หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ มารกามเทพ

มารกามเทพ ตอนที่ 12

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์
6 พฤษภาคม 2556 17:44 น.
หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
มารกามเทพ ตอนที่ 12
        มารกามเทพ ตอนที่ 12 (ต่อ)
       
       ด้านเกรียงศักดิ์พยายามเงี่ยหูฟัง เห็นว่าเสียงทุกอย่างด้านนอกเงียบไปอีกแล้ว จึงร้องตะโกน
       
       “พลอยๆ”
       ประตูเปิดออก เห็นพลอยก็ก้าวเข้ามา ในมือมีจานข้าว พลอยปิดประตูแน่นหันมาบอก
       “ทานข้าวค่ะ”
       “ฉันไม่กิน ตะกี้ฉันได้ยินชื่อน้ำหนึ่ง”
       “แล้วไง”
       เกรียงศักดิ์โมโห “แล้วไง เธอจะทำอะไรของเธอพลอย”
       พลอยพูดไปเรื่อยๆ ราวกับรายงานลมฟ้าอากาศ แต่แววตาอาฆาตมาดร้าย
       “ท่านก็รู้แล้วนี่คะ จะให้พลอยพูดมากอะไรอีก” จ้องหน้าเกรียงศักดิ์เขม็งขณะบอก “พลอยจะทำทุกอย่างกับลูกสาวท่าน เหมือนที่ท่านทำกับพลอย น้ำหนึ่งจะต้องเป็นเมียน้อย เมียเก็บ เป็นโรคประสาทตาย”
       เกรียงศักดิ์สลดหดหู่ใจ และตกใจที่เห็นพลอยเป็นเอามากขนาดนี้ “พลอย”
       พลอยไม่สนเกรียงศักดิ์ สนใจโลกของตัวเอง “ทานข้าวค่ะ”
       “ไม่”
       พลอยตะเบ็งเสียงดังใส่อย่างน่ากลัว “พลอยบอกให้ทาน”
       เกรียงศักดิ์เถียงสู้ ชักโกรธเหมือนกัน “ไม่”
       “อยากลองดีกับนังพลอยบ้าใช่มั้ย? ได้”
       พลอยถือจานข้าวตรงไปที่เกรียงศักดิ์ บีบปากออก จะยัดข้าวลงไป เกรียงศักดิ์ผลักออก
       “อย่า! พลอยอย่า”
       พลอยไม่สน จับข้าวยัดต่อไป “บอกให้กิน..กิน!!
       “ฉันไม่กิน จนกว่าพลอยจะบอก น้ำหนึ่งอยู่ที่นี่ใช่มั้ย”
       พลอยยิ้มเยาะ “ถ้ารู้เรื่องลูกสาวสุดที่รัก จะกินข้าวอร่อยใช่มั้ย ได้ค่ะ”
       พลอยค่อยๆหยิบมือถือขึ้นมา เกรียงศักดิ์มองตามใจเต้นไม่เป็นส่ำ ขณะที่พลอยเปิดคลิป ยื่นให้ดู เห็นเป็นภาพน้ำหนึ่งถูกพลอยรังแก เกรียงศักดิ์มองภาพอย่างตะลึงพรึงเพริด และตกใจมาก
       “น้ำหนึ่ง”
       พลอยโยนมือถือลงตรงหน้า เกรียงศักดิ์รีบตะครุบมาดู เห็นภาพฉากนั้นทุกอย่าง
       “พลอย เธอมันบ้า” เกรียงศักดิ์โกรธมาก จะโผนเข้าหา
       พลอยควักปืนออกมา ขู่ “อย่านะ”
       “พลอย”
       “คงจำได้ใช่มั้ย ปืนกระบอกนี้ ท่านเคยให้พลอยไว้ป้องกันตัว วันนี้ ถ้าท่านทำอะไร พลอยก็จะใช้มันป้องกันตัวเองเหมือนกัน”
       เกรียงศักดิ์ย้อนถามด้วยน้ำเสียงอันแหบโหย “ทำไมต้องทำกันขนาดนี้พลอย”
       “พวกผู้ชายมักง่ายทั่วโลกจะได้รู้ ผู้หญิงไม่ใช่ของเล่น สำหรับพลอย ความพยาบาทคือของหวาน. พลอยเจ็บแค่ไหน น้ำหนึ่งจะต้องเจ็บกว่า”
       เกรียงศักดิ์อึ้ง นับวันพลอยยิ่งฉุดไม่อยู่ พลอยยิ้มเยาะ
       “ท่านเองก็คงรู้ดี เด็กสาว ไร้เดียงสา บริสุทธิ์ หลอกง่ายและโง่ทุกคน” พลอยบอกด้วยเสียงฟังดูขื่นขม
       สายตาของเกรียงศักดิ์และพลอยประสานสายตากัน ต่างคนต่างเจ็บคนละแบบ ขณะที่ภาพในอดีตพรั่งพรูออกมาราวสายน้ำไหล
       
