร์ตกใจกระโดดดึงปืนจากศินีนุชมาแล้วรวบเก็บใส่กระเป๋าตัวเองไป รณพีร์อึดอัดใจอยากฟาดเข้าให้
       “น้องนุช !”
       ศินีนุชแอ๊บแบ๊วทำไม่รู้เรื่อง
       “อะไรหรือคะ ก็นุชบอกแล้วว่า นุชจะไม่ทำตัวเป็นภาระให้พวกพี่ๆ นุชก็เลยต้องพกปืนมาเพื่อปกป้องตัวเอง พวกพี่ๆจะได้ไม่ต้องคอยเป็นห่วงนุชอยู่ตลอดเวลา”
       “น้องนุชจะไม่ทำตัวเป็นภาระใช่มั้ย งั้นดีแล้ว พี่จะไม่เป็นห่วงอีกต่อไป”
       รณพีร์ลุกขึ้นจะเดินออกไป
       “พี่ชายพีร์จะไปไหนคะ”
       “ไปตามหาพี่ชายเล็กน่ะซิ”
       “แล้วจะทิ้งให้นุชอยู่ที่นี่คนเดียวหรือคะ ปืนหรืออาวุธอะไรก็ไม่มี”
       รณพีร์มองซ้ายมองขวาแล้วมองพื้นก้มลงหยิบท่อนไม้จากพื้นส่งให้ศินีนุช
       “เอ้า ! นี่อาวุธป้องกันตัวสำหรับน้องนุช ไอ้นี่เหมาะที่สุดแล้ว ทำหลุดมือ หล่นใส่เท้าใครก็คงไม่ถึงตายแน่”
       “แต่...แต่นุชอยู่คนเดียวไม่ได้หรอกนะคะ”
       “โน่น ลุงบุญโฮมกับตาเกิ้นกลับมาแล้ว น้องนุชไม่ต้องอยู่คนเดียวแล้วล่ะ”
       บุญโฮมกับพรานเกิ้นถือนกร้อยเป็นพวงที่ยิงมาได้เข้ามา
       “ฝากดูคุณผู้หญิงด้วยนะครับ”
       รณพีร์รีบเดินออกไปทันที
       “พี่ชายพีร์”
       ศินีนุชมองรอบๆข้างอย่างหวาดๆแล้วสายตามาหยุดที่บุญโฮมกับพรานเกิ้น ยิ่งให้รู้สึกว่ายิ่งไม่ปลอดภัยไปกันใหญ่
       
       “พี่ชายพีร์”

สุภาพบุรุษจุฑาเทพ คุณชายรัชชานนท์ ตอนที่ 6
        รณพีร์เดินแกะรอยเท้าของกลุ่มธราธรมาถึงทางแยก
       
       “พวกพี่ชายใหญ่ไปทางนั้น เราแยกไปอีกทางดีกว่า”
       รณพีร์เดินออกไปทางซ้าย แล้วเดินลัดเลาะไปตามทางในป่าเรื่อยๆ แล้วหยุดชะงักรู้สึกเหมือนมีเสียงคนเดินตามมาข้างหลัง เขาค่อยๆดึงปืนออกมาอย่างเตรียมพร้อมแล้วหันขวับไปทางด้านหลัง
       รณพีร์ถือปืนเล็งไปที่พุ่มไม้ที่ไหวไปมาเหมือนมีคนอยู่
       “นั่นใคร ! ถ้าไม่บอก ฉันยิง”
       “อย่ายิงค่ะ อย่ายิง”
       ศินีนุชใช้ท่อนไม้แหวกพุ่มไม้ออกมา เนื้อตัวครูดไปกับกิ่งไม้จนต้องสะบัดมือสะบัดเท้าด้วยความเจ็บแสบและคัน
       “โอ๊ย! เจ็บๆ”
       “น้องนุช !! ตามพี่มาทำไม !!
       “นุชตามมา..มาช่วยพี่ชายพีร์ตามหาพี่ชายเล็กไงคะ”
       “แล้วไปแอบอยู่หลังพุ่มไม้ทำไม”
       “ก็นุชกลัวพี่ชายพีร์ไล่นุชกลับ นุชก็เลยแอบตามมา ให้นุชไปด้วยเถอะนะคะ นุชไม่อยากอยู่เฉยๆ นุชอยากทำตัวให้เป็นประโยชน์บ้าง”
       บุญโฮมจูงพรานเกิ้นเดินเงอะงะเข้ามา
       “ขอโทษทีครับ คุณชาย พวกผมมัวแต่ก่อไฟอยู่ พอหันมาอีกทีคุณผู้หญิงก็หายไปแล้ว แต่ยังดีที่ไล่ตามมาทัน เดี๋ยวพวกผมจะพาคุณผู้หญิงกลับไปเองครับ” บุญโฮมว่า
       “ฉันไม่กลับ ! ใจคอพี่ชายพีร์จะให้นุชอยู่กับอีตาสองคนนี้จริงๆหรือคะ”
       “คุณผู้หญิงบ่อยากกลับ จังสั้นพวกเฮาก็ไปด้วยกันหมดนี่เลยดีบ่ ไปกันหลายๆคน จังซี้ต้องตามหาคนหายเจออีหลี ไปครับ ข้อยสินำทางให้เอง ก่อนอื่นข้อยขอเฮ็ดพิธีเปิดป่าก่อน พอข้อยเปิดป่าได้แล้ว ต่อไปสิบ่มีอุปสรรคใดๆมากีดขวางทางพวกเฮา แต่ข้อยขอไปหาผลหมากรากไม้มาเป็นเครื่องเซ่นปวงเทวดาก่อนเด้อ...” พรายเกิ้นว่า
       พรานเกิ้นเดินกระย่องกระแย่งออกไปแล้วเขย่งตัวพยายามสอยลูกไม้หรือผลไม้ในป่าลงมา
       “บักโฮมเอ๊ย มาช่วยกันหน่อย เร็ว”
       บุญโฮมตามไปช่วยพรานเกิ้นอย่างงๆ
       รณพีร์มองพรานเกิ้นกับบุญโฮมที่ช่วยกันสอยลูกไม้อยู่ มองศินีนุชที่ยืนกุมท่อนไม้แน่นอย่างหน่ายใจ
       “ฉันยอมแพ้แล้ว”
       ศินีนุชดีใจ
       “พี่ชายพีร์ยอมให้นุชไปด้วยแล้วใช่มั้ยคะ”
       “ใครว่า พี่ยอมกลับไปเฝ้าแคมป์ตามเดิมต่างหากล่ะ”
       รณพีร์เดินย้อนกลับไปทางเดิมอย่างเซ็งสุดๆ ศินีนุช บุญโฮมและเกิ้นตามติดไปเป็นขบวน
       