       ครั้งนั้นเกรียงศักดิ์พาพลอยมาพักที่บ้านพักบนหาดส่วนตัวเหมือนคู่รักหวานแหวว มีความสุข พลอยเหมือนเด็กสาวแรกรัก ฉอเลาะไม่ขาดปาก
       “พลอยมีความสุขจังเลยค่ะ ท่านมีมั้ยคะ”
       “มีสิจ๊ะ... เพราะพลอยน่ารัก” เกรียงศักดิ์ส่งสายตามองมาอย่างเอ็นดู
       “แล้วท่านรักพลอยหรือเปล่า”
       เกรียงศักดิ์อ้ำอึ้ง “ฉันเลยวัยที่จะพูดหวานแหววแล้วมั้งพลอย” ท่านรัฐมนตรีหัวเราะกลบเกลื่อน
       “ไม่จริงค่ะ สำหรับพลอย ท่านสมาร์ทแล้วก็เท่ที่สุด....พลอยต้องเป็นผู้หญิงที่โชคดีที่สุดในโลก ที่ได้เดินอยู่ข้างท่าน”
       เกรียงศักดิ์หน้าเจื่อนลง รู้ดีว่าเป็นไปไม่ได้ พลอยไม่ทันสังเกตถามต่อเสียงระรื่น
       “แล้วท่านภูมิใจมั้ยคะที่ได้เดินอยู่ข้างพลอย”
       เกรียงศักดิ์หัวเราะกลบเกลื่อน “ถามอะไรไม่รู้พลอย”
       พลอยน้อยใจ “ท่านทำท่าแบบนี้อีกแล้ว เหมือนท่านไม่ภูมิใจที่มีพลอย”
       พลอยหันหลังจะเดินหนี แต่แล้วก็ต้องชะงักเมื่อเห็นเพชรอยู่อีกมุมหนึ่งของริมทะเล
       “อะไรพลอย”
       “น้องชายของพลอยค่ะ”
       เกรียงศักดิ์มอง เห็นเพชรในมาดวิศวกร กำลังเดินดูอยู่ ณ บ้านหลังหนึ่งกับเจ้าของบ้าน พร้อมสถาปนิกอีกคน เพชรหันหน้าหันหลัง ดูตามที่เจ้าของบ้านชี้ให้ดู
       พลอยคว้ามือเกรียงศักดิ์ “เข้าบ้านเถอะค่ะท่าน...พลอยกลัวน้องจะเห็น”
       พลอยรีบผละจากเกรียงศักดิ์ไปทันที เกรียงศักดิ์มอง เห็นด้านหลังเพชรไวๆ ในมุมที่เกรียงศักดิ์จำเพชรไม่ได้
       
       สองคนอยู่ในบ้านพัก พลอยเนื้อตัวสั่น หน้าตาหวั่นวิตก เกรียงศักดิ์ถาม
       “น้องหรือใครกันแน่พลอย พลอยถึงได้กลัวขนาดนี้”
       “เพราะเป็นน้องน่ะสิคะ..พลอยถึงต้องกลัว...” สีหน้าพลอยสลดลง “ถ้าเค้ารู้ เค้าต้อง
       ผิดหวังมากที่พลอยทำตัวอย่างนี้”
       เกรียงศักดิ์กอดพลอยพูดปลอบประโลม “เค้าจะรู้ได้ยังไง”
       “ไม่รู้ค่ะ แต่พลอยกลัว ดูอย่างวันนี้ ท่านก็เห็นโลกมันกลมมาก เราสองคนอุตส่าห์หลบมาตั้งไกล ยังเจอ”
       “น่าอย่าคิดมาก พลอยไม่โชคร้ายขนาดนั้นหรอก”
       “ทำไมต้องพลอยคนเดียวละค่ะ แล้วท่านล่ะ” เกรียงศักดิ์ชะงัก พลอยบีบคั้น “ไม่รู้ล่ะ ถ้าเรื่องมันแดงขึ้นมา ท่านต้องไม่ทิ้งพลอย”
       เกรียงศักดิ์เฉไฉ “ไม่มีอะไรอย่างนั้นหรอกน่า”
       “ท่านต้องสัญญาก่อน”
       เกรียงศักดิ์พูดแบบขอไปที “จ้ะๆๆ สัญญาๆๆ ถ้าเรื่องมันแดง ฉันจะไม่ให้พลอยต้องเดินคนเดียวอย่างเด็ดขาด”
       “ท่านอย่าโกหกพลอยนะคะ”
       พลอยโผเข้ากอดเกรียงศักดิ์แน่น ขณะที่แววตาเกรียงศักดิ์ที่พลอยไม่ได้เห็น มีแต่ความไม่แน่ใจ
       
       คิดเรื่องนี้ขึ้นมา พลอยหน้าตาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้น
       “และพอเรื่องแดงขึ้นมาจริงๆ ท่านก็ทิ้งพลอย” พลอยพูดเสียงดังใส่ “นี่หรือ คือสิ่งที่พลอย
       สมควรได้รับ ผู้ชายเห็นแก่ตัวทุกคน” อารมณ์โกรธพุ่งขึ้นสูงติดเพดานใจ พลอยเอาจานข้าวปาใส่เกรียงศักดิ์
       เกรียงศักดิ์หลบแต่ก็โดนเฉี่ยวๆ เจ็บไม่น้อย พลอยมองอย่างเคียดแค้น
       “แต่อย่าหวังว่าท่านจะลอยนวล น้ำหนึ่งจะเจอทุกอย่างเหมือนกับที่พลอยเคยเจอ”
       ดวงตาของพลอยเป็นประกายวาววับ ก่อนที่จะคว้ามือถือสะบัดหน้าเดินออกไป เกรียงศักดิ์จะตาม พลอยเหลียวขวับ เอาปืนขู่
       “อยากตาย โดยไม่มีคนเก็บศพก็เข้ามา”
       ได้ผล เกรียงศักดิ์นิ่ง ไม่กล้าขยับ รู้ว่าพลอยเอาจริง พลอยเห็นเกรียงศักดิ์ไม่หืออือก็เดินออกไป
       เกรียงศักดิ์ได้แต่สลด สงสารลูกสาวจับจิต
       “ขอโทษน้ำหนึ่ง..พ่อขอโทษ ลูกไม่น่ามารับกรรมแทนพ่อเลย แล้วนี่พ่อจะช่วยลูกได้ยังไง”
       
       ด้านน้ำหนึ่งตามหาพลอยท่าทีกระวนกระวาย
       “พี่พลอย..พี่พลอย”
       เกรียงศักดิ์ชะงักได้ยินเสียงน้ำหนึ่ง ตะโกนออกไปจากห้องเก็บของที่แปรสภาพเป็นห้องคุมขัง
       “น้ำหนึ่งพ่ออยู่ในนี้ น้ำหนึ่ง”
       น้ำหนึ่งไม่ได้ยิน เกรียงศักดิ์พยายามทุบประตูปังๆๆๆ คราวนี้เสียงดังจนน้ำหนึ่งหันไป
       มองตามเสียง น้ำหนึ่งจะเดินไปตามเสียงนั้น เห็นพลอยเดินโผล่ออกมา ดูเหมือนร่างไร้วิญญาณ
       “พี่พลอยหายไปไหนมา น้ำหนึ่งหาตั้งนานไม่เห็น”
       “อยู่ในที่ของพี่ ที่ของคนบ้า”
       “น้ำหนึ่งขอโทษค่ะ น้ำหนึ่งไม่ตั้งใจทำให้พี่พลอยเสียใจ” น้ำหนึ่งจับมือพลอย “ไปหาหมอกับน้ำหนึ่งนะคะ”
       “น้ำหนึ่งห่วงพี่จริงๆ เหรอ”
       ที่แท้น้ำหนึ่งมีแผน อยากหลอกพลอยให้ออกนอกบ้าน “น้ำหนึ่งห่วงพี่พลอยจริงๆ ค่ะ พี่
       พลอยไปหาหมอกับน้ำหนึ่งนะคะ”
       “น้ำหนึ่งไม่น่าเป็นลูกท่าน ไม่น่าเลยจริงๆ” พลอยเล่นตามน้ำ
       “ไปหาหมอด้วยกันนะคะพี่พลอย”
       พลอยยอมให้น้ำหนึ่งประคองออกไป อลิสแอบมอง ได้แต่หัวเสีย
       “น้ำหนึ่ง ยัยโง่เอ๊ย! ไม่รู้รึไง ยัยพลอยบ้ามันเล่นละคร”
       น้ำหนึ่งมองไปทางด้านหลัง บอกตัวเองในใจ
       “พี่พลอยอยู่โรงพยาบาลเมื่อไหร่ น้ำหนึ่งจะกลับมาค้นหาคุณพ่อค่ะ”
       เช่นเดียวกับพลอยที่คิดในใจ “ทำยังกับฉันไม่รู้ ว่าแกคิดจะทำอะไรนังน้ำหนึ่ง พ่อแกกับแกต้องถูกฉันทรมานอีกนาน”
       