       ภายในเรือนตาจั่น รัชชานนท์กับสร้อยยังนั่งหันหลังให้กันอยู่ สร้อยขยับตัวยุกยิกอย่างไม่เป็นสุข
       “นี่เธอ...ชาวเวียงภูคำส่งตัวเจ้าบ่าวเจ้าสาวเข้าหอแต่หัววันอย่างนี้เหรอ... ลูกหลานชาวเวียงภูคำไม่เต็มบ้านเต็มเมืองหรือเนี่ย” รัชชานนท์พูดพลางหัวเราะขำ
       “บ่ใช่ ! ที่จริงพิธีแต่งงานของชาวเวียงภูคำต้องจัดสามมื้อสามคืน แต่นี่ บ่ใช่เวลาที่มาฉลองกัน พวกเฮาต้องเตรียมการอพยพไปจากที่นี่ สู้เก็บเสบียงอาหารไว้ดีกว่าเอามาเลี้ยงฉลองงานแต่งงานที่บ่ได้สำคัญอะหยัง”
       “งานแต่งงานของลูกสาวพ่อใหญ่จะไม่สำคัญได้ยังไง เอาอย่างนี้นะ กลับไปกรุงเทพฯเมื่อไหร่ ฉันจะจัดงานแต่งงานของเราอีกครั้ง คราวนี้จะจัดให้ครบถ้วนสมบูรณ์เลย”
       สร้อยหันขวับมามองรัชชานนท์
       “ข้อยบ่ต้องการ”
       รัชชานนท์หันมาประจันหน้ากับสร้อย
       “ข้อยต้องการตามหาเจ้ารัชทายาทให้เจอเท่านั้น อย่าลืมสิว่า..ข้อยกับเจ้าแต่งงานเพราะความจำเป็น บ่ใช่เพราะความเต็มใจ”
       คุณชานรัชชานนท์แกล้งจ้องตาสร้อย
       “แต่ไหนๆ เราก็แต่งงานร่วมหอลงโรงกันแล้ว เราก็เลยตามเลยเถอะนะ สร้อยฟ้า”
       “เจ้าคึดสิเฮ็ดอะหยัง”
       รัชชานนท์รวบมือสร้อยมาจับไว้แน่น
       “ฉันกำลังคิดว่า...ไหนๆเราก็แต่งงานเป็นผัวเป็นเมียกันแล้ว เราก็ต้องแสดงให้สมบทบาท ฉะนั้นเราต้องรู้จักกันมากกว่านี้ เธอยังไม่รู้จักฉันกับครอบครัวเลยนี่”
       สร้อยดึงมือออกอย่างโล่งใจ นึกว่ารัชชานนท์จะทำอะไรตัวเธอ
       “บักคุณชายนี่”
       รัชชานนท์เล่าอย่างไม่รู้ไม่ชี้ที่ทำให้สร้อยหายใจไม่ทั่วท้อง
       “คนในครอบครัวฉันจะเรียกฉันว่าชายเล็ก ฉันมีพี่น้องห้าคนเป็นผู้ชายทั้งหมด พี่ชายใหญ่ พี่ชายคนโตชื่อ คุณชายธราธร...พี่ชายคนรองชื่อ คุณชายปวรรุจ...ตอนนี้อยู่ที่สวิตเซอร์แลนด์..เดี๋ยวๆย้อนกลับไปที่พี่ชายใหญ่ก่อน..พี่ชายใหญ่ของฉันเป็นนักโบราณคดี...”
       รัชชานนท์เล่าครอบครัวไปเรื่อย สร้อยฟังไปงั้นๆแต่หูผึ่งจับรายละเอียด
       