       ส่วนเกรียงศักดิ์ หมดอาลัยตายอยาก รอบกายเงียบลงไปอีกแล้ว เหมือนไม่มีผู้คน ขณะที่อลิสสะบัดหน้ากลับไป ไม่ได้ข่าวตามเคย
       
       ส่วนเพชรขับรถตามทางแทบเหาะ เสียงของพจนีย์ดังก้อง
       “วันที่เกิดเรื่อง พจน์เห็นกับตาเลยนะคะ ว่าพี่พลอยเอาปืนไล่ยิงท่านรัฐมนตรี ยิงจนมือถือแตกกระเด็น แล้วก็ยิงถูกขา แล้วตั้งแต่วันนั้น ก็มีข่าวว่าท่านเกรียงศักดิ์หายตัวไป ดีไม่ดีตอนนี้ น้ำหนึ่งอาจจะถูกฆ่าหั่นศพไปแล้วก็ได้”
       “อย่าทำอะไรบ้าๆนะพี่พลอย”
       
       เพชรสุดแสนจะร้อนใจ บึ่งรถกลับบ้านเชิงเขาราวกับจะบิน

มารกามเทพ ตอนที่ 12
        ไม่นานต่อมาเพชร ขับรถมาจอดที่บ้าน ก้าวลงจากรถเดินพรวดตามหาสองคนด้วยท่าทีร้อนใจ
       
       “พี่พลอย น้ำหนึ่ง พี่พลอย น้ำหนึ่ง”
       เงียบไม่มีเสียงตอบ เพชรยิ่งหน้ายุ่งร้อนใจหนัก
       เพชรวิ่งมาตะโกนตามหาพลอยและน้ำหนึ่ง ด้วยท่าทางวิตกมาจนถึงบริเวณหนึ่งของบ้านเชิงเขาซึ่งทัศนียภาพร่มรื่น สวยงาม
       “พี่พลอย น้ำหนึ่ง”
       น้ำหนึ่งเข็นรถให้พลอยนั่ง สีหน้าน้ำไม่เสบย เพราะพลอยไม่ยอมไปโรงพยาบาลสักที
       พลอยเห็นเพชร ถามอย่างแปลกใจ “อ้าว!เพชร ไม่ไปหาแม่แล้วเหรอ?
       “พอดี...ลืมของน่ะครับ....พี่พลอย กับน้ำหนึ่งทำอะไรกันอยู่”
       พลอยหัวเราะขัน “ถามแปลก...น้ำหนึ่งเค้าพาพี่นั่งรถเล่น”
       “ทีแรก น้ำหนึ่งจะพาพี่พลอยไปโรงพยาบาล แต่พี่พลอยไม่ยอมไป”
       พลอยยิ้มขณะบอก “ก็พี่ไม่ได้เป็นอะไร หรือเพชรกับน้ำหนึ่ง คิดว่าพี่เป็นอะไร”
       เพชรกับน้ำหนึ่งมองหน้ากัน ตอบอ้อมแอ้ม
       “เปล่าค่ะ” / “เปล่าครับ”
       “ไม่มีอะไร แล้วจะไปทำไมโรงพยาบาล” พลอยว่า
       เพชรมองน้ำหนึ่งแววตาดูสับสน ว่าสองคนนี้ดีกันจริงเหรอ?
       “ทำไมเพชรมองหน้าพี่กับน้ำหนึ่งอย่างนั้นล่ะจ้ะ ทำยังกับกลัวว่าพี่จะทำอะไรน้ำหนึ่งอย่างนั้นแหละ”
       “เปล่าครับ”
       “แล้วลืมอะไร ทำไมไม่ไปเอาซักที”
       “ครับ”
       เพชรผละออกไป พลอยมองตาม เห็นสายตาน้ำหนึ่งมองเพชรเต็มไปด้วยความรักและ
       ห่วงใย ก็ไม่พอใจ
       
       ตกกลางคืนเพชรยืนอยู่บนระเบียงบ้านมองลงมา เห็นพลอยอยู่กับน้ำหนึ่ง มีความสุขดี น้ำหนึ่งพยายามเอาใจ ขณะที่พลอยเองก็หน้าตายิ้มแย้มให้น้ำหนึ่ง ต่างคนต่างเฟคใส่กัน เพชรมองงงๆ
       “ตกลงน้ำหนึ่งกับพี่พลอยมันยังไงกันแน่” เพชรนึกขึ้นได้ “แล้วไอ้เกรียงศักดิ์”
       
       เกรียงศักดิ์อยู่สภาพทรุดโทรม ออกอาการคลั่ง ได้แต่ร้องตะโกนก้อง
       “ปล่อยฉันนะพลอย ปล่อย เธออยู่ไหน ปล่อยฉันไปเดี๋ยวนี้พลอย”
       พลอยนั่งบนรถเข็นท่าทางสบายใจ พยายามฮัมเพลงกลบเสียงของเกรียงศักดิ์ที่ดังมาแผ่วๆ
       สีหน้าน้ำหนึ่ง ครุ่นคิด มองพิรุธของพลอย ขณะที่พลอยบอก
       “น้ำหนึ่ง น้ำหนึ่งจะออกไปเที่ยวกับเพชรก็ได้นะ...พี่อยู่คนเดียวได้”
       “ไม่เป็นไรค่ะ น้ำหนึ่งห่วงพี่พลอย”
       พลอยยิ้มอารมณ์ดีสุดๆ “ไม่ต้องห่วง..พี่อยู่คนเดียวได้ ไปเที่ยวกับเพชรเถอะนะ..นะ”
       “ก็ได้ค่ะ” น้ำหนึ่งเดินออกไป แต่หันมามองพลอย คิดในใจ
       “พี่พลอยต้องมีอะไรแน่ๆ เราต้องรู้ให้ได้”
       น้ำหนึ่งนึกสงสัยมากขึ้น
       
       รุ่งเช้า ขณะที่น้ำหนึ่งเดินออกมาหน้าบ้าน เจอผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่
       “มาหาใครคะ”
       เป็นวารี เพื่อที่ทำงานในกระทรวงด้วยกัน มองจ้องน้ำหนึ่งในท่าทีตกใจมากขณะบอก
       “มาหาพลอย ฉันเป็นเพื่อนของพลอย”
       “เดี๋ยวน้ำหนึ่งไปบอกพี่พลอยให้ค่ะ”
       “ขอบใจจ้ะ” วารีมองจ้อง จำน้ำหนึ่งได้
       “คุณมองน้ำหนึ่งแปลกๆ มีอะไรหรือเปล่าคะ”
       “เปล่าจ้ะเปล่า...ไม่มีอะไร”
       “งั้น..รอซักครู่นะคะ น้ำหนึ่งจะไปตามพี่พลอยให้”
       น้ำหนึ่งเดินไปด้วยท่าทีสงสัย สายตาของวารีมองแปลกๆ วารีเองก็แปลกใจ และคิดในใจ
       “ลูกของท่านเกรียงศักดิ์มาอยู่กับพลอย ไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่”
       
       วารีรออยู่อีกมุมในบ้าน สักครู่หนึ่งพลอยเลื่อนรถเข็นเข้ามา มองเหมือนไม่ยินดีต้อนรับนัก
       “วารี”
       วารีหันมา พลอยถาม
       “มีเรื่องอะไรถึงได้มาหาฉันที่นี่”
       วารีท่าทางลำบากใจ “เธอรู้เรื่องคุณหญิงดาราณีแล้วรึยัง?
       พลอยกวนกลับ “เรื่องอะไร? มีตั้งหลายเรื่อง”
       “เรื่องที่คุณหญิง เดินไม่ได้..และท่านเกรียงศักดิ์ก็ติดต่อไม่ได้”
       “แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉัน”
       “ก็....ท่านอาจจะมาหาเธอน่ะสิ”
       พลอยมองวารีตาเขียว สายตาไม่พอใจมาก
       