       ท้ายหมู่บ้านวลาหก ธราธร พุฒิภัทร และชัชวีร์ถูกจับเอามือไขว้หลังมัดตัวอยู่ ทั้งหมดนอนกองรวมกันอยู่ที่พื้น จ่อยกับทับทิมยืนมองเชลยทั้งสามที่นอนไม่ได้สติอยู่
       “ไอ้พวกนี้บ่น่าใช่พวกทหารเวียง” ทับทิมบอก
       “มันกะบ่แน่ พวกมันอาจเป็นพวกทหารรับจ้างของเวียงภูคำกะได้”
       “ข้อยไปรายงานพ่อใหญ่ก่อน เจ้าเฝ้าพวกมันอยู่หม่องนี้”
       “เซาๆ...อย่าเพิ่งไป”
       ทับทิมที่กำลังจะรีบเดินออกไป หันมามองจ่อยเป็นเชิงถาม
       “งานแต่งงานของอีสร้อยเป็นจังได๋บ้าง”
       “งานแต่งงานกะคืองานแต่งงาน สิเป็นจังได๋ได้”
       ทับทิมเดินออกไปอย่างไม่เห็นสาระที่จ่อยถาม
       “บักกึ่มเอ๊ย ไอ้คนบ่มีหัวใจ ! ฮู้จักแต่เฮื่องรบบ่ฮู้จักเฮื่องฮัก กะเป็นจังซี้”
       จันทาเดินมาชะเง้อมอง จ่อยหันมองไปที่ชาย 2 คนที่ยืนเฝ้าอยู่
       “พวกเจ้าเฝ้าพวกมันไปก่อน เดี๋ยวข้อยมา”
       จ่อยรีบเดินไปหา จันทามองไปที่กลุ่มธราธรอย่างรู้สึกห่วงใย
       “เป็นหยังบ่ฟ่าวกลับไปเฮือนล่ะ จันทา ตามมาเฮ็ดหยัง”
       “ผู้ชายพวกนั้นบ่ใช่คนร้ายดอก อ้ายจ่อย”
       “พวกมันถือปืนบุกเข้ามาในหมู่บ้านเฮา สิบ่ใช่คนร้ายได้จังได๋”
       “ข้อยกะบ่ฮู้สิเว้าจังได๋ดี แต่ข้อยคึดว่า พวกเพิ่นมาดีบ่ได้มาร้าย เจ้าอย่าเฮ็ดอะหยังเพิ่นเลยเด้อ อ้ายจ่อย”
       
       จ่อยมองจันทาอย่างไม่ค่อยจะเชื่อตามสักเท่าไหร่
       
       อ่านต่อหน้า 2

1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
สุภาพบุรุษจุทาเทพ คุณชายรัชชานนท์ ตอนที่ 12 อวสาน
สุภาพบุรุษจุทาเทพ คุณชายรัชชานนท์ ตอนที่ 11
สุภาพบุรุษจุทาเทพ คุณชายรัชชานนท์ ตอนที่ 10
สุภาพบุรุษจุทาเทพ คุณชายรัชชานนท์ ตอนที่ 9
สุภาพบุรุษจุฑาเทพ คุณชายรัชชานนท์ ตอนที่ 8
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 63 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 61 คน
97 %
ไม่เห็นด้วย 2 คน
3 %
ความคิดเห็นที่ 13 +3 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ฟ่าวๆอัพแนเด้อ....มวนอีหลีกะด้อกะเดื้อ....สิท่าอ่านทุกมื้อ...ขอบคุณหลายๆเด้อพี่น้องเด้อ...
ฮักคนอัพแฮ้งแฮง
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 12 +2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
รักคนอัพมากที่สุดในสามโลก วันนี้อัพเยอะมาก
อีนางสร้อย
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 11 +3 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
จริงๆการที่ทางเวปลงให้น้อยน่าจะเป็นเรื่องของการที่รอละครออกอากาศด้วยนะคะ คงไม่อยากให้นำหน้าไปเร็วกว่าการออกอากาศจริง
ploy214@yahoo.com
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 10 +3 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
โถ ชายเล็ก! เพิ่งจะเข้าหอกับเค้าก็โดนเจ้าสาวทิ้งซะแล้ว ฮาสร้อยฟ้าจริงๆ อยากดูฉากนี้เต็มแก่แล้ว
แฟนคลับละคร
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 9 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
Message
iOS
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 7 +5 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ม่วนอีหลี อัพไวๆเด้อ ซิท่าอ่าน ขอบคุณหลายๆเด้อ ..
ม่วนคั่กๆ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 6 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ขอบคุณมากๆค่ะ ที่อัพให้อ่านเยอะเลยวันนี้ ขอให้ทั้งคนอ่านและคนอัพมีความสุขกันทั้งวันนะคะ
_/\_
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 4 +2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ม่วนหลาย อัพไวคั่กคั่ก
snannapas@hotmail.com
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 1 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
เย้ มาแล้ว
.
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014