       ด้านน้ำหนึ่งจัดสำรับอาหารอยู่ เพชรถามหาพลอยกับน้ำหนึ่ง
       “พี่พลอยล่ะน้ำหนึ่ง”
       “คุยกับเพื่อนน่ะค่ะ”
       เพชรฉงน “เพื่อน?”
       “ทำไมพี่เพชรทำหน้าอย่างนั้นล่ะคะ”
       “ก็ปกติ..พี่พลอยไม่มีเพื่อนเท่าไหร่ เดี๋ยวพี่มานะ”
       พูดเท่านั้นเพชรก็เดินออกไป
       
       ส่วนพลอยคุยกับวารี ถามเสียงแข็ง
       “ทำไมเธอถึงคิดว่าท่านต้องมาหาฉัน”
       “หรือจะให้ฉันถามว่า...เธอให้ท่านมาหา”
       เพชรย่องเข้ามาหลบมุมฟัง ยินเสียงวารีชัดเจนและเห็นพลอยโกรธจนเนื้อตัวสั่น
       “วารี”
       “โกรธทำไม ก็ที่ผ่านมา เธอเข้าหาท่านเอง”
       เพชรตะลึง ขณะที่พลอยโกรธมากกว่าเดิม
       “วารี!”
       “อย่าเพิ่งโกรธ...ฉันแค่อยากรู้ ท่านมาหาเธอรึเปล่า เธอก็รู้ คุณหญิงป่วย เป็นอัมพฤกษ์ อัมพาตเดินไม่ได้ แต่ท่านไม่มาดูแล ที่สำคัญ น้ำหนึ่งลูกสาวท่านก็อยู่ที่นี่ มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญใช่มั้ยพลอย” วารีย้อนถามอย่างรู้ทัน
       “จะบังเอิญหรือไม่บังเอิญ ก็ไม่เกี่ยวกับเธอ”
       “เกี่ยว..เพราะเธอเป็นเพื่อนรักของฉัน ฉันเป็นห่วง ท่านเกรียงศักดิ์หายตัวไป มันเรื่องใหญ่นะพลอย”
       “บอกแล้วไง จะใหญ่ยังไงก็ไม่เกี่ยวกับฉัน”
       “เกี่ยวสิ...เพราะถ้าท่านหายตัวไปนานๆ เรื่องของเธอจะต้องถูกขุดขึ้นมาอีกครั้งว่าท่านอาจจะหายไปกับเมียน้อย เธอก็รู้...ทั้งกระทรวง คนเค้ารู้เรื่องท่านกับเธอยังไง แต่ที่เค้าไม่พูดเพราะสงสารคุณหญิงกับลูก”
       “แล้วฉันล่ะ เธอไม่สงสารฉันรึไง”
       “ไม่ เพราะเธอเป็นฝ่ายเข้าหาท่านเองพลอย”
       คำพูดนั้นกระแทกเข้าหน้าจังๆ พลอยโกรธจนตัวสั่น “กลับไปเดี๋ยวนี้วารี เธอกลับไป”
       พลอยกรี๊ดอาละวาดขว้างปาข้าวของที่อยู่แถวนั้นใส่วารี
       “ฉันห่วงเธอนะพลอย อย่าทำอะไรผิดๆ อีกเลย”
       “กลับไป๊” พลอยกรี๊ดใส่
       วารียอมกลับไป แต่สีหน้ายังเป็นห่วง เพชรยืนนิ่งไม่ยอมออกไปแววตาสับสน
       
       เพชรเปิดประตูเข้ามาในห้อง ท่าทางเครียดจัด
       “พี่เพชร” น้ำหนึ่งตามเข้ามา
       “ขอโทษน้ำหนึ่ง พี่อยากอยู่คนเดียว”
       เพชรนั่งเครียดอยู่อย่างนั้น
       
       พลอยนั่งร้องไห้ เสียงของวารีดังก้อง
       “เธอเป็นฝ่ายเข้าหาท่านเองๆๆ”
       “ไม่จริงๆๆ
       
       พลอยเอามืออุดสองหู หลับตาราวกับจะปฏิเสธความจริงทั้งปวง แต่กลับทำไม่ได้เลย เมื่อใจคิดถึงอดีต
       
       อ่านต่อหน้า 4 เวลา 09.00 น.

หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
มารกามเทพ ตอนที่ 17 จบบริบูรณ์
มารกามเทพ ตอนที่ 16
มารกามเทพ ตอนที่ 15
มารกามเทพ ตอนที่ 14
มารกามเทพ ตอนที่ 13
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 6 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 5 คน
84 %
ไม่เห็นด้วย 1 คน
16 %
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014